SavedAdd your journal

Journals / UMDE Dini Tetkikler Dergisi / 2020 / Cilt: 3 - Sayı: 2

The Early Mystical Schools of Baghdād and Nīshāpūr: In Search of Ibn Munāzil

İbn Münâzil’in İzinde: Bağdat ve Nişabur’da İlk Tasavvuf Mektepleri

Sara SVİRİ
Çevirmen: Hicret KARADUMAN
Pages
267–298
Publication Date
2020-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu liste anlamsız ve cüretkârgözüküyorsa da, makale boyunca yukarıdaki başlıkların birbirileriyle olanalakasını göstereceğime dair umudumu ifade etmek istiyorum.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışma bir dizi sorunun cevabını aramaktadır: [İlk olarak] uzun müstensih silsilelerinden kaynaklanıp süregelen bir yazım hatasını düzeltme girişimidir ki bu hata sebebiyle, Abdullah b.
📊
Key Findings & Data:Mübârek (öl. 181/797) ve daha aztanınan Abdullah b.
💡
Conclusion & Impact:Bu liste anlamsız ve cüretkârgözüküyorsa da, makale boyunca yukarıdaki başlıkların birbirileriyle olanalakasını göstereceğime dair umudumu ifade etmek istiyorum.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Tasavvuf · Nişabur · Bağdat

Özet

Bu çalışma bir dizi sorunun cevabını aramaktadır: [İlk olarak] uzun müstensih silsilelerinden kaynaklanıp süregelen bir yazım hatasını düzeltme girişimidir ki bu hata sebebiyle, Abdullah b. Mübârek (öl. 181/797) ve daha aztanınan Abdullah b. Münâzil (öl. 330/941-942) gibi iki tarihi şahsiyet birbirinekarıştırılmıştır. Bu makale aynı zamanda, Nişaburlu ilk zâhidlerden biri olanAbdullah b. Münâzil’i tanıtmayı; 4./10. yüzyıl tasavvuf eserlerinden biri olupbugüne kadar ihmal edilen Tehzîbül-esrâr’ın önemini hatırlatmayı; kabaca daolsa, Bağdat ve Nişabur’daki ilk zâhidleri buluşturan bağlara ilişkin bir haritaçizmeyi; tasavvuf literatürüne yaklaşım tarzını belirleyen yorum metotlarınıana hatlarıyla belirlemeyi; tasavvuf alanında hâlihazırdaki araştırmalara birkatkı sunmayı ve son fakat çok önemli olarak, hac ritüelini ifa etmenin endoğru yolu üzerine kafa yormayı amaçlamaktadır. Bu liste anlamsız ve cüretkârgözüküyorsa da, makale boyunca yukarıdaki başlıkların birbirileriyle olanalakasını göstereceğime dair umudumu ifade etmek istiyorum.

🔖

Cite This Article

SVİRİ, S., KARADUMAN, Ç. H. (2020). The Early Mystical Schools of Baghdād and Nīshāpūr: In Search of Ibn Munāzil. UMDE Dini Tetkikler Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 2, 267–298. https://ajindex.com/articles/819816

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Abdurrahman, Davud Süleyman. A Critical Edition of Kitāb Sharaf al-Mustafā by Abū Saʿd al-Kharkūshī. Exeter: University of Exeter, Doktora Tezi, 1986. Afîfî, Ebü’l-Alâ, el-Melâmetiyye ve’s-sûfiyye ve ehlü’l-fütüvve. Kahire: 1945. Âgā Büzürg-i Tahrânî, Muhammed Muhsin. Tabakâtu Aʿlâmi’ş-Şîa. Beyrut: 1390/1971.
  2. Ahlwardt, Wilhelm. Verzeichniss der arabischen Handschriften der königlichen Bibliotek zu Berlin. Berlin: Dritter Band, 1891. Ansari, Hassan- Schmidtke, Sabine. “Abū Saʿd al-Ḫargūšī and his Kitāb al-Lawāmiʿ A Ṣūfī Guide Book for Preachers from 4th/10th century Nīšābūr”, Arabica 58/6 (2011), 503-518.
  3. Arberry, Arthur John. “Did Sulamī Plagiarize Sarrāj?”. JRAS (1937), 461-465.
  4. Arberry, Arthur John. “Kharkūshī’s Manual of Sufism”. BSOAS 9 (1937-1939), 345-349. Attâr, Feridüddin. Tezkiretü’l-evliyâ. Nşr. R. A. Nicholson. Londra&Leiden: 1907. Beyhakî, Ebü’l-Hasan Ali. Lübâbü’l-ensâb ve’l-elkâb ve’l-aʿkâb. Nşr. M. Er-Recâî. Kum: 1410. Bosworth, Clifford Edmund. The Ghaznavids: Their Empire in Afghanistan and Eastern Iran 994-1040. Edinburgh: 1963.
  5. Böwering, Gerhard. The Mystical Vision of Existence in Classical Islam. The Qur’anic Hermeneutics of the Sūfī Sahl al-Tustarī (d. 283/896). Berlin&New York: Walter de Gruyter, 1980.
  6. Böwering, Gerhard. “Sūfī Hermeneutics in Medieval Islam”. Revue des Etudes Islamiques 55-57 (1987-1989), 255-270.
  7. Böwering, Gerhard. “The Major Sources of Sulamī’s Qur’ān Commentary”. Oriens 35 (1996), 35-56.
  8. Bulliet, Richard W. The Patricians of Nishapur: A Study in Medieval Islamic Social History. Cambridge: Harvard University Press, 1972.
  9. Chittick, William. Sufism:A Short Introduction. Oxford: Oneworld, 2000. Christopher Melchert, “Khargūshī, Tahdhīb al-asrār”, Bulletin of the School of Oriental and African Studies 73/1 (2010), 29-44.
  10. Colby, F. S. “The Subtleties of the Ascension: al-Sulamī on the Miʿrāj of the Prophet Muhammad”. Studia Islamica 94 (2002), 167-183.
  11. Corbin, Henry. “La Chevalerie Spiritüelle”. En Islam Iranien: Aspects Spirituels et Philosophiques IV. Paris: 1972. Edebü’l-mülûk fî beyâni hakâiki’t-tasavvuf. Nşr. Bernd Radtke. Beyrut: 1991. Fâvî, Abdülfettâh. Usûlü’l-melâmetiyye ve galatâtu’s-sûfiyye li’l-imâm Ebî Abdurrahmân es-Sülemî. Kahire: 1405/1985.
  12. Frye, Richard. The Histories of Nishapur. Harvard Oriental Series 45. The Hague: 1965. Gazzâlî, Ebû Hâmid. İhyâu ulûmü’d-dîn. Çeşitli neşirleri. Goldschmidt, Ernst Philip. Mediaeval Texts and Their First Appearance in Print. Oxford: Oxford University Press, 1943. Gram