Journals / Değerler Eğitimi Dergisi / 2015 / Cilt: 13 - Sayı: 29

Human Dignity Schould be Considered as a Factor for Success in Religious Education

Din Eğitiminde Başarı İçin Dikkate Alınması Gereken Bir Unsur Olarak İnsan Onuru

Pages
511–534
Publication Date
2015-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu konuda sorumluluğun büyük ölçüde rol model konumundaki öğretmenlere düştüğüne dair tespitler yapmaya ve bazı teklifler getirmeye çalıştık.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz İnsan onurlu ve şerefli bir varlık olarak yaratılmıştır.
📊
Key Findings & Data:Sadece bilişsel düzeyde kalan değerlerin kişi ve toplum hayatına yansıması mümkün olmamaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Bu konuda sorumluluğun büyük ölçüde rol model konumundaki öğretmenlere düştüğüne dair tespitler yapmaya ve bazı teklifler getirmeye çalıştık.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Din eğitimi · Din dersi · Değer eğitimi

Özet

Öz İnsan onurlu ve şerefli bir varlık olarak yaratılmıştır. Eğitim sistemlerinin görevi bu onura saygılı olmayı ve insanın temel haklarının korunmasını, geliştirilmesini yeni yetişecek nesillere uygulayarak öğretmektir. Sadece bilişsel düzeyde kalan değerlerin kişi ve toplum hayatına yansıması mümkün olmamaktadır. Halbuki eğitim, kişilere istendik davranış kazandırma çabalarıdır. Fiziki yapısı, duyguları, düşünceleri ile bir bütün olan insanın kalıcı davranışlar edinebilmesi, büyük ölçüde duyuşsal ve psiko-motor boyutların devreye sokulması ile gerçekleşebilmektedir. Okuldaki din öğretimi ve DKAB dersi duygusal boyutun öne çıkabileceği, öğrencilere dini ve milli değerlerin öğretilebileceği bir derstir. Söz konusu değerlerden biri de insan onuruna saygı'dır. Eğitimde başarı için, öğrenciye değerli olduğunun hissettirilmesi, sevilmesi, cesaretlendirilmesi ve özgüveninin sağlanması gerekmektedir. Buradan hareketle hedeflerin gerçekleşme düzeyinin sadece bilişsel alanda değil, duyuşsal ve psiko-motor alanlarda da yükseltilmesi mümkün olabilecektir. Kuramsal bir çalışma olan makalemizde, tarihi tecrübelerimizi de göz önünde bulundurarak günümüz din öğretiminde ve DKAB programında insan onuruna saygı'nın temel değerlerden biri olması ve bir yöntem olarak kullanılmasının gerektiği sonucuna vardık. Bu konuda sorumluluğun büyük ölçüde rol model konumundaki öğretmenlere düştüğüne dair tespitler yapmaya ve bazı teklifler getirmeye çalıştık.

🔖

Cite This Article

ÖNDER, M. (2015). Human Dignity Schould be Considered as a Factor for Success in Religious Education. Değerler Eğitimi Dergisi, Cilt: 13 - Sayı: 29, 511–534. https://ajindex.com/articles/58105

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (36)

  1. Akyürek, S. (2012). İlk ve Orta Öğretimde Din Öğretimi: Kuramsal Çerçeve. R. Doğan ve R. Ege (Ed). Din Eğitimi El Kitabı. Ankara:
  2. Grafiker Yayınları.
  3. Akyüz, A. (2005). Yaşayan Kur’an Hz. Peygamber. İstanbul:
  4. Ensar Neşriyat. Altaş, N. (2004). Gençlik Döneminde Din Olgusu ve Liselerde Din Öğretimi. Ankara:
  5. Nobel Yayın Dağıtım. Altaş, N. (2007). İDKAB Öğretmen El Kitabı. İstanbul:
  6. Dem Yayınları.
  7. Altıntaş, R. (2013). Cahiliye Zihniyeti ve Çiğnenen İnsan Onuru, Hz.Peygamber ve İnsan Onuru. Ankara:
  8. DİB Yayınları.
  9. Aydın, A. (2011). Eğitim Sevgidir. Ankara:
  10. Pegem Akademi Yayınları.
  11. Aydın, M. Z. (2005). Ailede Çocuğun Ahlak Eğitimi. İstanbul:
  12. Dem Yayınları.
  13. Aydın, M.Ş. (2013). Peygamber Efendimizin Örnekliğinde İnsan Onuruna Saygı Bilincini Kazandırmak, Hz. Peygamber ve İnsan Onuru. Ankara:
  14. DİB Yayınları.
  15. Aydın, A. (2011). Eğitim Psikolojisi Gelişim-Öğrenme-Öğretim. Ankara:
  16. Pegem Akademi Yayınları.
  17. Ayhan, H., Hökelekli, H., Öcal, M., Mehmedoğlu, Y. ve Ekşi, H. (2002). Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersleri Üzerine Çok Yönlü Bir Alan Araştırması. İstanbul:
  18. Sedar. Bacanlı, H. (2006). Duyuşsal Davranış Eğitimi. Ankara:
  19. Nobel Yayınları.
  20. Bacanlı, H. (2011). Eğitim Psikolojisi. Ankara:
  21. Pegem Akademi Yayınları.
  22. Balta, N. (2013). Öğretmenlerimizi Nasıl Profesyonelleştirelim? Zaman Gazetesi, 20 Ekim 2013, s. 16. Bilgin, B. ve Selçuk, M. (1995). Din Öğretimi Özel Öğretim Yöntemleri. Ankara:
  23. Gün Yayıncılık. Bilgin, B. (1995). Eğitim Bilimi ve Din Eğitimi. Ankara:
  24. Yeni Çizgi Yayınları.
  25. Buhari, Ebu Abdullah Muhammed b. İsmail. (1981).
  26. Sahihu-l Buhari, İstanbul:
  27. Çağrı Yayınları.
  28. Cebeci, S. (2005). Türkiye’de Din Eğitimi Sorununa Yönelik Çözüm Yaklaşımları ve Çözüm Önerileri, Türk Milli Eğitim Sisteminde Din Eğitimi ve Öğretimi Sempozyum Tebliğleri, ss.92-103. Ankara: Yarınlar İçin Düşünce Platformu Kültür Yayınları.
  29. Çekin, A. (2014). Ortaokul Beşinci ve Altıncı Sınıf Öğrencilerinin Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersine Katılıma İlişkin Görüşleri. Milli Eğitim Dergisi, 201, 203-215.
  30. Çetin, A. (2006). Örneklerle Peygamberimiz. İstanbul:
  31. Ensar Yayınları.
  32. Demirel, Ö. (2012). Öğretim İlke ve Yöntemleri Öğretme Sanatı. Ankara:
  33. Pegem Akademi Yayınları.
  34. Duman, M. Z. (1996). Nüzulünden Günümüze Kur’an ve Müslümanlar. Ankara:
  35. Fecr Yayınları.
  36. Eberhard, O. (1981). Wie lassen sich die modernen padagogischen bestrebungen für die evangelische erziehungslehre fructbar machen”, in: K.Wegenast, Religionspadagogik, C.I, s.73, Darmstadt. Engert, J. (1983). Über die wissenschaftliche Grundlegung der R