AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAlthough the present study could not suggest an exact time to switch the therapy, clinicians should not wait for asignifi cant decrease in the BCVA.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: To evaluate the results of switching from ranibizumab/bevacizumab (R/B) to afl ibercept therapy in patients with persistent diabeticmacular edema (DME).Method: A retrospective study was designed to assess the functional and anatomic outcomes of switching therapy from R/B to afl ibercept inpatients with persistent DME. The patients included in this study had persistent DME and received at least 3 previous anti-VEGF intravitrealinjections in the last 6 months prior to baseline (pre-switch) examination. After applying 3 monthly loading doses of afl ibercept treatment, allthe patients were evaluated every 4 weeks and put on an as-needed regimen in case of recurrence. Best-corrected visual acuity (BCVA) andcentral macularthickness (CMT) were evaluated between pre-switch and the last examination after administering afl ibercept therapy.Results: Fifty eyes of 33 patients were included in the present study. The mean follow-up time before afl ibercept and mean follow-up timeafter afl ibercept were 25.2±19.7 and 10.7 ± 4.5 months, respectively. The mean fi nal BCVA (logMAR) increased to 0.69±0.44, which wasstatistically signifi cant compared to the baseline (0.81±0.37), (p= 0.007). The fi nal BCVA showed a positive correlation to the baseline BCVA(p=0.001, r=0.720). The mean fi nal CMT decreased to 373.9±146.1μm, which was statistically signifi cant compared to baseline (475±140),(p=0.00,1). . The fi nal CMT showed a weak positive correlation to baseline CMT (p=0.003, r=0.430).Conclusion: Conversion to afl ibercept in patients showing poor response to other anti-VEGF agents could result in signifi cant functional andanatomical improvements. Although the present study could not suggest an exact time to switch the therapy, clinicians should not wait for asignifi cant decrease in the BCVA.
Özet
Amaç: Dirençli diyabetik maküla ödemi (DMÖ) olan hastalarda ranibizumab/bevacizumab (R/B) tedavisinden afl ibercept tedavisine geçişin sonuçlarını değerlendirmek. Yöntem: Dirençli DMÖ tedavisinde R/B uygulamasından afl ibercept tedavisine geçişin fonksiyonel ve anatomik sonuçlarını değerlendirmek amacıyla retrospektif bir çalışma planlandı. Afl ibercept tedavisi öncesi, son 6 ay içinde en az 3 anti-VEGF intravitreal enjeksiyonuna rağmen dirençli diabetic makula ödemi olan olgular çalışmaya dahil edildi. Üç aylık yükleme dozunda afl ibercept tedavisi uygulandıktan sonra, hastalar 4 haftada bir değerlendirildi ve nüks olduğu takdirde ek enjeksiyon uygulandı. Afl ibercept tedavisine geçmeden önceki son muayene ile afl ibercept tedavisini takip eden son muayenede belirlenen en iyi üzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) ve santral makula kalınlığı (SMK) değişimi istatiksel olarak analiz edildi. Bulgular: Çalışmaya 33 hastanın 50 gözü dahil edildi. Afl ibercept öncesi ortalama takip süresi ve afl ibercept sonrası ortalama takip süresi sırasıyla 25.2 ± 19.7 ve 10.7 ± 4.5 ay idi. Afl ibercept öncesi 0.81 ± 0.37 (logMAR) olan EİDGK, afl ibercept sonrası son kontrolde 0.69 ± 0.44 (logMAR) a yükseldiği görüldü, değişim istatistiksel olarak anlamlı idi, (p = 0.007). Son EİDGK’nin afl ibercept öncesi EİDGK ile pozitif korelasyon gösterdiği belirlendi (r = 0.720, p = 0.001). Ortalama son SMK’ nın (373.9 ± 146.1, μm), başlangıç değerine (475 ± 140, μm) göre istatistiksel olarak anlamlı derecede azaldığı saptandı, (p = 0.001). Son SMK nin afl ibercept öncesi SMK ile zayıf bir korelasyon gösterdiği belirlendi (r = 0.430, p = 0.003). Sonuç: R/B tedavisine yetersiz yanıt veren hastalarda, afl ibercept tedavisine geçiş, başarılı fonksiyonel ve anatomik sonuçlar sağlayabilmektedir. Bu çalışma, tedavi değişimi için kesin bir zamanlama önerememiş olmakla birlikte, görme düzeyinde belirgin bir azalmayı beklemenin gereksiz olduğunu göstermektedir.