Journals / Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2021 / Sayı: 68

The Efforts of the Ottoman Empire to Train Qualified Labor Force in the 19th Century

19. Yüzyılda Osmanlı Devleti’nin Kalifiye İşgücü Yetiştirmeye Yönelik Hamleleri

Pages
437–462
Publication Date
2021-04-29
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However, due to these measures, the required domestic qualified workforce could be obtained to a certain extent and technological developments were not completely excluded.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Subsequent to the developments in technology after the industrial revolution, the traditional personnel training mechanisms of the Ottoman industry began to have difficulties in providing the qualified workforce required by modern technology at a sufficient level and quantity.
📊
Key Findings & Data:The Ottoman Empire, obliged to adopt new technologies in the field of military and industry in the life of the state and society, made some attempts to have a qualified workforce.
💡
Conclusion & Impact:However, due to these measures, the required domestic qualified workforce could be obtained to a certain extent and technological developments were not completely excluded.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Osmanlı · İşçi · Kalifiye Personel

Abstract

Subsequent to the developments in technology after the industrial revolution, the traditional personnel training mechanisms of the Ottoman industry began to have difficulties in providing the qualified workforce required by modern technology at a sufficient level and quantity. The Ottoman Empire, obliged to adopt new technologies in the field of military and industry in the life of the state and society, made some attempts to have a qualified workforce. It is seen that the Ottoman Empire tried to benefit from four methods in terms of having a qualified workforce. These were respectively was to import qualified workforce from Europe, to send Ottoman citizens to Europe in order to transfer technology, to open industrial schools in Istanbul and various parts of the country, and to create industrial regiments in state institutions operating in the field of war industry. As a result of these endeavors, the Ottoman Empire could not have the number and quality of qualified personnel that needed. However, due to these measures, the required domestic qualified workforce could be obtained to a certain extent and technological developments were not completely excluded.

Özet

Sanayi devriminin ardından teknolojide meydana gelen gelişmeler sonrasında Osmanlı sanayisinin geleneksel personel yetiştirme mekanizmaları modern teknolojinin ihtiyaç duyduğu kalifiye iş gücünü yeterli düzeyde ve miktarda temin etmekte zorlanmaya başladı. Devlet ve toplum hayatında gerek askeri ve gerek sanayi alanında yeni teknolojileri adapte etmek mecburiyetinde olan Osmanlı Devleti, kalifiye iş gücüne sahip olmak amacıyla birtakım girişimlerde bulundu. Osmanlı Devleti’nin dört yöntemden yararlanmaya çalıştığı görülmektedir. Bunlar; Avrupa’dan kalifiye iş gücü ithal etmek, teknoloji transferi gerçekleştirmek amacıyla Osmanlı vatandaşlarını Avrupa’ya göndermek, İstanbul’da ve ülkenin çeşitli yerlerinde sanayi okulları açmak ve harp sanayi alanında faaliyette bulunan devlet kuruluşlarında sanayi alayları oluşturmaktı. Bu tedbirler sonucunda Osmanlı Devleti ihtiyaç duyduğu sayıda ve kalitede nitelikli personele sahip olamamıştır. Ancak ihtiyaç duyulan yerli kalifiye iş gücüne belli oranda sahip olunabildiği gibi teknolojik gelişmelerin bütünüyle dışında kalınmamıştır.

🔖

Cite This Article

KIRLI, E. (2021). The Efforts of the Ottoman Empire to Train Qualified Labor Force in the 19th Century. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 68, 437–462. https://ajindex.com/articles/659724

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. Topkapı Sarayı, d. 02756-0017-00-002. BOA: Cumhurbaşkanlığı Osmanlı Arşivi, Babıali Evrak Odası (BEO), A.MKT. 142/99. A. MKT. MHM. 23/43., A. MKT. MVL. 70/29. A.MKT.NZD. 97/67., C. AS. 8221,; 438/18221. C. İKT. 37/1832. C.MF. 156/7759. D.DRB. Î. 14/18., D.DRB. MH. 966/13. HAT. 831/37529-F; 1422/58118 Hazineyi Hassa Defterler (HH. d.) 65, 66, 67, 69,255., HR. TO. 139/31, 411/10 İ.DH. 157/8143, 510/34739, 510/34748., İ. HR. 4/148; 52 / 2449, 24 / 1126, 59/2855. İ. TPH. 1/1310 R 3 / 24. 10. 1892, İ. TPH. 5/ 1311 N. 29, İ. TPH. 1/1310 R 3 / 24. 10. 1892., MB. 16/141. Ceride-i Havadis, (17), 11 Za 1256., Cumhuriyet, 31 temmuz 1939.
  2. Adıvar, A. (1994). Tarih boyunca ilim ve din. İstanbul:
  3. Remzi Kitapevi. Adıvar, A. (1991). Osmanlı Türklerinde ilim. İstanbul:
  4. Remzi Kitapevi. Akyüz, Y. (1997).
  5. Türk eğitim tarihi, İstanbul: İstanbul Kültür Üniversitesi Yayınları.
  6. Ali R. S. (1939). İmparatorluk devrinde sanayileşme komedisi. Cumhuriyet Gazetesi. Arai, M. (1991). Tanzimat’tan sonra batı’ya gönderilen Türk öğrencileri ve bunlar üzerinde yapılacak araştırmaların önemi. Tanzimat’ın 150. yıldönümü uluslararası sempozyumu bildirileri, (ss. 281-285). Ankara: Milli Kütüphane Başkanlığı. Aytaç. K. (1992). Avrupa eğitim tarihi. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları.
  7. Beydilli, K. (1995). Türk bilim ve matbaacılık tarihinde mühendishane mühendishane matbaası ve kütüphanesi. İstanbul:
  8. Eren Yayınları.
  9. Bostan, İ. (1992). Osmanlı Bahriyesinde modernleşme hareketleri I Tersane’de havuz inşası (1794-1800). 150. Yılında Tanzimat, (ss. 69-90). Ankara:
  10. TTK Yayınlar. Buluş, A. (2000). Hereke fabrikası. Yayınlammamış doktora tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  11. Clark, E. C. (1992).
  12. Osmanlı sanayi devrimi, Osmanlılar ve batı teknolojisi yeni araştırmalar yeni görüşler, içinde (ss. 37-52). İstanbul: İstanbul Üniversitesi Yayınları.
  13. Çetin, B. (2020). Osmanlı İmparatorluğu’nda askeri teknolojiler tarihi. Türkler (C. 13, ss. 812-817). Ankara:
  14. Yeni Türkiye Yayınları.
  15. Dölen, E. (1994). Sanayi Mektebi. İstanbul Ansiklopedisi, (C. 6). Ankara:
  16. TVY Yayınları.
  17. Düzcü, L. (2012). Yelkenliden buharlıya geçişte Osmanlı denizciliği (1825-1855).
  18. Yayınlammamış doktora tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
  19. Eldem, V. (1994). Osmanlı İmparatorluğu’nun iktisadi şartları hakkında bir tetkik. Ankara:
  20. TTK Yayınları.
  21. Ergin, O. (1939) Türkiye maarif tarihi I-II. İstanbul:
  22. Osmanbey Matbaası. Ferlibaş, M. B. (2013). Bir Sosyal sorumlul