Journals / Değerler Eğitimi Dergisi / 2011 / Cilt: 9 - Sayı: 22

Din ve Ahlâk Eğitiminin Ergenlerin Kişilik Gelişimine Katkısı

Pages
7–42
Publication Date
2011-12-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırmamızda ki-kare bağımsızlık testinin anlamlılık değeri olarak "p

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Bu araştırma, Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi (DKAB) dersleri bağlamında din ve ahlâk eğitiminin ergenlik dönemi gençliğinin bazı kişilik özellikleri üzerinde oynadığı rolü belirlemeyi hedeflemektedir.
📊
Key Findings & Data:Bu yönüyle din ve ahlâk eğitimi, bireyin hem kişilik hem de sosyal gelişimine önemli katkılar sunmaktadır.Araştırmanın örneklemi İstanbul Avrupa yakasındaki 11 ilçede yer alan Anadolu Liseleri, Düz Liseler, Endüstri Meslek ve Ticaret Meslek liselerinde 2009-2010 öğretim yılında öğrenim gören, yaşları 17 ile 19 arasında değişen ve tesadüfî yöntemle seçilmiş 650 öğrenciden oluşmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Araştırmamızda ki-kare bağımsızlık testinin anlamlılık değeri olarak "p
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:2009-2010 Verileri
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Din · Eğitim · Ahlâk

Özet

Öz Bu araştırma, Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi (DKAB) dersleri bağlamında din ve ahlâk eğitiminin ergenlik dönemi gençliğinin bazı kişilik özellikleri üzerinde oynadığı rolü belirlemeyi hedeflemektedir. Ergenlik dönemi biyolojik, fizyolojik, zihinsel ve duygusal açıdan pek çok değişimin yaşandığı ve bireyin kişilik yapısının olgunlaştığı bir dönemdir. Böyle bir değişim sürecini yaşayan gençlerin, bu dönemi daha sağlıklı ve sorunsuz geçirmeleri için, din ve ahlâk eğitiminin önemli katkılarının olacağı kanaatindeyiz. Din ve ahlâk eğitiminin bu açıdan en önemli katkısı, kişinin kendisini ve çevresini tanıma ve anlama noktasında olacaktır. Bu yönüyle din ve ahlâk eğitimi, bireyin hem kişilik hem de sosyal gelişimine önemli katkılar sunmaktadır.Araştırmanın örneklemi İstanbul Avrupa yakasındaki 11 ilçede yer alan Anadolu Liseleri, Düz Liseler, Endüstri Meslek ve Ticaret Meslek liselerinde 2009-2010 öğretim yılında öğrenim gören, yaşları 17 ile 19 arasında değişen ve tesadüfî yöntemle seçilmiş 650 öğrenciden oluşmaktadır. Verilerin analizinde öğrencilerin her bir değişken için verdikleri yanıtların sıklık dereceleri belirlenmeye çalışılmış ve değişkenler başta cinsiyet olmak üzere, Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi dersini ve öğretmenini sevme durumları ile ilişkilendirilmiştir. Elde edilen verilerle değişkenler arasındaki anlamlılık ilişkisinin değerlendirilmesinde %95 güvenilirlik aralığında "ki-kare bağımsızlık testi" kullanılmıştır. Araştırmamızda ki-kare bağımsızlık testinin anlamlılık değeri olarak "p

🔖

Cite This Article

BAHÇEKAPILI, M. (2011). Din ve Ahlâk Eğitiminin Ergenlerin Kişilik Gelişimine Katkısı. Değerler Eğitimi Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 22, 7–42. https://ajindex.com/articles/58174

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Abbotts J.E, Williams R.G, Sweeting H.N, West P.B (2004). Is going to church good or bad for you? Denomination, attendance, and mental health of children in West Scotland. Social Science and Medicine, 58(3), 645–56.
  2. Alakuş, F. ve Bahçekapılı, M. (2009). Din eğitimi açısından İngiltere ve Türkiye. İstanbul Altunışık vd. (2002). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri. Sakarya: Sakarya Üniversitesi İ.İ.B.F. Aydın, M.Z. (1995). Ailede çocuğun ahlâk eğitimi. İstanbul:
  3. Dem Yayınları Ayhan, H, Hökelekli, H. vd. (2004). Din ve ahlâk eğitim öğretimine yeni yaklaşımlar. İstanbul:
  4. Dem Yayınları Ayhan, H. (1997). Eğitim bilimine giriş. İstanbul Ayten, A. (2009). Psikoloji ve din. İstanbul Bahçekapılı, M. (2010). Ortaöğretim DKAB dersinin öğrencilerin dini duygu, düşünce ve davranışları üzerindeki etkisi. İstanbul Baş, T. (2006). Anket nasıl hazırlanır, uygulanır, değerlendirilir. Ankara Baymur, F. (1969). Genel psikoloji. İstanbul Büyükkaragöz, S. (1997). Eğitimde program geliştirme. Konya Cohen, A. (2002). The importance of spirituality in well-being for Jews and Christians. Journal of Happiness Studies, (3) 287–310.
  5. Crawford, M. & Rossiter G. (1992). Teaching wisdom: Religious education and the moral and spiritual development of young people, Journal of Christian Education, Papers 101, 49-65.
  6. Demirel, Özcan. (2009). eğitimde program geliştirme, İstanbul Eliassen, A.H, Taylor, J. & Lloyd, D.A. (2005). Subjective Religiosity and Depression in the Transition to Adulthood. Journal for the Scientific Study of Religion, 44(2),187–99.
  7. Froom, E. (1965). The sane society. Newyork: H. Holt Gündüz, T. (2000). Gençlik dönemi din ve ahlâk eğitimine yeni bir bakış. Gençlik Dönemi ve Eğitimi I, İstanbul Gündüz, T. (2010). Gençlik dönemi din eğitimi. Gelişim Basamaklarına Göre Din Eğitimi (Ed. Mustafa Köylü), Ankara Hackney, C.H. & Sanders, G.S. (2003). Religiosity and mental health: A metaanalysis of recent studies. Journal for the Scientific Study of Religion, 42(1), 43–55.
  8. Heimbrock, H-G, Scheilke, C.Th. & Schreiner, P. (Eds.) (2001). Towards religious competence: Diversity as a challenge for education in Europe. Münster: Comenius-Institut Hökelekli, H. (1980). Ergenlik çağı gençlerin dini gelişimi (Basılmamış doktora tezi). Bursa: U.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Hökelekli, H. (1986). Ergenlik çağı davranışlarında din eğitiminin etkisi. U.Ü.İ.F.D., 1 (1), 46-48.
  9. Hökelekli, H. (1998).
  10. Din psikolojisi. Ankara Hökelekli, H. (2009). Çocuk, genç, aile psikolojisi ve din. İstanbul Höke