Diffüz diabetik maküla ödemi tedavisinde intravitreal triamsinolon

Özet

Amaç: Laser fotokoagulasyonu tedavisine yanıt vermeyen diffüz diabetik maküla ödemi olgularında intravitreal triamsinolon uygulamasının etkinliğini değerlendirmek. Yöntem: Yaşları 48 ile 71 arasında değişen (ortalama yaş, 62.2) 18 diabetik retinopatili olgunun (8 erkek, 10 kadın) 18 gözü değerlendirildi. Optikal koherens tomografi ile yapılan santral maküla kalınlık ölçümü 350um'nin üzerinde olan, diffüz diabetik maküla ödemli gözler çalışmaya alındı. Hiçbir olguda oküler hipertansiyon ya da glokom olmamasına ve hiçbir olgunun katarakt ve/veya vitreoretinal cerrahi geçirmemiş olmasına dikkat edildi. Tedavi öncesi, serideki tüm gözlere maküla ödemi tedavisi için laser fotokoagulasyonu uygulanmıştı. İntravitreal triamsinolon uygulaması sonrası görsel ve anatomik değişiklikler ve injeksiyon ya da medikasyon ile ilgili komplikasyonlar takip edildi. Sonuçlar: Takip süreleri 4 ile 8 ay arasında değişmekteydi (ortalama 5.2 ay). İntravitreal triamsinolon uygulaması öncesinde olguların ortalama diffüz diabetik maküla ödemi süresi 8.2 aydı. Tedavi öncesi ortalama santral maküla kalınlığı 466.6 $mu$m idi. Birinci aydaki kontrol muayenelerinde ortalama santral maküla kalınlığının %43.5'lik gerilemeyle 466.6$mu$m'den, 263.5$mu$m'ye gerilediği gözlendi. Üçüncü aydaki ortalama santral maküla kalınlığı 262.5 $mu$m idi. Ortalama görme keskinliği artışı birinci haftada 8.6 harf, birinci ve üçüncü aylarda sırasıyla 12.3 ve 13.7 harfti. Hiçbir olguda injeksiyonla ilgili komplikasyon ve katarakt gelişimi gözlenmedi. Takip süresince 3 olguda göz içi basıncı ölçümlerinin 21 mmHg'mn üzerine çıktığı tespit edildi. Tartışma: İntravitreal triamsinolon tedavisi laser fotokoagulasyonu uygulamasına yanıt vermeyen diffüz diabetik maküla ödemi tedavisinde güvenli ve etkili bir yöntemdir. Özellikle maküla ödemindeki nüksler ve tekrar tedavi kriterleri açısında daha uzun süreli takip edilen geniş olgu serileri gerekmektedir.