SavedAdd your journal

Journals / Dini Araştırmalar / 2014 / Cilt: 17 - Sayı: 44 (16-06-2014)

Examples of Literal Interpretation of the Hanafi Method

Hanefi Usûlünde Literal Yorum Örnekleri

Ahmet İŞLEYEN
Pages
121–140
Publication Date
2014-06-16
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

From our perspective, the Hanafi jurisprudents were willing to support the legitimacy of their evidences of the Shari’a by appealing to the Qur’an

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:As it is known, jurisprudents of Hanafi School to ensure the legitimacy of then-methods appealed to many sources including the Qur’an.
📊
Key Findings & Data:This study examined the verses referenced by jurisprudents of Hanafi School.
💡
Conclusion & Impact:From our perspective, the Hanafi jurisprudents were willing to support the legitimacy of their evidences of the Shari’a by appealing to the Qur’an
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kur’an’ın anlam ve yorumu · Usul-i fıkh · Hanefiler

Abstract

As it is known, jurisprudents of Hanafi School to ensure the legitimacy of then-methods appealed to many sources including the Qur’an. This study examined the verses referenced by jurisprudents of Hanafi School. Thus, basic information will be given about this School’s understanding of Qur’an and it’s method of comment. From our perspective, the Hanafi jurisprudents were willing to support the legitimacy of their evidences of the Shari’a by appealing to the Qur’an

Özet

Bilindiği üzere Hanefî fakihler, yöntemlerinin meşruiyetini sağlayabilmek için başta Kur’an olmak üzere pek çok delile başvurmuştur. Bu çalışmada da Hanefî fa-kihlerinin fıkıh usulünü temellendirirken referansta bulunduğu söz konusu ayetlerden bazıları incelenecektir. Böylece bu mezhebin Kur’an anlayışı ve yorum yöntemi hakkında da bilgi verilmiş olacaktır. Bize göre Hanefî fakihleri, en temel ve tartışmasız kaynak olan kitap ve sünnet gibi şer’î delillerin meşruiyetini de Kur’anî delillerle desteklemek istemişlerdir. Bu da Kur’an’m gerek metinsel gerekse tarihî bağlam dikkate alınmadan, lafzın esas alınarak yorumlanmasına neden olmuştur

🔖

Cite This Article

İŞLEYEN, A. (2014). Examples of Literal Interpretation of the Hanafi Method. Dini Araştırmalar, Cilt: 17 - Sayı: 44 (16-06-2014), 121–140. https://ajindex.com/articles/72535

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Albayrak, Halis (1998). Tefsîr Usülü. İstanbul:
  2. Şüle Yay. Albayrak, Halis, (2001). “Kur’an’ın Müslüman Geleneğindeki İşlevinin Anlaşıl— ması Sorunu”. Adana: Yeni Bir Geleneğe Açılırken Iman ve Din Sempozyumu (8-9 Kasım). Alüsî, Ebü’s-Senâ, Şihâbuddî Mahmud (trh yok). Rühu’l-me'âni fi tefsîri’l- Kur ’ani ’l- “azîm ve ’s-seb ’i ’l-mesâni. Dâru>1-ihyâi>t-türâsi>l-arabî. Bardakoğlu, Ali (1997). “Hanefî Mezhebi”. İslâm Ansiklopedisi XVI: 1-21. İs— tanbul: T.D.V. Yay. Beğavî, Ebü Muhammed el-Huseyn b. Mes’üd (1995). Muhtasar-u Me “âlimu ’t- tenzîl. Beyrut. Beydâvî, Ebü Sa’îd Nâsiruddîn Abdullâh b. Ömer (trh yok). Envâru’t-tenzîl ve esrâru ’t-te ’vî. Beyrut: Dâru’l—Iikr. Pezdevî, Abdülaziz Ahmed b. Muhammed (1307 h). Keşfiı’l—Esrâr (Usül-ü Pezdevî şerhi). Istanbul. Cassas, Ebu Bekr Ahmed b. Alî (1985a). el-F usül fi’l-Usül. Kuveyt. Cassas, Ebu Bekr Ahmed b. Alî (1985b). Ahkâmu’l-Kur’an. Beyrut. Cebeci, Lütfullah (1994). Kur’ an-ı Kerim’in Ahkarm Kıyamete Kadar Geçerlidir. I. Kur’an Sempozyumu (1-3 Nisan). Ankara:
  3. Bilgi Vakfı. Cerrahoğlu, İsmail (1993) Tefsir Usülü. Ankara: T.D.V Yay. Debbüsî, Ebü Zeyd Ubeydullâh b. Ömer (2001). Takvîmu ’l-edille. Beyrut: Dâru’l— kutubi’l—ilmiyye. Debbüsî, Ebü Zeyd Ubeydullâh b. Ömer (2002). Te ’sîsü’n-nazar: Mukayeseli İslâm Hukuk Düşüncesinin Temellendirilmesi. Çev: Ferhat Koca. Ankara: An— kara Okulu Yay. Ebu Hanife, Numan bin Sabit (1368 h). el—Alim ve’l—Müteallim. Tahkik. Muham- med Zahid el—Kevserî. Kahire: Matbaatü’l—envar. Ebü Hayyân el-Endelüsî, Esîruddîn Ebü Abdillah (1993). el-Bahru ’l-muhît. Bey- rut: Dâru’l—kutubi’l—ilmiyye. Ebu Zehra, Muhammed (1997). Ebu Hanife. Çev: Osman Keskioğlu. Ankara:
  4. D.I.B. Yay. Fazlur Rahman (1992). İslam. Çev: M. Dağ, M. Aydın. İstanbul:
  5. Selçuk Yay. Fazlur Rahman (1997). Allah’ın Elçisi ve Mesajı. Çev: Adil Çiftçi. Ankara:
  6. An- kara Okulu Yay. Garaudy, Roger (1992).
  7. Entegrizm, Kültürel İntihar. Çev: K. Bilgin Çileçop. İs- tanbul: Pınar yay. Görmez, Mehmet (1997). Sünnet ve Hadisin Anlaşılması ve Yorumlanmasında Metodoloji Sorunu. Ankara: T.D.V. Yay. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ el-Hâfız (2000). Tefsîru ’l-Kur’ani ’l- 'azîm. Kahire: Mües- sesetu Kurtuba. İbn Manzür, Cemâluddîn Muhammed b. Mukerrem (1119 h). Lisânu ’l— “arab. Ka— hire: Dâru’l-me’ârif. İbnu>l-Cevzî, Ebu’l-Ferec Abdurrahman (1984). Zâdu’l-mesîr jî “ilmi’t-tefsîr. Beyrut: el—Mektebetu’l—Islâmî. Karaman, Hayreddin (1996). İslam Hukukunda İçtihad. İstanbul: Marmara Ünv. Ilahiyat Fak. Vakfı Yay. Karaman, Hayreddin (2004). İslâm Hukuk Tari