In this context it will be define thesense adventure of the term spirit with the diachronic semantic analysis method
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:In this article the term spirit, which has a central role in the Qur’an and which is commenlyused in the other holy books, will be examined in what sense it is used throughout therevelation tradition and if there is a change in the root sense benefiting from the other holybooks, poetry of Jahiliyya and other Sami languages.
📊
Key Findings & Data:In this article the term spirit, which has a central role in the Qur’an and which is commenlyused in the other holy books, will be examined in what sense it is used throughout therevelation tradition and if there is a change in the root sense benefiting from the other holybooks, poetry of Jahiliyya and other Sami languages.
💡
Conclusion & Impact:In this context it will be define thesense adventure of the term spirit with the diachronic semantic analysis method
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ruh · Semantik · Kur’an
Abstract
In this article the term spirit, which has a central role in the Qur’an and which is commenlyused in the other holy books, will be examined in what sense it is used throughout therevelation tradition and if there is a change in the root sense benefiting from the other holybooks, poetry of Jahiliyya and other Sami languages. In this context it will be define thesense adventure of the term spirit with the diachronic semantic analysis method
Özet
Bu makalede Kur’an-ı Kerim’de merkezi bir öneme sahip olan ve diğer kutsal kitaplarda daortak olarak kullanılan “ruh” kavramının vahiy geleneği boyunca hangi anlamlarda kullanıldığı,kök anlamında bir değişiklik olup olmadığı diğer kutsal kitaplar, Cahiliye şiirleri ve diğerSami dillerden istifade etmek suretiyle incelenecektir. Bu bağlamda “ruh” kavramı ArtzamanlıSemantik analiz yöntemine tabii tutularak bu kavramın anlam serüvenleri/haritaları belirlenmeye çalışılacaktır
Abdülbaki, Muhammed Fuad, El Mu’cemu’l-Müfehres li Elfâzi’l-Kur’ân’il-Kerim, Daru’l-Kütüb el-Mısriyye, Kahire h. 1364. Abid b. Abras, Divan, (şerh, Eşref Ahmet Adara) Daru’l-Kitabu’l-Arab, 1. Baskı, Beyrut 1994.
Adam, Baki, “Kur’an’ın Anlaşılmasında Tevrat’ın Rolü”, İslami Araştırmalar 1996.
Akarsu, Bedia, Felsefe Terimleri Sözlüğü, Ankara, 1979.
Akdemir, Salih, Son Çağrı Kur’ân, Ankara Okulu Yay., Ankara 2009. __________, “Kur’ân-ı Kerim’e Dilsel Yaklaşımlar: Yeni Bir Kur’ân-I Kerim Sözlüğünün Gerçekleştirilmesine Katkı”, I. Uluslar Arası Kur’an’ı Yeniden Düşünme İlmi Toplantısı, Ankara 2013.
Aksan, Doğan, Anlambilim Anlambilim Konuları ve Türkçenin Anlambilimi, Engin Yayınevi, 4.Basım, Ankara 2006. __________, Her Yönüyle Dil Ana Çizgileriyle Dilbilim, TDK Yay., Ankara 2003, (I- III). Albayrak, Halis, Tefsir Usûlü, Şule Yay., İstanbul 2011.
Atay, Hüseyin, İbrahim Atay, Mustafa Atay, Arapça-Türkçe Büyük Lüğat, Hilal Matbaası, Ankara 1965. A’şa, Divan, (Tahkik: Muhammed Hüseyin), İskenderiye 1950.
Badawi, El-Said M., Muhammad Abdel Haleem, Arabic-English Dictionary of Qur’anic Usage, Brill, Leiden-Boston 2008.
Black, Jeremy – Andrew George – Nicholas Postgate, A Concise Dictionary of Akkadian, Harrassowitz Verlag – Wiesbaden 2000.
Brınkman, John A. Mıguel CIVIL, Ignace J. Gelb, A.Leo Oppenheim, Erica Reiner, The assyrıan dictionary, Chıcago 1980.
Brockelmann, Carolo, Lexicon Syriacum, Edinburgb- Berlin 1895. Bucaille, Maurice, Kitab-ı Mukaddes, Kur’an ve Bilim, (Çev. Suat Yıldırım) Silm Matbaası, İzmir 1981. Câbirî, Muhammed Âbid Arap-İslâm Aklının Oluşumu, (Çev. İbrahim Akbaba), Kitabevi Yay., 3. Baskı, İstanbul 2001. el-Cevheri, es-Sıhah, İsmail b. Hammad, Tacü’l-Luğa ve Sıhahu’l-Arabiyye, (tah. Ahmed Abdulğafur Attar), Daru’l-‘İlmi lil-Melayin, 4. Baskı, Beyrut 1990.
Cevizci, Ahmet, Paradigma Felsefe Sözlüğü, Paradigma Yay., İstanbul 1999.