Çalışmada, ulus markalama kavramı tanıtılmış, ulus markalamanın beslendiği dört temel alan olan menşe ülke çalışmaları, yer markalama, kamusal diplomasi ve ulusal kimlik çalışmaları kavramla ilişkileri, benzerlik ve farklılıkları bakımından incelenmiştir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Ulus markalama, ülkelerin günümüzün küresel rekabet koşulları içinde daha fazla turistik cazibe kazanmak, insanlardan olumlu tepkiler almak, ihracatlarını arttırmak, dış yatırım ve kalifiye iş gücü çekmek için kendilerini tanıtmaları, farklılaştırılmaları yani markalaşmaları süreçlerini ifade etmektedir. 1996 yılında ilk kez Simon Anholt tarafından alanyazına kazandırılan ulus markalama kavramı görece yeni bir kavram olmasına karşın neredeyse bütün ülkelerin ilgi odağı olmuş ve farklı gelişmişlik düzeylerindeki birçok ülke tarafından ulus markalama kampanyaları uygulanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmada ulus markalama kavramı, kavramın tanımı ve beslendiği kaynaklar çerçevesinde konu hakkında ileride yapılacak çalışmalara ışık tutması amacıyla ele alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmada, ulus markalama kavramı tanıtılmış, ulus markalamanın beslendiği dört temel alan olan menşe ülke çalışmaları, yer markalama, kamusal diplomasi ve ulusal kimlik çalışmaları kavramla ilişkileri, benzerlik ve farklılıkları bakımından incelenmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ulus markalama · Menşe ülke etkisi çalışmaları · Yer markalama
Özet
Ulus markalama, ülkelerin günümüzün küresel rekabet koşulları içinde daha fazla turistik cazibe kazanmak, insanlardan olumlu tepkiler almak, ihracatlarını arttırmak, dış yatırım ve kalifiye iş gücü çekmek için kendilerini tanıtmaları, farklılaştırılmaları yani markalaşmaları süreçlerini ifade etmektedir. 1996 yılında ilk kez Simon Anholt tarafından alanyazına kazandırılan ulus markalama kavramı görece yeni bir kavram olmasına karşın neredeyse bütün ülkelerin ilgi odağı olmuş ve farklı gelişmişlik düzeylerindeki birçok ülke tarafından ulus markalama kampanyaları uygulanmıştır. Bu çalışmada ulus markalama kavramı, kavramın tanımı ve beslendiği kaynaklar çerçevesinde konu hakkında ileride yapılacak çalışmalara ışık tutması amacıyla ele alınmıştır. Çalışmada, ulus markalama kavramı tanıtılmış, ulus markalamanın beslendiği dört temel alan olan menşe ülke çalışmaları, yer markalama, kamusal diplomasi ve ulusal kimlik çalışmaları kavramla ilişkileri, benzerlik ve farklılıkları bakımından incelenmiştir.
ÖZÜDOĞRU, Ş., YÜKSEL, A. H. (2019). Ulus Markalama ve Beslendiği Kaynaklar: Bir Derleme. Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 1, 329–349. https://ajindex.com/articles/744104
Aitken, R., & Campelo, A. (2011). The Rour Rs of Place Branding. Journal of Marketing Management, 37(9-10), 913-933.
Akıllı, E. (2018).
Uluslararası Öğrenciler, Ulus Markalama ve İyi Ülke İndeksi: Türkiye Örneği. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 7(3), 893-905.
Aksoy, E. (2008). Ülkelerin Ve Coğrafi Bölgelerin Markalaşması (Uzmanlık Tezi). Ankara:
Türk Patent Enstitüsü, Markalar Dairesi Başkanlığı. Altun, A. (2016). Küreselleşme Çağında Milliyetçilik ve Ulus-devlet. International Journal of Academic Value Studies, 2(3), 145-160.
Anderson, B. (2015). Hayali cemaatler. İstanbul:
İletişim Yayınları.
Anholt, S. (2007). Competitive Identitiy: The New Brand Management for Nations, Cities and Regions. New York: Palgrave Macmillan. Aronczyk, M. (2008). “Living the Brand”: Nationality, Globality and the Identity Strategies of Nation Branding Consultants. International Journal of Communication, 2(1), 41-65.
Ashworth, G. J., & Kavaratzis, M. (2009). Beyond the Logo: Brand Management for Cities. Journal of Brand Management, 16(8), 520-531.
Baker, B. (2007). Destination Branding for Small Cities: The Essentials for Successful Place Branding. Portland: Creative Leap Books. Belloso, J. C. (2010). The City Branding of Barcelona: A Success Story. K. Dinnie içinde, City Branding: Theory and Cases (s. 118-123). New York: Palgrave Macmillan. Bianchini, F., & Ghilardi, L. (2007). Thinking Culturally about Place. Place Branding and Public Diplomacy, 3(4), 280-286.
Bilkey, W., & Nes, E. (1982). Country-of-origin Effects on Products Evaluations. Journal of International Business Studies, 13(1), 89-99.
Blechman, B. M. (2005). Nye’s Soft Power. Political Science Quarterly, 119(4), 680-681.
Boisen, B., Terlouw, K., & van Gorp, B. (2011). The Selective Nature of Place Branding and the Layering of Spatial Identities. Journal of Place Management and Development, 40(2), 135-147.
Conversi, D. (2007). Mapping the Field: Theories of Nationalism and Ethnosymbolic Approach. A. S. Leoussi & S. Grosby içinde, Nationalism and Ethnosymbolism: History, Culture and Ethnicity in the Formation of Nations (s. 15-30). Edinburgh: Edinburgh University Press.
Çoban, M. (2012). Milliyetçilik Teorileri. Türk Yurdu, 295, 345-351. de Chernatony, L. (2008). Adapting Brand theory to The Context of Nation Branding. K. Dinnie içinde, Nation Branding: Concpets, Issues, Practice (s. 16-22). New York: Elsevier. Dinnie, K. (2008). Nation Branding: Concepts, Issues, Practices. New York: Elsevier. Eller, J. D. & Coug