AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThere was a strong association between level of HbA1c and depression and anxiety symptom level.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: To explore specific psychiatric comorbidity among type II DM patients with poor and good glycemic control. Method: One hundred four patients with type II DM attending outpatient department of the Endocrinology Unit of Süleyman Demirel University Medical Faculty were included in this study. Patients were divided into two groups according to HbA1c level: >7% defined group 1 with poor glycemic control (n=40), and <7% defined group 2 with good glycemic control (n=64). All patients were assessed using a semi structured socio-demographic data form, the Structured Clinical Interview for DSM-IV-Clinical Version (SCID-I/CV), Hamilton Depression Rating Scale (HDRS), Hamilton Anxiety Rating Scale (HARS) and the Minimental State Examination Scale. Results: The prevalence rate of psychiatric disorders were as follows: major depressive disorder 67.5%, dysthymic disorder 10.0%, generalized anxiety disorder 7.5%, obsessive compulsive disorder 5%, social phobia 2.5% and nicotine dependence 5% in group 1 patients; and major depressive disorder 43.8%, dysthymic disorder 10.9%, paranoid disorder 3.1%, obsessive compulsive disorder 6.3%, social phobia 4.7%, generalized anxiety disorder 6.3%, nicotine dependence 9.4% and alcohol dependence 3.1% in group 2 patients. Major depressive disorder frequency was significantly higher in group1 patients than group 2 patients. HDRS and HARS scores were significantly higher in group 1 patients than in group 2 patients. Significant positive correlations were found between HDRS, HARS scores, number of depressive episodes and the level of HbA1c in the diabetic patients. Conclusion: Major depressive disorder was more frequent in diabetic patients with poor glycemic control than in those with good glycemic control. There was a strong association between level of HbA1c and depression and anxiety symptom level.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı kan şekeri kontrolü iyi ve kötü olan tip II Diabetes Mellitus (DM) hastalarında spesifik psikiyatrik bozuklukların birlikteliğini araştırmaktır. Metod: Araştırmaya Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi endokrinoloji polikliniğinde ayaktan takip edilen 104 tip II DM hastası alındı. Araştırmaya alınan hastalar HbA1c seviyelerine göre %7 den büyük olanlar kan şekeri kontrolü kötü olan I. grup (n=40), %7 den küçük olanlar kan şekeri kontrolü iyi olan II. grup (n=64) olarak ikiye ayrıldı. Bütün hastalar sosyodemografik veri formu, DSM-IV I. Eksen Bozuklukları için Yapılandırılmış Klinik Görüşme Çizelgesi Klinik Versiyonu (DYKG-I), Hamilton Anksiyete Derecelendirme Ölçeği (HADÖ), Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği (HDDÖ) ve Mini-Mental test kullanılarak değerlendirildi. Bulgular: I. grup hastalarda major depresif bozukluk %67.5, distimik bozukluk %10.0, yaygın anksiyete bozukluğu %7.5, obsesif kompülsif bozukluk %5.0 ve sosyal fobi %2.5, nikotin bağımlılığı %5 oranlarında, II. grup hastalarda major depresif bozukluk %43.8, distimik bozukluk %10.9, sanrısal bozukluk %3.1, obsesif kompulsif bozukluk %6.3, sosyal fobi %4.7, yaygın anksiyete bozukluğu %6.3 oranlarında bulundu. Major depresif bozukluk oranı I. grup hastalarda II. grup hastalardan anlamlı olarak daha yüksekti. I. Grupta HDDÖ ve HADÖ skorları II. gruptan daha yüksek bulundu. Toplam hasta grubunda HbA1c düzeyleri ve HADÖ, HDDÖ skorları, depresif epizod sayıları arasında pozitif korelasyon bulundu. Sonuç: Major depresif bozukluk kan şekeri kontrolü kötü olan diabetik hastalarda kan şekeri kontrolü iyi olanlardan daha sıktır. HbA1c seviyesi ile depresyon ve anksiyete belirti düzeyleri arasında güçlü ilişki vardır.