SavedAdd your journal

Journals / Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2015 / Cilt: 4 - Sayı: 2

Araştırma Görevlilerinin Bireysel Gelişim İnisiyatifinde Özyeterliğin Rolü

Feyza GÜN
Hilal BÜYÜKGÖZE
Pages
418–432
Publication Date
2015-08-22
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırma sonucunda araştırma görevlilerinin özyeterlik inançları ile bireysel gelişim inisiyatifi kullanma düzeyleri arasındaki ilişkinin orta düzeyde olduğu, araştırma görevlilerinin özyeterlik düzeylerinin bireysel gelişim inisiyatifi düzeylerinin anlamlı bir yordayıcısı olduğu belirlenmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Bu çalışmanın amacı, araştırma görevlilerinin özyeterlik inançları ile bireysel gelişim inisiyatifi düzeyleri arasındaki ilişinin incelenmesidir.
📊
Key Findings & Data:İlişkisel tarama modelinin kullanıldığı bu çalışmada, çalışma grubunu İstanbul ve Ankara’da bulunan devlet üniversitelerinde görev yapmakta olan 408 araştırma görevlisi oluşturmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Araştırma sonucunda araştırma görevlilerinin özyeterlik inançları ile bireysel gelişim inisiyatifi kullanma düzeyleri arasındaki ilişkinin orta düzeyde olduğu, araştırma görevlilerinin özyeterlik düzeylerinin bireysel gelişim inisiyatifi düzeylerinin anlamlı bir yordayıcısı olduğu belirlenmiştir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:2010 Verileri
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Araştırma görevlisi · Bireysel gelişim inisiyatifi · Özyeterlik

Özet

Öz Bu çalışmanın amacı, araştırma görevlilerinin özyeterlik inançları ile bireysel gelişim inisiyatifi düzeyleri arasındaki ilişinin incelenmesidir. İlişkisel tarama modelinin kullanıldığı bu çalışmada, çalışma grubunu İstanbul ve Ankara’da bulunan devlet üniversitelerinde görev yapmakta olan 408 araştırma görevlisi oluşturmaktadır. Çalışmada veri toplama aracı olarak Sherer ve Adams’ın (1983) geliştirdiği ve Yıldırım ve İlhan’ın (2010) Türkçe’ye uyarladığı “Genel Özyeterlik Ölçeği” ile Robitschek’in (1998) geliştirdiği ve Akın ve Anlı’nın (2011) Türkçe’ye uyarladığı “Bireysel Gelişim İnisiyatifi Ölçeği” kullanılmıştır. Veriler 2014-2015 öğretim yılı bahar döneminde toplanmıştır. Ölçeklerin yapı geçerliği, doğrulayıcı faktör analizi (DFA) ile sınanmış ve güvenirliği için ise Cronbach alfa katsayıları hesaplanmıştır. Verilerin çözümlenmesinde t testi, ANOVA, Pearson korelasyonu ve çoklu regresyon analizinden yararlanılmıştır. Araştırma sonucunda araştırma görevlilerinin özyeterlik inançları ile bireysel gelişim inisiyatifi kullanma düzeyleri arasındaki ilişkinin orta düzeyde olduğu, araştırma görevlilerinin özyeterlik düzeylerinin bireysel gelişim inisiyatifi düzeylerinin anlamlı bir yordayıcısı olduğu belirlenmiştir.

🔖

Cite This Article

GÜN, F., BÜYÜKGÖZE, H. (2015). Araştırma Görevlilerinin Bireysel Gelişim İnisiyatifinde Özyeterliğin Rolü. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 2, 418–432. https://ajindex.com/articles/55560

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. Abacı,R. ve Okyay, B. (2013). A comparison of self confidence levels and personal growth initiative skills between managers and employees. Procedia Social and Behavioral Sciences, 106, 39-44.
  2. Akın, A. ve Anlı, G. (2011). Bireysel gelisim inisiyatifi olceginin Turkce’ye uyarlanmasi: Gecerlik ve guvenirlik calismasi. Mersin Universitesi Egitim Fakultesi Dergisi, 7(1), 42-49.
  3. Bandura, A. (1995). Exercise of personal and collective efficacy in changing societies. Albert Bandura (Ed.). Self- Efficacy in Changing Societies, (1-45), USA: Cambridge University Press.
  4. Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman. Bartley, D. F. ve Robitschek, C. (2000). Career exploration: A multivariate analysis of predictors. Journal of Vocational Behavior, 56, 63-81.
  5. Basım, H. N., Korkmazyürek, H. ve Tokat, A. O. (2006). Calisanlarin oz yeterlilik algilamasinin yenilikcilik ve risk alma uzerine etkisi: Kamu sektorunde bir arastirma. Selcuk Universitesi Sosyal Bilimler Enstitusu Dergisi, 16, 121-130.
  6. Bauer, J. J., Park, S. W., Montoya, R. M. ve Wayment, H. A. (2014). Growth motivation toward two paths of eudaimonic self-development. Journal of Hapiness Studies. doi: 10.1007/s10902-014-9504-9
  7. Bolat, O. I. (2011). Oz yeterlilik ve tukenmislik iliskisi: Lider-uye etkilesiminin aracilik etkisi. Ege Academic Review, 11(2), 255 – 266. Bong, M. (1995). Epistemological beliefs and generalizability of self-efficacy: Implications for instructional design. Unpublished Doctoral Dissertation, University of Southern California, California. Caldwell, J. K. (2000). A model of trauma with spirituality and religiosity: The mediating and moderating effects of personal growth initiative and openness to experience. (Unpublished doctoral dissertation). Texas Tech University, USA. Caprara, G. V., Barbaranelli, C., Steca, P. ve Malone, P. S. (2006). Teachers’ self-efficacy beliefs as determinants of job satisfaction and students’ academic achievement: A study at the school level. Journal of School Psychology, 44(6), 473-490.
  8. Claiborne, T. T. (2001). Home and classroom learning environment correlates of academic self-efficacy in middle school mathematics. Unpublished Doctoral Dissertation, Loisiana State University, New Orlens. Eccles, J. S. ve Wigfield, A. (1995). In the mind of the actor: The structure of adolescents' achievement task values and expectancy-related beliefs. Personality and Social Psychology Bulletin, 21, 215-225. doi: 10.1177/0146167295213003 Erkus,