Journals / Değerler Eğitimi Dergisi / 2007 / Cilt: 5 - Sayı: 13

Philosophy and Its Importance in Ottoman Classical Era

Osmanlı'nın Klasik Döneminde Felsefe ve Değeri

Pages
123–154
Publication Date
2007-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

On the other hand, negative attitudes towards philosophy aslo can be found.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The boundries among philosophy, theology and mysticism in the Ottoman Turkish thought are not clear, in addition, the problems of these fields are mixed with each other.
📊
Key Findings & Data:It is necessary to take this into account to clarify the attitudes of the Ottoman scholars towards philosophy and during that period, whether there is an interest in philosophy.
💡
Conclusion & Impact:On the other hand, negative attitudes towards philosophy aslo can be found.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslâm Felsefesi · Osmanlı'da Felsefe · Osmanlı Düşüncesi

Abstract

The boundries among philosophy, theology and mysticism in the Ottoman Turkish thought are not clear, in addition, the problems of these fields are mixed with each other. It is necessary to take this into account to clarify the attitudes of the Ottoman scholars towards philosophy and during that period, whether there is an interest in philosophy. In this study, it is put forward that the Ottoman scholars of the classical period showed, in general, positive attitudes towards philosophy. In this respect, continuation of the tradition of Tahafut writing, investigation of some philosophical problems, demonstrations of philosophical cases in several studies could be considered as positive attitudes towards philosophy. On the other hand, negative attitudes towards philosophy aslo can be found.

Özet

Osmanlı Türk düşüncesinde felsefe, kelâm ve tasavvuf arasındaki sınırlar ortadan kalkmış, bu üç alanın problemleri âdeta iç içe girmiştir. Osmanlı bilginlerinin felsefeye karşı tavrını ve bu dönemde felsefeye ilginin olup olmadığını belirlerken bu durumun dikkate alınması gerekir. Çalışmamızda, klâsik dönem Osmanlı bilginlerinin felsefeye genelde müspet yönde ilgi gösterdikleri ortaya konulmuştur. Bu bağlamda Tehâfüt yazma geleneğinin devam ettirilmesi, birtakım felsefî problemlerin incelenmesi, çeşitli eserlerde felsefî meselelerin yer alması, felsefeye karşı müspet tavrı belirleyen hususlar olarak değerlendirilmiştir. Bunun yanı sıra Osmanlı toplumunda felsefeye karşı bazı menfi tavırlar da sergilenmiştir.

🔖

Cite This Article

TOKSÖZ, H. (2007). Philosophy and Its Importance in Ottoman Classical Era. Değerler Eğitimi Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 13, 123–154. https://ajindex.com/articles/57181

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (24)

  1. Adıvar, A. (1943),
  2. Osmanlı Türklerinde ilim, İstanbul:
  3. Maarif Matbaası. Akgündüz, H. (1997). Klasik dönem Osmanlı medrese sistemi. İstanbul: Ulusal Yayınları.
  4. Aristoteles-Augustinus-Heidegger (1996). Zaman Kavramı, (çev. S. Babür). Ankara:
  5. İmge Kitabevi Yayınları.
  6. Arslan, A., “Kemal paşa-zâde’nin hâşiye alâ tahâfut al-falasifesi”, Araştırma. C.10, A.Ü. Basımevi: Ankara 1976.
  7. Aydın, C. (1989), “Ali Kuşçu”, DİA, C. II, İstanbul:
  8. TDV Yayınları.
  9. Bayrakdar, M. (1988). Kayserili Davud (Dâvûdu’l-Kayserî). Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.
  10. Bayrakdar, M. (2004), İslâm Düşüncesi Yazıları, Ankara:
  11. Elis Yayınları.
  12. Bilge, M. (1984). İlk Osmanlı medreseleri. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  13. Bolay, S. H. (2000). Klâsik dönem Osmanlı düşüncesi ve Osmanlı’da tehafüt tutkusu. Yeni Türkiye, Osmanlı Özel Sayısı III (Düşünce ve Bilim), 33, 11-30.
  14. Bolay, S. H. (2005). Osmanlılarda düşünce hayatı ve felsefe. Ankara: Akçağ Yayınları. Cürcânî, Seyyit Şerif (1991). Şerhu’l-Mevâkıf, C. VII, (tsh. Muhammed Bedreddin en- Na’sânî). Kum. Davudu’l-Kayserî (1997). Mukaddemat (çev. H. Şahin, T. Koç & S. Sevim). Kayseri: Kayseri Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları. Davudu’l-Kayserî, Nihâyetü’l-Beyân fî Dirâyeti’z-Zamân, Esad Efendi, AY. No: 1682/8, vr. No: 67b. Demir, R. (2005). Osmanlı İmparatorluğu döneminde Türk felsefesi. C. I. Ankara:
  15. Lotos Yayınları.
  16. Demirli, E. (2005). Sadreddin Konevî’de bilgi ve varlık. İstanbul:
  17. İz Yayıncılık. Düzdağ, M. E. (1972). Şeyhülislâm Ebussuud Efendi fetvaları ışığında 16. asır Türk hayatı. İstanbul: Enderun Kitabevi. Ebû’l-Alâ el-Afîfî. (1999). Muhyiddin İbnü’l-Arabî’de tasavvuf felsefesi (çev., M. Dağ). İstanbul.
  18. Fazlıoğlu, İ. (2003a). Ali Kuşçu’nun el-muhammediyye fî el-hisâb’ının ‘çift yanlış’ ile ‘tahlil’ hesâbı bölümü. Kutadgubilig, Felsefe-Bilim Araştırmaları. Sayı 4, s. 135-155.
  19. Fazlıoğlu, İ. (2003b). Osmanlı düşünce geleneğinde ‘siyasî metin’ olarak kelâm kitapları. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi. 1(2), s. 379-398.
  20. Fazlıoğlu, İ. (2007). Osmanlılar (İlim ve Kültür). DİA, c. 23. İstanbul:
  21. TDV Yayınları.
  22. Fazlıoğlu, İ. (1999). “Davud-ı Kayserî”, YAYOSA, c. I, İstanbul.
  23. Fazlıoğlu, Ş. (2003). Manzume fi tertib el-kutub fi el-ulum ve Osmanlı Medreseleri’ndeki okutulan ders kitapları. Değerler Eğitimi Dergisi. 1(1),97-110. Gazalî (1981). Tehâfüt el-Felâsife, Filozofların Tutarsızlığı (çev. H. Bekir Karlığa). İstanbul: Çağrı Yayınları. Gazalî (2002).
  24. Makasıd el- Felasife, Felsefenin Temel İlkeleri (çev.