SavedAdd your journal

Journals / Kilis 7 Aralık Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi / 2019 / Cilt: 3 - Sayı: 2

Bütünleşik Fiziksel Aktivite Programının Otizm Spektrum Bozukluğu Olan ve Olmayan Öğrencilerin Fiziksel Uygunluk Düzeyleri Üzerindeki Etkileri

Ahmet SANSİ
Sibel NALBANT
Pages
30–39
Publication Date
2019-12-26
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sonuç olarak BUFA programı, OSB’li ve NGG öğrencilerin fiziksel uygunluk düzeylerini geliştirmek için uygulanabilir etkili bir yöntem olarak önerilir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada, 10 hafta boyunca uygulanan bütünleşik fiziksel aktivite (BUFA) programının otizm spektrum bozukluğu (OSB) olan ve normal gelişim gösteren (NGG) öğrencilerin fiziksel uygunluk düzeyleri üzerindeki etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmaya 6-11 yaş arası OSB’li (n=21): yaş ortalaması 8,28±,908 yıl ve NGG (n=24): yaş ortalaması 8,85±,522 yıl olmak üzere toplam 45 kişi dâhil edilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Sonuç olarak BUFA programı, OSB’li ve NGG öğrencilerin fiziksel uygunluk düzeylerini geliştirmek için uygulanabilir etkili bir yöntem olarak önerilir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Bütünleşik fiziksel aktivite · fiziksel uygunluk · otizm spektrum bozukluğu

Özet

Bu çalışmada, 10 hafta boyunca uygulanan bütünleşik fiziksel aktivite (BUFA) programının otizm spektrum bozukluğu (OSB) olan ve normal gelişim gösteren (NGG) öğrencilerin fiziksel uygunluk düzeyleri üzerindeki etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya 6-11 yaş arası OSB’li (n=21): yaş ortalaması 8,28±,908 yıl ve NGG (n=24): yaş ortalaması 8,85±,522 yıl olmak üzere toplam 45 kişi dâhil edilmiştir. Katılımcılar basit rastgele yöntemle uygulama grubu (UG) (OSB, n=11; NGG, n=14) ve kontrol grubu (KG) (OSB, n=10; NGG, n=10) olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. UG’ deki OSB’li ve NGG öğrenciler, rutin eğitimleri ile birlikte 10 hafta süre ile haftada 2 gün günde 1 saat temas ve sosyal etkileşimi arttırmak amacıyla işbirlikçi yaklaşım ve akran destekli öğrenme yöntemleri ile uygulanan BUFA programına katılmıştır. KG ise rutin eğitim sürecine devam etmiştir. 10 haftalık BUFA programı öncesi ve sonrasında tüm katılımcıların fiziksel uygunluk düzeyleri beden kütle indeksi (BKİ), omuz germe, otur-eriş, değiştirilmiş mekik, gövde kaldırma, el kavrama kuvveti (EKK) testleri ile değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde SPSS-21 paket programı ile nonparametrik testlerden Wilcoxon testi kullanılmıştır. 10 haftalık BUFA programı sonunda UG’de yer alan OSB’li ve NGG öğrencilerin esneklik ve kuvvet ile ilgili fiziksel uygunluk parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı düzeyde bir gelişme tespit edilmiştir (p<.05). Diğer taraftan, KG’deki OSB’li ve NGG öğrencilerin fiziksel uygunluk parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir değişim olmadığı saptanmıştır (p>.05). Sonuç olarak BUFA programı, OSB’li ve NGG öğrencilerin fiziksel uygunluk düzeylerini geliştirmek için uygulanabilir etkili bir yöntem olarak önerilir.

🔖

Cite This Article

SANSİ, A., NALBANT, S. (2019). Bütünleşik Fiziksel Aktivite Programının Otizm Spektrum Bozukluğu Olan ve Olmayan Öğrencilerin Fiziksel Uygunluk Düzeyleri Üzerindeki Etkileri. Kilis 7 Aralık Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 2, 30–39. https://ajindex.com/articles/785998

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (DSM-5®). American Psychiatric Pub. Centers for Disease Control and Prevention (2014). Autism Information Center frequently asked questions: Prevalence. Atlanta: Author. Curtin, C. Jojic, M. ve Bandini, L. G. (2014). Obesity in children with autism spectrum disorders. Harvard review of psychiatry, 22(2), 93. Özer, D. ve Özer, M. K. (2014). Çocuklarda motor gelişim. Ankara:
  2. Nobel Yayın Dağıtım. Kurdak, S. S. (2012). Solunum sistemi maksimal egzersiz kapasitesini sınırlar mı. Solunum, 14, 12-20.
  3. Pan, C. Y. (2008). Objectively measured physical activity between children with autism spectrum disorders and children without disabilities during inclusive recess settings in Taiwan. Journal of autism and developmental disorders, 38(7), 1292. Pan, C. Y. (2011). The efficacy of an aquatic program on physical fitness and aquatic skills in children with and without autism spectrum disorders. Research in Autism Spectrum Disorders, 5(1), 657-665.
  4. Pan, C. Y. (2014). Motor proficiency and physical fitness in adolescent males with and without autism spectrum disorders. Autism, 18(2), 156-165.
  5. Pan, C. Y. ve Frey, G. C. (2006). Physical activity patterns in youth with autism spectrum disorders. Journal of autism and developmental disorders, 36(5), 597. Phillips, K. L. vd. (2014). Prevalence and impact of unhealthy weight in a national sample of US adolescents with autism and other learning and behavioral disabilities. Maternal and child health journal, 18(8), 1964-1975.
  6. Pitetti, K. H. vd. (2007). The efficacy of a 9-month treadmill walking program on the exercise capacity and weight reduction for adolescents with severe autism. Journal of Autism and Developmental Disorders, 37(6), 997-1006.
  7. Rimmer, J. H. ve Braddock, D. (2002). Health promotion for people with physical, cognitive, and sensory disabilities: An emerging national priority. American Journal of Health Promotion, 16(4), 220-224.
  8. Strong, W. B. vd. (2005). Evidence based physical activity for school-age youth. The Journal of pediatrics, 146(6), 732-737.
  9. Todd, T. ve Reid, G. (2006). Increasing physical activity in individuals with autism. Focus on autism and other developmental disabilities, 21(3), 167-176.
  10. Todd, T. Reid, G. ve Butler-Kisber, L. (2010). Cycling for students with ASD: Self-regulation promotes sustained physical activity. Adapted Physical Activity Quarterly, 27(3), 226-241.
  11. Trost, S. G. vd. (2002). Age and ge