SavedAdd your journal

Journals / Türk İslam Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi / 2012 / Cilt: 7 - Sayı: 13

The problem of the noun phrase naming in Turkish

Türkçede tamlamalarla isimleitirme sorunu

Mehmet GEDİZLİ
Pages
189–199
Publication Date
2022-11-03
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

It is stated that using an affix system will be appropriate especially in terms of learning and teaching Turkishdlanguage.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In this article, noun making features of Turkish language are remarked.
📊
Key Findings & Data:In addition to the present noun making methods, noun phrases have commonly been used recently, which are a new way of naming, are emphasized.
💡
Conclusion & Impact:It is stated that using an affix system will be appropriate especially in terms of learning and teaching Turkishdlanguage.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

In this article, noun making features of Turkish language are remarked. In addition to the present noun making methods, noun phrases have commonly been used recently, which are a new way of naming, are emphasized. It is underlined that naming made by using noun phrases may cause problems about new words gain of Turkish language. Instead of naming by word groups, more efficient usage of the derivational affixes is more appropriate which can be named as meaning production affixes of Turkish language. It is stated that using an affix system will be appropriate especially in terms of learning and teaching Turkishdlanguage.

Özet

Bu makalede Türkçenin isim yapma özelliklerine dikkat çekilmiştir. Mevcut isim yapma yöntemlerine ek olarak son zamanlarda yaygın bir şekilde kullanılan ve yeni isimleştirme yolu olan tamlamalar üzerinde durulmuştur. Tamlama kullanılarak yapılan isimleştirmenin Türkçenin yeni kelime kazanımı konusunda sorunlar oluşturabileceği vurgulanmıştır. Kelime gruplarıyla isimleştirme yerine Türkçenin anlam üretim ekleri olarak da isimlendirilebilecek yapım eklerinin daha etkin kullanımının uygun olacağına değinilmiştir. Özellikle Türkçe öğrenimi ve öğretimi açısından ek sisteminin kullanılmasının uygun olacağı belirtilmiştir.

🔖

Cite This Article

GEDİZLİ, M. (2022). The problem of the noun phrase naming in Turkish. Türk İslam Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 13, 189–199. https://ajindex.com/articles/625603

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (52)

  1. AÇIKGÖZ, H.; YELTEN, M., 2005, “Kelime Grupları”, İstanbul:
  2. Doğu Kütüphanesi Yayınevi.
  3. ADALI, O., 2004, “Türkiye Türkçesinde Biçimbirimler”, İstanbul:
  4. Papatya Yayıncılık. AKSOY, Ö.A., 1973, “ÖzleĢtirme Durdurulamaz” Ankara:
  5. TDK Yayınları.
  6. AKSAN, D., 2003, “Her Yönüyle Dil-Ana Çizgileriyle Dilbilim”, Ankara TDK Yayınları.
  7. ATABAY, N.; KUTLUK, İ.; ÖZEL, S., 1983, “Sözcük Türleri”, Ankara:
  8. TDK Yayınları.
  9. ATABAY, N.; ÖZEL, S.; ÇAM, A., 1981, “Türkiye Türkçesinin Sözdizimi”, Ankara:
  10. TDK Yayınları.
  11. BANGUOĞLU, T., 1998, “Türkçenin Grameri”, Ankara:
  12. TDK Yayınları.
  13. BAŞKAN, Ö., 2006, “Dilde Yaratıcılık”, İstanbul:
  14. Multilingual Yayınları.
  15. CHOMSKY, N., 2002, “Dil ve Zihin”, Çev: Ahmet Kocaman, Ankara:
  16. Ayraç Yayınları.
  17. CONDON, J. C., 2000, “Kelimelerin Büyülü Dünyası”, Çev: Murat Çiftkaya, İstanbul:
  18. İnsan Yayınları.
  19. DELİCE, H. İ., 2007, “Türkçe Sözdizimi”, İstanbul:
  20. Kitabevi Yayınevi.
  21. DELİCE, H. İ.,2008, “Sözcük Türleri”, Sivas: Asitan Yayınevi.
  22. DEMİR, C., 2007, “Türkiye Türkçesinde İsim Tamlaması OluĢturan Ögelerin Sözdizisel ve Anlamsal Özellikleri”, Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume 2/4 Fall 2007 (05.11.2011 tarihinde) DEMİRCAN, Ö., 2005, “Türkiye Türkçesinde Kök-Ek BileĢmeleri”, İstanbul:
  23. Papatya Yayıncılık. DİLAÇAR, A., 1971, “Gramer: Tanımı, Adı, Kapsamı, Türleri, Yöntemi, Eğitimdeki Yeri ve Tarihçesi”, TDAY-B 1971, Ankara:
  24. TDK Yayınları.
  25. DİLAÇAR, A., 1968, “Dil, Diller ve Dilcilik”, Ankara:
  26. TDK Yayınları.
  27. DİLEMRE, S.A., 2008, “Genel Dil Bilgisine GiriĢ”, Adana: Karahan Kitabevi.
  28. DUMAN, M., 2008, “Makaleler-Eski Türkiye Türkçesinden Osmanlı Türkçesine”, İstanbul:
  29. Kesit Yayınları.
  30. EKER, S., 2009, “ÇağdaĢ Türk Dili”, Ankara:
  31. Grafiker Yayınları.
  32. ERGİN, M., 2003, “Türk Dil Bilgisi”, İstanbul:
  33. Bayrak Yayınları.
  34. GEDİZLİ, M., 2006, “Yazabilmek –Yazılı Anlatıma GiriĢ-“ İstanbul:
  35. Marka Yayınları.
  36. GENCAN, T. N., 2001, “Dilbilgisi”, Ankara:
  37. Ayraç Yayınları.
  38. GÜNAY, V.D., 2007, “Sözcükbilime GiriĢ”, İstanbul:
  39. Multilingual Yayınları.
  40. HACIEMİNOĞLU, N., 1992, “Türk Dilinde Edatlar”, Ankara:
  41. MEB Yayınları.
  42. KARAAĞAÇ, G., 2009, “Türkçenin Söz Dizimi”, İstanbul:
  43. Kesit Yayınları.
  44. KARAHAN, L., 2005, “Türkçede Söz Dizimi”, Ankara:
  45. Akçağ Yayınları.
  46. KORKMAZ, Z., 2007, “Gramer Terimleri Sözlüğü”, Ankara:
  47. TDK Yayınları.
  48. KORKMAZ, Z., 2003, “Türkiye Türkçesi Grameri”, Ankara:
  49. TDK Yayınları.
  50. ÖZEL, S., 1977, “Türkiye Türkçesinde Sözcük Türetme ve BirleĢtirme”, Ankara:
  51. TDK Yayınları.
  52. ÖZDEMİR, E., 1968, “İĢlekleĢen Yapım