SavedAdd your journal

Journals / Okuma Yazma Eğitimi Araştırmaları / 2019 / Cilt: 7 - Sayı: 1

8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algıları ile öykü yazma becerileri üzerine bir araştırma

Hacer TAŞ
Ahmet BALCI
Pages
51–70
Publication Date
2019-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu araştırma sonuçlrına göre 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algılarına ilişkin elden edilen toplam puan ile öykü yazma becerisi arasında düşük düzeyli bir korelasyon olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmada ortaokul 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algıları ile öykü yazma becerileri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Hatay il merkezi merkez ilçelerinde (Antakya ve Defne) öğrenim gören 600 sekizinci sınıf öğrencisi çalışma grubuna dâhil edilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bu araştırma sonuçlrına göre 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algılarına ilişkin elden edilen toplam puan ile öykü yazma becerisi arasında düşük düzeyli bir korelasyon olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:2001 Verileri
⚙️Variables:Yazma Becerisi · Öyküleyici Metin · Öz Yeterlilik

Özet

Bu araştırmada ortaokul 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algıları ile öykü yazma becerileri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma, ilişkisel tarama modeline göre tasarlanmış betimsel bir incelemedir. Hatay il merkezi merkez ilçelerinde (Antakya ve Defne) öğrenim gören 600 sekizinci sınıf öğrencisi çalışma grubuna dâhil edilmiştir. Bu araştırmanın verileri Pajares, Hartley ve Valiante (2001) tarafından geliştirilen ve Demir (2011) tarafından Türkçeye uyarlaması yapılan “Yazma Öz Yeterlilik Ölçeği” ve Temizkan (2011) tarafından geliştirilen “Öykü Yazma Becerisi Ölçeği”yle değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda öğrencilerin yüksek düzeyde yazma öz yeterlilik algısına sahip oldukları sonucuna ulaşılmıştır. Ancak öğrencilerin öykü yazma beceri düzeylerinin “geliştirilmeli” düzeyinde olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca araştırmaya katılan öğrencilerin öykü yazma beceri ölçeğinin temel ve alt boyutlarında yeterli düzeyde olmadıkları görülmektedir. Bu araştırma sonuçlarına göre 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik ölçeğinden aldıkları puanlar ile öykü yazma becerileri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır. Öğrencilerin yazma öz yeterlilik algıları ve öykü yazma becerileri cinsiyet açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermektedir. Bu araştırma sonuçlrına göre 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algılarına ilişkin elden edilen toplam puan ile öykü yazma becerisi arasında düşük düzeyli bir korelasyon olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

TAŞ, H., BALCI, A. (2019). 8. sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterlilik algıları ile öykü yazma becerileri üzerine bir araştırma. Okuma Yazma Eğitimi Araştırmaları, Cilt: 7 - Sayı: 1, 51–70. https://ajindex.com/articles/794431

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (18)

  1. Akar, C. (2008). Öz yeterlilik inancı ve ilkokuma yazmaya etkisi. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1/2, 185-198.
  2. Akar, C. ve Özber, M. (2018). İlkokul dördüncü sınıf öğrencilerinin yazma öz yeterliklerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Avrasya Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 2(1), 75-89.
  3. Akbaba, S. (2006). Eğitimde motivasyon. Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, 13, 343-361.
  4. Aktaş, Ş. (2013). Anlatma Esasına Bağlı Edebî Metinlerin Tahlili. Ankara:
  5. Kurgan Edebiyat. Akyol, H. (2010). Yeni programa uygun Türkçe öğretim yöntemleri. Ankara:
  6. Pegem Yayıncılık. Altunkaya, H. ve Ateş, A. (2017). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenenlerin yazma özyeterlikleri ile yazılı anlatım becerileri arasındaki ilişki. Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 19(3), 86-103.
  7. Andaç, F. (2008). Hikâyeyü yazmak hikâyeyü düşünmek. İstanbul:
  8. Doruk Yayımcılık. Arı, G. (2008). Öğrencilerin hikâye edici metinlerinden çözümleyici puanlama yönergesine göre değerlendirilmesi (6. ve 7. sınıf örneği). (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Marmara Üniversitesi,
  9. İstanbul.
  10. Aydın, İ. (2009). Anadili dersinin etkinlik alanları ve dilbilgisi. Milli Eğitim Dergisi, 181, 20-52.
  11. Azar, A. (2010). Ortaöğretim fen bilimleri ve matematik öğretmeni adaylarının öz adaylarının öz yeterlilik inançları. ZKÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 6(12), 235-252.
  12. Bağcı, H. (2007). Türkçe öğretmeni adaylarının yazılı anlatım derslerine yönelik tutumları ile yazma becerileri üzerine bir araştırma. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Gazi Üniversitesi,
  13. Ankara.
  14. Bağcı, H. (2011). Yazılı anlatım ve unsurları. M. Özbay (Ed.) içinde, Yazma eğitimi (ss. 85-126). Ankara:
  15. Pegem Akademi Yayınları.
  16. Baki, Y. ve Feyyzioğlu, N. (2017). Dijital hikâyelerin 6. sınıf öğrencilerinin hikâye yazma becerilerine etkisi. International Online Journal of Educational Sciences, 9(3), 686 – 704. Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: a social cognitive teory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice- Hall. Bandura, A. (1997). Self-efficacy: the excercise of contiol. New York: Freeman. Bandura, A. & Locke E. A. (2003). Negative self-efficacy and goal effects revisited. Journal of Applied Psychology, 88(1), 87–99.
  17. Barlett, F. C. (1932). Remembering: a study in experimental soical psychology. Cambridge: Cambridge University Press.
  18. Baş, G. ve Şahin, C. (2012). İlköğretim 6. 7. ve 8. sınıf öğrencilerinin okuma tutumları ve yazma eğilimleri ile Türkçe dersindeki akademik başarıları arasındaki ilişki. Turkish Studies, 2/4, 5