Journals / Tasavvuf İlmi ve Akademik Araştırma Dergisi / 2021 / Cilt: 24 - Sayı: 47

İmâm-ı Rabbânî’nin Mektûbât'ında Nakşî Mürîdlerin Âdâbı

Pages
219–243
Publication Date
2021-06-04
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Aksi takdirde maksada vâsıl olmak imkan dâhilinde değildir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu makale, İmam-ı Rabbânî’nin (ö. 1034/1624) el-Mektûbât isimli eseri çerçevesinde Nakşibendiyye yoluna mensup olan bir mürîdin riayet etmesi gereken âdâbı ortaya koymayı hedeflemektedir.
📊
Key Findings & Data:Çalışmada genel olarak tarama modeli benimsenmiş olup literatür taraması ve doküman incelemesi yöntemleri kullanılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Aksi takdirde maksada vâsıl olmak imkan dâhilinde değildir.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Nakşibendiyye · İmâm-ı Rabbânî · el-Mektûbât

Özet

Bu makale, İmam-ı Rabbânî’nin (ö. 1034/1624) el-Mektûbât isimli eseri çerçevesinde Nakşibendiyye yoluna mensup olan bir mürîdin riayet etmesi gereken âdâbı ortaya koymayı hedeflemektedir. Çalışmada genel olarak tarama modeli benimsenmiş olup literatür taraması ve doküman incelemesi yöntemleri kullanılmıştır. Bu çerçevede İmam-ı Rabbânî'nin mektuplarından derlenen üç ciltlik el-Mektûbât isimli eser taranmış, özellikle tarîkat mensuplarına yazılan mektuplar tespit edilmiş ve bu mektuplarda dile getirilen müritlik âdâbı ortaya konmaya çalışılmıştır. İmâm-ı Rabbânî'ye göre mürîdin manen mesafe almasındaki en önemli faktör şeyhtir. Bu yüzden mürîd, öncelikle intisâb ettiği şeyhin, irşâda ehil hakîkî bir şeyh olmasına dikkat etmelidir. Doğru şeyhe intisâb ettikten sonra mürîde düşen, nasuh bir tövbe ile tövbe edip şeyhine tam manada teslim olmaktır. Bu teslimiyet, “fenâ fi’ş-şeyh” diye tabir edilen tarzda olmalı; yani mürîd, kendi irâdesini şeyhinin irâdesinde yok etmeli ve yaptığı her şeyi onun talimatıyla yapmalıdır. Mürîd, mümkün mertebe şeyhinin sohbetinde bulunmaya çalışmalı, onunla sürekli irtibat hâlinde bulunmalı; ona hürmet etmeli ve mensubu bulunduğu tarîkatın prensiplerine bağlı kalıp başka tarikatların uygulamalarına iltifat etmemelidir. Ayrıca mürîd, kerâmet meraklısı olmamalı, daima istikâmet üzere bulunmaya çalışmalı, takvâ ve verâ sahibi olmalı, elde ettiği her türlü kemâlâtı şeyhinden bilmelidir. Mürîdin mânevî terakkisi, onun bu şartlara riayet etmesine bağlıdır. Aksi takdirde maksada vâsıl olmak imkan dâhilinde değildir.

🔖

Cite This Article

ÖZÇELİK, M. (2021). İmâm-ı Rabbânî’nin Mektûbât'ında Nakşî Mürîdlerin Âdâbı. Tasavvuf İlmi ve Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 24 - Sayı: 47, 219–243. https://ajindex.com/articles/702973

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Aclûnî, İsmail b. Muhammed el-Cerrâhî. Keşfü’l-hafâ ve müzîlü’l-ilbâs amme’ştehara mine’l-ahâdîsi alâ elsineti’n-nâs. 2 Cilt. Dımaşk: Mektebetü İlmi’l-Hadîs, 1422/2001.
  2. Arpaguş, Sâfi – Baydar, Kübra Betül, “Tasavvuf’ta Âdâb ve Erkân Risâleleri”, Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi 15/30 (2017), 285-315. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâil. Sahîhu’l-Buhârî. 1 Cilt. Beyrut: Dâru İbn Kesîr, 1423/2002.
  3. Cebecioğlu, Ethem. Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü. İstanbul: Ağaç Yayınları, 5. Basım, 2009.
  4. Cebecioğlu, Ethem. "İmâm-ı Rabbani ve Mektubâtı". Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 35/1 (1996), 193-241. Cürcânî, Seyyid Şerîf. et-Ta’rifât. Nşr. Abdurrahman Umeyra. Beyrut: Âlemü’l-Kütüb, 1987. Ebû Dâvûd, Süleymân b. Eş‘as el-Ezdî es-Sicistânî. Sünenü Ebî Dâvûd. Thk. Şu‘ayb el-Arnaût Muhammed Karabolelî. 7 Cilt. Dımaşk: Dâru’r-Risâletu’l-‘Alemiyye, 1430/2009. Cîlânî, Abdülkadir b. Mûsâ b. Abdillâh. el-Ğunye li-tâlibî tarîki’l-Hak. Thk. Muhammed Hâlid Ömer. Beyrut:Dâru’t-Türâsi’l-Arabî, 1416/1996. Ebû Nuaym, Ahmed b. Abdillah. Hilyetü’l-evliyâ ve tabakâtü’l-asfiyâ. 10 Cilt. Mısır: es-Saâde, 1394/1974.
  5. Göztepe, Yüksel - Demir, Hamit. “İmam Rabbânî’nin Sûfîlere Yönelttiği Bazı Tenkitler”. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 6/2 (2018), 297-322. Hânî, Abdülmecîd b. Muhammed. el-Kevâkibü’d-dürriyye ale’l-hadâikı’lverdiyye fî ecillâi’s-sâdâti’n-Nakşibendiyye. tsh. Muhammed Halid el-Harse. Dımaşk: Dâru’l-Beyrûtî, 1996. Hasenî, Şerîf Abdülhay b. Fahruddîn. Nüzhetü’l-havâtır ve behcetü’lmesâmi‘ve’n-nevâzır. 8 Cilt. Beyrut: Dâru İbn-i Hazm, 1420/1999. Heyet. Silsiletü’z-zeheb Silsile-i Sâdât-ı Nakşibendiyye. İstanbul: Fazilet Neşriyat, 2. Basım, 2014. Hücvîrî, Ebü’l-Hasen Ali b. Osman. Keşfü’l-mahcûb. Thk. İs’âd Abdülhâdî Kandîl. 2 Cilt. Kahire: el-Meclisü’l-A‘lâ li’s-Sekâfe, 2007. İbn Mâce, Ebû Abdillah Muhammed b. Yezîd el-Kazvînî. Sünen. Thk. Muhammed Fuad Abdülbaki. 2 Cilt. b.y.: Dâru İhyâi’l-Kütübi’l-Arabiyye, ts. İmâm-ı Rabbânî, Ahmed Fâruk es-Serhendî. el-Mektûbât. 3 Cilt. İstanbul: Fazilet Neşriyat, 2017. İmâm-ı Rabbânî, Ahmed Fâruk es-Serhendî, Mebde’ ve Meâd. Nşr. Mustafa Özgen. İstanbul: Yasin Yayınevi, 2012.
  6. Kara, Mustafa. “Fenâ”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 12/333-335. İstanbul: TDV Yayınları, 1995.
  7. Karadaş, Cağfer. “İmam Rabbânî ve İtikâdî Görüşleri”. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 9/9 (2000), 339-350. Kâşânî, Abdürrezzâk. Letâifü’l-A‘lâm-Tasavvuf Sözlüğü. Çev. Ekrem Demirli. İstan