SavedAdd your journal

Journals / International Anatolia Academic Online Journal Social Sciences Journal / 2020 / Cilt: 6 - Sayı: 2

Okul Öncesi Dönemde Mizaç ve Oyun Davranışları Arasındaki İlişkinin ve Oyun Davranışını Etkileyen Bazı Faktörlerin İncelenmesi

Sibel YOLERİ
Gamzegül TETİK
Pages
66–79
Publication Date
2020-06-26
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çocukların oyun davranışlarının kardeş sayısı değişkenine göre anlamlı düzeyde farklılaşmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmanın amacı okul öncesi dönemde çocukların mizaç özellikleri ile oyun davranışları arasındaki ilişkiyi ve oyun davranışına etki eden faktörlerin belirlenmesidir.
📊
Key Findings & Data:Çalışma grubu 251 çocuktan (128 kız (%51; 123 erkek (%49), ortalama yaş 5 yaş 8 ay) oluşmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Çocukların oyun davranışlarının kardeş sayısı değişkenine göre anlamlı düzeyde farklılaşmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Mizaç · Oyun davranışı

Özet

Bu araştırmanın amacı okul öncesi dönemde çocukların mizaç özellikleri ile oyun davranışları arasındaki ilişkiyi ve oyun davranışına etki eden faktörlerin belirlenmesidir. Çalışma grubu 251 çocuktan (128 kız (%51; 123 erkek (%49), ortalama yaş 5 yaş 8 ay) oluşmuştur. Araştırmada veri toplama araçları olarak “Çocuklar İçin Kısa Mizaç Ölçeği” ve “36-71 Aylık Çocuklar için Oyun Davranış Ölçeği” kullanılmıştır. Araştırmada veriler çocukların anneleri ve onların öğretmenlerinden elde edilmiştir. Öğretmenler 36-71 aylık Çocuklar İçin Oyun Davranış Ölçeğini, çocukların anneleri ise Çocuklar İçin Kısa Mizaç Ölçeğini doldurmuştur. Tüm çocuklar normal gelişim göstermektedir. Araştırmanın sonucunda, okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden çocukların sosyal oyun davranışlarını sıklıkla, paralel oyun davranışlarını ara sıra, sessiz davranış ve tek başına oyun davranışlarını nadiren, itiş kakışlı oyun davranışlarını neredeyse hiç sergilemedikleri sonucuna ulaşılmıştır. Araştırma sonucunda, mizaç alt boyutlarından tepkisellik ve sıcakkanlılık/utangaçlık ile sosyal oyun, tek başına oyun ve itiş-kakışlı oyun arasında pozitif yönde anlamlı ilişki olduğu görülmüştür. Öte yandan mizacın sebat alt boyutu ile sessiz davranış ve itiş-kakışlı oyun arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Erkek çocukların kız çocuklara göre itiş kakış oyun davranışlarını daha çok sergiledikleri tespit edilmiştir. Araştırmanın sonucuna göre 49-60 aylık çocuklar daha fazla sessiz davranış sergilemektedir. Çocukların oyun davranışlarının kardeş sayısı değişkenine göre anlamlı düzeyde farklılaşmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

YOLERİ, S., TETİK, G. (2020). Okul Öncesi Dönemde Mizaç ve Oyun Davranışları Arasındaki İlişkinin ve Oyun Davranışını Etkileyen Bazı Faktörlerin İncelenmesi. International Anatolia Academic Online Journal Social Sciences Journal, Cilt: 6 - Sayı: 2, 66–79. https://ajindex.com/articles/764701

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Ailwood, J. (2010). Playing with some tensions; Poststructuralim, foucault and early childhood education. In L Broker ve S.Edwards (Eds). Engaging Play. Maidenhead: Open University Pres, (210-222).
  2. Akbulut, Y. (2013). Çocuk ve ergenlerde bilgisayar ve internet kullanımının gelişimsel sonuçları. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(2) 53-68.
  3. Aslan, Ö.M. (2013). Anaokuluna devam eden çocukların oyun davranışları ve oyunlarında ortaya çıkan zorbalık davranışlarının incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Doktora Tezi, Ankara.
  4. Aslan, Ö.M. (2017). 36-71 aylık çocuklar için Oyun Davranış Ölçeğinin geliştirilmesi: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kastamonu Eğitim Dergisi, 25(3), 897-910.
  5. Aslan, Ö.M. (2018). Turkish and American preschoolers’, aggression and victimization behaviours in play context. Early Child Development and Care, 190(3), 348-363.
  6. Baldry, A.C., & Farrington, D.P. (1999). Brief report: Types of bullying among Italian school children. Journal of Adolescence, 22(3), 423–426.
  7. Bergen, D. (2001). Technology in the classroom: Learning in the robotic world: active or reactive. Childhood Education, 78(1), 249–250.
  8. Billman, J., & McDevitt, S.C. (1980). Convergence of parent and observer ratings temperament with observations of peer interaction in nursery school. Child Development, 51(2), 395 – 400. Buss, A.H., & Plomin, R. (1984). Temperament: Early developing personality traits. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates. Casby, M.W. (2003). The development of play in infants, toddlers, and young children. Communication Disorders Quarterly, 24(4), 163–174.
  9. Ceylan, Ş., & Kılınç, N. (2018). 5-6 yaş çocuklarının sosyal beceri ve problem davranışları ile oyun davranışları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Kalem Uluslar arası Eğitim ve İnsan Bilimleri Dergisi, 8(1), 297-332.
  10. Cha, H.K., & Shin, N. (2016). Effects of young children's multiple intelligences and temperament on their play behaviors. Korean Journal of Childcare and Education, 12(3), 79-97.
  11. Choi, D.H., & Hyun, E. (2004). Examinations of young children’s gender-doing and gender-bending in their play dynamics: Across-cultural exploration. International Journal of Early Childhood, 36(1), 49-64.
  12. Christie, J.F., & Roskos, K.A. (2006). Standards, science, and the role of play in early literacy education. In D.G. Singer, R.M. Golinkoff and K. Hirsh-Pasek (Eds) Play= Learning. Oxford: Oxford University Press.
  13. Coplan, R.J., Rubin, K.H., Fox, N.A., Caulkins, S.D., & Stewart, S.