SavedAdd your journal

Journals / RUSUH Uşak Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi / 2022 / Cilt: 2 - Sayı: 2

Beyzâvî ve Muhammed B. Melek’in Mesâbîh Şerhlerindeki Hadis Kaynaklarına Dair Bir İnceleme

Abdullah ÇİMEN
Pages
297–312
Publication Date
2022-12-29
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Melek’in şerhlerindeki hadis kaynaklarına dair bir analiz yapmayı ve aralarındaki farklara değinmeyi hedeflemektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Begavî’nin Mesâbîhu’s-sünne adlı derleme hadis kaynağı üzerinde oldukça fazla şerh çalışması yapılmıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmalardan birisi Kâdî Beyzâvî’nin Tuhfetü’l-ebrâr’ıdır.
💡
Conclusion & Impact:Melek’in şerhlerindeki hadis kaynaklarına dair bir analiz yapmayı ve aralarındaki farklara değinmeyi hedeflemektedir.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hadis · Beyzâvî · Tuhfetü’l-ebrâr

Özet

Begavî’nin Mesâbîhu’s-sünne adlı derleme hadis kaynağı üzerinde oldukça fazla şerh çalışması yapılmıştır. Bu çalışmalardan birisi Kâdî Beyzâvî’nin Tuhfetü’l-ebrâr’ıdır. Kâdî Beyzâvî, İran’da Şîrâz ve Tebrîz bölgesinde yaşamış, İslâmî ilimlerin neredeyse tamamında eser telif etmiş velûd bir âlimdir. Bu eser üzerine yazılmış diğer bir şerh de Muhammed b. Melek’in Şerhu Mesâbîhi’s-sünne adlı çalışmasıdır. Muhammed b. Melek, Anadolu’da İzmir/Tire bölgesinde yaşamış bir âlimdir. Eserleri Arap dili, fıkıh, ahlak ve hadis ilimleri etrafında şekillenmiştir. Her ikisinin de Mesâbîh şerhleri dilsel tahlilleri ile ön plana çıkarken, muhteva olarak fıkhî, kelâmî meseleleri ele almakta birtakım tasavvufî yorumlara da yer vermektedir. Hadis şârihlerinin eserlerinde kullandıkları hadislerin kaynakları son derece önem arz etmektedir. Nitekim bu kapsamda yapılacak tahliller şârihlerin hadis kullanımlarına dair net bulguların elde edilmesine imkân tanıyacaktır. Bu makale Kâdî Beyzâvî ve Muhammed b. Melek’in şerhlerindeki hadis kaynaklarına dair bir analiz yapmayı ve aralarındaki farklara değinmeyi hedeflemektedir.

🔖

Cite This Article

ÇİMEN, A. (2022). Beyzâvî ve Muhammed B. Melek’in Mesâbîh Şerhlerindeki Hadis Kaynaklarına Dair Bir İnceleme. RUSUH Uşak Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 2, 297–312. https://ajindex.com/articles/873814

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. Aclûnî, İsmâîl b. Muhammed. Keşfü’l-hafâ ve müzîlü’l-ilbâs amme’ştehera mine’l-ehâdîsi alâ elsineti’n-nâs. thk. Abdülhumeyd b. Ahmed b. Yusuf b. Hindâvî. el-Mektebetü’l-asriyye, 2000. Ahmed b. Hanbel. el-Müsned. thk. Şuayb el-Arnaûd-Âdil Mürşid v.dğr. Beyrut, 2001. Alî el-Kârî, Ebü’l-Hasen Ali b. Muhammed el-Herevî. Mirkâtü’l-mefâtîh şerhu Mişkâti’l-Mesâbîh. Beyrut: Dâru’l-fikr, 2002. Alî el-Muttakî, Alâüddîn Ali b. Hüsâmüddîn el-Müttakî. Kenzü’l-ummâl fî süneni’l-akvâli ve’l-ef‘âl. thk. Bekrî Hayyânî-Safvet es-Sakâ. Beyrut: Müessesetü’r-risâle, 1981.
  2. Arıcı, Müstakim. “‘Bir biyografinin yeniden İnşası: Kâdî Beyzâvî, ilişki ağları ve eserleri’”. İslam İlim ve Düşünce Geleneğinde Kâdî Beyzâvî. ed. Müstakim Arıcı. İstanbul: İsam Yayınları, 2017. Aynî, Ebû Muhammed Mahmûd b. Ahmed b. Mûsâ. İkdü’l-cümân fî târîhi ehli’z-zamân. thk. Muhammed Muhammed Emin. Kahire: Dâru’l-kütübi’l-vesâiki’l-kavmiyye, 2010. Aynî, Ebû Muhammed Mahmûd b. Ahmed b. Mûsâ. Umdetü’l-kârî şerhu Sahîhi’l-Buhârî. Beyrut: Dâru ihyâi’t-türâsi’l-arabî, ts. Bağdatlı İsmâil Paşa. Hediyyetü’l-ârifîn esmâü’l-müellifîn ve âsâru’l-musannifîn. Beyrut İstanbul Maârif matbaası baskısından ofset: Dâru ihyâi türâsi’l-arabî, 1951. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el-Huseyn. Kitâbü’z-zühdü’l-kebîr. thk. Âmir Ahmed Haydar. Beyrut: Müessesetü’l-kütübi’s-sekâfiyye, 1996. Bezzâr, Ebû Bekir Ahmed b. Amr el-Bezzâr. Müsnedü’l-Bezzâr el-menşûr bismi’l-bahri’z-zahhâr. thk. Mahfûzu’r-rahmân Zeynullah-Âdil b. Sa‘d-Sabrî Abdülhâlik eş-Şâfiî. Medine: Mektebetü’l-ulûm ve’l-hikem, 2009. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl. el-Câmiu’s-Sahîh. nşr. Muhammed Fuâd Abdülbâki v.dğr. Kahire: Dâru tavki’n-necât, 1979. Bursalı Mehmet Tâhir. Osmanlı Müellifleri. Ankara: Türkiye Bilimler Akademisi, 2016.
  3. Çimen, Abdullah. “Kâdî Beyzâvî’nin Tuhfetü’l-Ebrar Adlı Eserinde Hadislerdeki Mecaz-Kinaye’nin Açıklanmasına Katkıları”. Süleyman Demirel Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 46 (2021), 39-50. Dârekutnî, Ebü’l-Hasen Alî b. Ömer b. Ahmed. es-Sünen. thk. Şuayb el-Arnaûd v.dğr. Beyrut-Lübnan: Müessesetü’r-risâle, 2004. Dâvûdî, Muhammed b. Ali. Tabakâtü’l-müfessirîn. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, ts. Deylemî, Ebû Mansûr Şehredâr b. Şîrûye. el-Firdevs bi me’sûri’l-hitâb. thk. Muhammed es-Saîd Besyûnî Zağlûl. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1986. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş‘as es-Sicistânî. es-Sünen. Riyad: Dâru’s-selâm, 2009. Edirnevî, Ahmed b. Muhammed. Tabakâtü’l-müfessirîn. thk. Süleyman b. Salih. Suud, 1997. Elbânî, Nâsısirüddîn