AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe Academy can offer a meaningful opportunity only to the extent that it integrates theological field knowledge, pedagogical professional knowledge, and school-based practice within a non-hierarchical knowledge partnership.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study evaluates the National Education Academy in the context of religious education teacher preparation from an epistemological and historical perspective. Teacher education, beyond program structures and emp-loyment policies, is a foundational problem area that determines the knowledge foundation upon which teac-hing is constructed. Since the Tanzimat period, various models have been implemented in Turkey, including Darülmuallimin, teacher training schools, Village Institutes, Faculties of Education, Higher Islamic Institutes, and Faculties of Theology; nevertheless, the problem of teacher education has persisted by being redefined in each period. The preparation of religious education teachers is one of the areas where this tension has been has been most pronounced. The study was conducted through interpretive document analysis, examining Teaching Profession Law No. 7528, the 2025 and 2026 regulations concerning the National Education Academy, the history of teacher education, and the literature on religious education teacher preparation. The theoretical fra-mework draws on Shulman’s pedagogical content knowledge, Polanyi’s tacit knowledge, Schön’s reflective practitioner approach, and Cochran-Smith and Lytle’s perspectives on teacher knowledge. In the historical analysis, Emrullah Efendi’s theory-centered approach and Satı Bey’s practice-based conception of teaching provide an analytical framework. The central argument of the study is that the Academy is not, by itself, capable of resolving the historical theory-practice tension. The Academy can offer a meaningful opportunity only to the extent that it integrates theological field knowledge, pedagogical professional knowledge, and school-based practice within a non-hierarchical knowledge partnership.
Özet
Bu çalışma, Millî Eğitim Akademisi’ni din dersi öğretmeni yetiştirme bağlamında epistemolojik ve tarihsel bir perspektifle değerlendirmektedir. Öğretmen yetiştirme, program yapıları ve istihdam politikalarının ötesinde, öğretmenlik bilgisinin hangi temeller üzerine kurulacağını belirleyen kurucu bir problem alanıdır. Türkiye’de Tanzimat’tan itibaren Darülmuallimin, Öğretmen Okulları, Köy Enstitüleri, Eğitim Fakülteleri, Yüksek İslâm Enstitüleri ve İlahiyat Fakülteleri gibi farklı modeller uygulanmış; ancak öğretmen yetiştirme sorunu her dö-nemde yeniden tanımlanarak varlığını sürdürmüştür. Din dersi öğretmeni yetiştirme süreci bu gerilimin en yo-ğun yaşandığı alanlardan biridir. Çalışma, yorumlayıcı doküman analizi yöntemiyle yürütülmüş; 7528 sayılı Öğretmenlik Mesleği Kanunu, Millî Eğitim Akademisi’ne ilişkin 2025 ve 2026 tarihli düzenlemeler, öğretmen yetiştirme tarihi ve din dersi öğretmeni yetiştirme literatürü birlikte incelenmiştir. Kuramsal çerçevede Shul-man’ın pedagojik alan bilgisi, Polanyi’nin örtük bilgi, Schön’ün yansıtıcı uygulayıcı ve Cochran-Smith ile Lytle’ın öğretmen bilgisi yaklaşımlarından yararlanılmıştır. Tarihsel çözümlemede Emrullah Efendi’nin teori merkezli yaklaşımı ile Satı Bey’in uygulama temelli öğretmenlik tasavvuru analitik bir çerçeve sunmaktadır. Çalışmanın temel iddiası, Akademi’nin tarihsel teori-uygulama gerilimini tek başına çözecek bir yapı olmadı-ğıdır. Akademi, ancak ilahiyat alan bilgisini, pedagojik meslek bilgisini ve okul temelli uygulamayı hiyerarşik olmayan bir bilgi ortaklığı içinde ilişkilendirebildiği ölçüde anlamlı bir imkân sunabilir.