AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThus, for estimating the population of settlements determined during surveys, primarily the life style of the inhabitants and the concentration rate of dwellings should be analysed, in order to minimize mistakes
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Estimating the population of archaeological sites provides data for reconstructing migrations, life style, and social, economic and political history. The methods used for estimating population base on anthropological data, nutrition capacity, settlement dimensions, number of dwellings and average members of nuclear families, as well as the indoor area per individual. These estimations are crosschecked with archaeological, historical and ethnographic data. This paper deals with the method for estimating population according to the analysis of sleeping area of the Bronze and Iron Age settlements uncovered in the Upper Tigris region. By this method, the proportion of the indoor and outdoor areas to each other, and the function analysis of indoor areas have been analyzed. According to the number of mattresses passing to indoor sleeping areas, the number of individuals that can sleep there has been estimated. The estimation bases on the dimensions of currently used mattresses in rural Anatolia, and the number of individuals that can sleep in them. The population of rural farming communities living in single storey houses differ with those living in double storey houses. Even though the area per individual seems to be close in rural settlements used either by farming or pastoral communities, the area estimated for temporary dwellings is the half of others. Moreover, for pastoral communities, the total settlement area per individual seems to have been double of those for farming communities. Thus, for estimating the population of settlements determined during surveys, primarily the life style of the inhabitants and the concentration rate of dwellings should be analysed, in order to minimize mistakes
Özet
Arkeolojik yerleşimlerde nüfusun hesaplanması nüfus hareketliliklerini, yaşam tarzını, sosyal, ekonomik ve siyasi tarihi canlandırmada kullanılan verilerden birisidir. Bu amaçla antropolojik veriler, buluntu yoğunluğu, besin kapasitesi, yerleşim boyutları, konut sayısı ve ortalama çekirdek aile nüfusu, kişi başına düşen kapalı yaşam alanı gibi farklı ölçütler temel alınarak arkeolojik, tarihi ve etnografik verilerin de ışığında geliştirilen nüfus tahmini yöntemleri kullanılmaktadır. Bu çalışmada etnolojik veriler üzerinden, Yukarı Dicle havzası kazılarında açığa çıkartılmış bazı Tunç ve Demir Çağı kırsal yerleşimleri üzerinde, uyumak için kullanılan alana göre nüfus hesaplama yöntemi uygulanmıştır. Bu yöntemde kapalı ve açık kullanım alanlarının birbirine oranı ve kapalı mekanların işlev alanları belirlendikten sonra uyumak için kullanılabilecek mekanlara sığan döşek sayısı üzerinden, konutlarda kaç kişinin uyuyabileceği hesaplanmıştır. Bu hesaplama, halen kırsal alanda Anadolu’da kullanılan boyutlarda döşeklerde farklı yaş gruplarından kaç bireyin uyuyabileceğine ilişkin veriler doğrultusunda yapılmıştır. Tarımcı kırsal yerleşimlerin tek katlı konutlardan oluşan örnekleri ile iki katlı konutları bulunan örneğinde sonuçlar farklılaşmıştır. Kırsal yerleşimlerde kişi başına düşen kapalı konut alanının farklı yaşam tarzı süren topluluklarda yaklaşık benzeri sonuçlar verdiği, ancak, geçici barınaklarda bu alanın yarı yarıya düştüğü, yerleşimin toplam alanının kişi başına düşen oranının da hayvancılıkla geçinen topluluklarda, tarımcı toplulukların iki katı olduğu belirlenmiştir. Yüzey araştırmalarında ölçülen yerleşim boyutlarına göre kırsal nüfusun hesaplanması için öncelikle yerleşimcilerinin yaşam tarzının ve yapıların yoğunluğunun analiz edilmesi, hata payını azaltacaktır.