Bu çalışma, muhafazakârlığın ara kurum kavramsallaştırmasından hareketle, modern devletin totaliter niteliği/öz’ü karşısında takındıkları tutumları, getirdikleri açıklamaları ve itiraz noktalarını ele almayı amaçlamaktadır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Ara kurumlar, muhafazakârların üzerinde en çok durduğu kavramlardan biridir.
📊
Key Findings & Data:Muhafazakârlar açısından ara kurumların önemi yalnızca belirli bir tarihselliğe sahip olmaları ve geleneğe yaslanıyor olmalarından kaynaklanmaz.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışma, muhafazakârlığın ara kurum kavramsallaştırmasından hareketle, modern devletin totaliter niteliği/öz’ü karşısında takındıkları tutumları, getirdikleri açıklamaları ve itiraz noktalarını ele almayı amaçlamaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Muhafazakârlık · Ara Kurumlar · Modern Devlet
Özet
Ara kurumlar, muhafazakârların üzerinde en çok durduğu kavramlardan biridir. Muhafazakârlar açısından ara kurumların önemi yalnızca belirli bir tarihselliğe sahip olmaları ve geleneğe yaslanıyor olmalarından kaynaklanmaz. Onların temel önemi ve işlevi, modern devletin topluma yayılma, ona nüfuz etme, baskı uygulama potansiyeli ve pratiği karşısında birer bariyer olmalarından ileri gelir. Bu çalışma, muhafazakârlığın ara kurum kavramsallaştırmasından hareketle, modern devletin totaliter niteliği/öz’ü karşısında takındıkları tutumları, getirdikleri açıklamaları ve itiraz noktalarını ele almayı amaçlamaktadır.
ERTUGAY, F. (2016). DEVLETIN TOTALITERLIĞINE İTIRAZ: MUHAFAZAKÂRLIK VE ARA KURUMLAR. Muhafazakar Düşünce Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 47, 159–180. https://ajindex.com/articles/59412
AKINCI, M. (2013). “Muhafazakârlık”. Dünyada ve Türkiye’de Siyasal İdeolojiler, Der. Ömer Çaha ve Bican Şahin, Ankara:
Orion Kitabevi.
ALTHUSSER, L. (1991). İdeoloji ve Devletin İdeolojik Aygıtları. Çev. Y. Alp ve M. Özışık, İstanbul:
İletişim Yay. APAYDIN A., Kutsal A. ve Atakan C. (1996). Uygulamalı İstatistik. 3. Baskı, Ankara:
Baran Ofset. BARNET, V. (1999). Comperative Statistical Inference. 3. Ed., New York: John Wiley and Sons, LTD. BRANCOURT, J. P. (2000). “Estat’lardan Devlete: Bir Sözcüğün Evrimi”. Devlet Kuramı, Der. Cemal Bali Akal, Çev. Beki Haleva ve Pınar Güzelyürek, 2. Baskı, Ankara:
Dost Kitabevi.
BÜLBÜL K. ve ÖZİPEK, B. B. (2011). “Sunuş”. Muhafazakârlık Düş ve Gerçek, Robert Nisbet, Çev. Kudret Bülbül ve M. Fatih Serenli, Ankara:
Kadim Yayıncılık. COŞKUN, V. (2009). Ulus-Devletin Dönüşümü ve Meşruluk Sorunu. Ankara:
Liberte Yay. ÇETİN, H. (2002). “Totalitarizm: İdeolojik Kökenleri ve Toplumsal İnşa Araçları”. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, 26(1), ss. 15-43.
ÇETİN, H. (2007).
Modernleşme Krizi, İdeoloji ve Ütopya Arasında Türkiye. Ankara: Orion Yayınevi. D’ENTREVES, A. P. (2005). “Devlet Kavramı”. Devlet Kuramı, Der. Cemal Bali Akal, Çev. Başak Baysal, 2. Baskı, Ankara:
Dost Kitabevi.
DAVİS, S. (2005). “Aydınlanma”. Liberal Düşünce, Sayı: 37, Kış, ss. 5-10.
DUMAN, F. (2012). “Devlet”. Siyaset Bilimi, Der. Halis Çetin, 3. Baskı, Ankara:
Orion Kitabevi.
ERDOĞAN, M. (2006).
Aydınlanma, Modernlik ve Liberalizm. Ankara:
Orion Yayınevi.
FOULCAULT, M. (1994). Power. (İngilizceye) Çev. Robert Hurley vd., Ed. James D. Faubion, New York: New Press.
FRİEDRİCH, C. J. ve BRZEZİNSKİ, Z. K. (1964). Totaliter Diktatörlük ve Otokrasi. Çev. Oğuz Onaran, Ankara: Türk Siyasi İlimler Derneği Yayınları.
GİDDENS, A. (1984). The Nation State and Violence. Cambridge: Polity Press.