Journals / Folklor/Edebiyat / 2019 / Cilt: 25 - Sayı: 98

Türk Kültüründe Eril Mekân Örneği; Köy Odaları

Pages
291–307
Publication Date
2019-05-03
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bunu yaparken, ergiş odaları ile ilgilibilgiler, belirli kişilerle, sözel etkileşimin doğal akışı içerisinde, kesin bir görüşmeprotokolüne bağlı kalmaksızın elde edilmiş; kısmen söyleşi havasında, yarı yapılandırılmışgörüşme tekniğiyle gerçekleştirilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada, Türk kültür yaşantısı içinde sosyal ve kültürel kimliklerin alanıolarak ortaya çıkan köy odaları konusu ele alınmıştır.
📊
Key Findings & Data:Erzurum iline bağlı Cinisköyünde de varlığını sürdüren ve halk mimarisi şeklinde oluşan bu odalar, yaranodası, delikanlı teşkilatı, adam odası gibi meskenlerle aynı özelliği taşımaktadır.Bu bağlamda eril odalar, geleneğin egemen olduğu kırsal alanlarda, fertlerin biryere ait olduğunu ve değerlerle donatıldığını hissettiği kamusal mekânlar olarakda önemli işlevlere sahiptir.
💡
Conclusion & Impact:Bunu yaparken, ergiş odaları ile ilgilibilgiler, belirli kişilerle, sözel etkileşimin doğal akışı içerisinde, kesin bir görüşmeprotokolüne bağlı kalmaksızın elde edilmiş; kısmen söyleşi havasında, yarı yapılandırılmışgörüşme tekniğiyle gerçekleştirilmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:ahilik · aidiyetlik · eril odalar

Özet

Bu çalışmada, Türk kültür yaşantısı içinde sosyal ve kültürel kimliklerin alanıolarak ortaya çıkan köy odaları konusu ele alınmıştır. Erzurum iline bağlı Cinisköyünde de varlığını sürdüren ve halk mimarisi şeklinde oluşan bu odalar, yaranodası, delikanlı teşkilatı, adam odası gibi meskenlerle aynı özelliği taşımaktadır.Bu bağlamda eril odalar, geleneğin egemen olduğu kırsal alanlarda, fertlerin biryere ait olduğunu ve değerlerle donatıldığını hissettiği kamusal mekânlar olarakda önemli işlevlere sahiptir. Bölgesel olarak eril odalar ismi ile anılan umuma açıkmeskenlerde, oda ihtiyaçları imece usulü ve herfene şeklinde ortaya çıkan yardımlaşmaesasına göre düzenlenmiştir. Odaya katılım ve oda ile ilgili sorumluluklaralmanın gönüllülük esasına göre şekillendiği bu yapılanmada birlik, beraberlikve cömertlik duyguları Türk toplum yapısına ait ahilik ve fütüvvet anlayışındanbeslenmiştir. Ayrıca odalara yönelik oluşturulan aidiyetlik bağı, dini çerçevede engüçlü biçimde bu odalarda yaşanmaktadır. Bu çalışmada amacımız genel bir hipotezitest etmek değil, aksine insanların deneyimlerini ve bu deneyimlerini nasılanlamlandırdıklarını anlamaya çalışmaktır. Bunu yaparken, ergiş odaları ile ilgilibilgiler, belirli kişilerle, sözel etkileşimin doğal akışı içerisinde, kesin bir görüşmeprotokolüne bağlı kalmaksızın elde edilmiş; kısmen söyleşi havasında, yarı yapılandırılmışgörüşme tekniğiyle gerçekleştirilmiştir.

🔖

Cite This Article

AKSAKAL, E. (2019). Türk Kültüründe Eril Mekân Örneği; Köy Odaları. Folklor/Edebiyat, Cilt: 25 - Sayı: 98, 291–307. https://ajindex.com/articles/59903

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (25)

  1. Arendt, H. (1994). İnsanlık durumu. (Çev. B. S. Şener). İstanbul:
  2. İletişim. Bilgin, N. (1994). Sosyal bilimlerin kavşağında kimlik sorunu. İzmir:
  3. Ege. Bottomore, T. (1972). Toplumbilim. (Çev. Ü. Oskay). İstanbul:
  4. Der. Büyüköztürk, Ş. (2009). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara:
  5. Pegem. Çeçen, A. (1974).
  6. Halkevleri, Atatürk ve halk evleri. Ankara:
  7. TTK. Demirci, M. (1992). Ahilik’te tasavvufî boyut: Fütüvvet. İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Sayı: 7, 83-90.
  8. Ekiz, D. (2003). Eğitimde araştırma yöntem ve metotlarına giriş. Ankara:
  9. Anı. Erkek, H. (2009). Barana. Balıkesir: Dursunbey Folklor Araştırma Eğitim ve Turizm Derneği Bülteni. Ergin, M. (2011). Dede Korkut kitabı I/II. Ankara:
  10. Türk Dil Kurumu. Geray, C. (2002). Halk eğitimi. Ankara:
  11. İmaj. Giddens, A. (1995). Modernliğin sonuçları. İstanbul:
  12. Ayrıntı. Gölpınarlı, A. (2011). İslam ve Türk illerinde fütüvvet teşkilatı. İstanbul:
  13. Akademik. Güvenç, B. (1993). Türk kimliği. Ankara:
  14. Kültür Bakanlığı. Habermas, J. (1997). Kamusallığın yapısal dönüşümü. İstanbul:
  15. İletişim. Hogg, M. ve Vaughan, G. (1995). Social psychology: an introduction. London: Prentice Hail. Honko, L. (1979). Theories concerning the ritual process. Paris: Mouton. Kaderli, Z. (2010). Deliorman Türk sözel kültüründe adam odaları ve oda geleneği. Ankara:
  16. Türkbilig. Karpuz, H. (2013). Kadınhanı’nda halk mimarisi, Prof. Dr. Hakkı Önkal’a armağan. İzmir:
  17. Dokuz Eylül Üniversitesi.
  18. Karakuyu, M. (2008). Türkiye’de kır konutları ve eklentileri üzerine bir araştırma, Fatih Üniversitesi: Alaşehir Örneği”, Bilig, Sayı: 44, 45-62.
  19. Patton, M. (1987). How to use qualitative methods in evaiuation. London: Sage. Önal, Ü. (1986). Çankırı’da yâran sohbetleri I-II. Çankırı: Türk Folkloru. Özacun, O. (1996). Halkevlerini dramı. Ankara:
  20. Kebikeç. Özbilgen, E. (2003). Bütün yönleriyle Osmanlı, adab-ı Osmanniyye. İstanbul:
  21. İz. Özdemir, N. (2005). Cumhuriyet dönemi Türk eğlence kültürü. Ankara:
  22. Akçağ. Öztürk, A. (2001). Konya türkülerinin ‘kimlik tanımı bağlamında’ sosyal işlevi. 3. Folklor ve Halk Edebiyatı Kongresi/25-26-27 Ekim 2001
  23. Bildiri Metni, Konya. Sami, H. Ö. (1977). Divri’de evler, odalar ve kış gecesi eğlenceleri, Sivas Folkloru, Sayı: 48, 82-90.
  24. Subaşı, M. (1991). Halk kültürü açısından köy odalarında sîret ve halk hikâyeleri okuma geleneği, Kayseri: 1. Folklor Halk Edebiyatı ve Etnografya Sempozyumu Bildirileri Erciyes Üniversitesi, 75-81.
  25. Taeschner, F. (1953). İslam ortaçağında futuvva (fütüvvet teşkilatı). İstanbul: İstanbul Ü