SavedAdd your journal

Journals / İslami İlimler Dergisi / 2018 / Cilt: 13 - Sayı: 1

HADISLER VE KUR’AN’I ANLAMA VE AÇIKLAMADA ETKILERI: IBN ARABI EL-MALIKI’NIN KITÂBU HKÂMI’L-KUR’ÂN’I ÖRNEĞI: ANALITIK VE TÜMEVARIMSAL BIR ÇALIŞMA

Zabihur RAHMAN
Pages
142–170
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmadabahsi geçen hadislerin senet ve metin kısımları, bunların güvenilirliğiniortaya koymak adına ayrıca ele alınacaktır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Günümüzde çevremizde ve dünyanın farklı toplumlarında hadis vesünnete başvurmaksızın Kur’an’ı anlama hususunda yükselen bir akımmüşahede etmekteyiz.
📊
Key Findings & Data:Kur’an’ın gerçek manasınıve ayetlerin vahiy sebeplerini anlama çabasında sünnet ve hadislereönemli bir değer atfetmemektedirler.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmadabahsi geçen hadislerin senet ve metin kısımları, bunların güvenilirliğiniortaya koymak adına ayrıca ele alınacaktır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hadis · Tefsir · Haber

Özet

Günümüzde çevremizde ve dünyanın farklı toplumlarında hadis vesünnete başvurmaksızın Kur’an’ı anlama hususunda yükselen bir akımmüşahede etmekteyiz. Bu kişi ve gruplar “Kur’an rehber olarak bizeyeter” anlayışını benimsemiş durumdadır. Kur’an’ın gerçek manasınıve ayetlerin vahiy sebeplerini anlama çabasında sünnet ve hadislereönemli bir değer atfetmemektedirler. Bu tür düşüncelerden hareketle İbnArabi’nin Ahkâmu’l-kur’ân adlı eserini bahsi geçen çerçevede analitik vetümevarımsal bir yöntemle ele alacağız. Bu çalışma, sünnet ve hadislerinKur’an’a anlama ve yorumlama noktasındaki önemini Ahkâmu’lkur’an’dakiörneklere başvurarak açıklamaktır. Bunu yaparken İbnArabi’nin eserinde Kur’an ayetlerini hadislerin ışığında yorumlama metoduaçıklanacaktır. Farklı türde hadislerin tefsirde kullanılmasının meydanagetirdiği etkinin yanı sıra, sünnet ve hadisleri alıntılarken, onlardandoğru anlamları çıkarabilmek için hadis ilimleri ve hadislerin tefsir ilmibağlamında kullanımı da göz önünde bulundurulacaktır. Çalışmadabahsi geçen hadislerin senet ve metin kısımları, bunların güvenilirliğiniortaya koymak adına ayrıca ele alınacaktır.

🔖

Cite This Article

RAHMAN, Z. (2022). HADISLER VE KUR’AN’I ANLAMA VE AÇIKLAMADA ETKILERI: IBN ARABI EL-MALIKI’NIN KITÂBU HKÂMI’L-KUR’ÂN’I ÖRNEĞI: ANALITIK VE TÜMEVARIMSAL BIR ÇALIŞMA. İslami İlimler Dergisi, Cilt: 13 - Sayı: 1, 142–170. https://ajindex.com/articles/550601

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. İbn Arabî (ö. 543 h.(, Ahkâmu’l-kur’ân, Beyrut: Dâru ihyâi’t-türâsi’l-arabî, 1421/2001. ________, el-Avâsım mine’l-kavâsım, Beyrut, 1987. İbnü’l-Esîr (ö. 606 h.(, en-Nihâye fî garîbi’l-hadîs ve’l-eser, Beyrut, t.y. İbn Enes, Malik (ö. 179 h.(, el-Muvatta‘, thk. Muhammed Fuad Abdulbâkî, Mısır, t.y. İbn Hacer (ö. 854 h.(, Nüzhetu’n-nazar şerhu nuhbeti’l-fikr fî mustalahi ehli’l-eser, Medine, t.y. İbn Hallikân (ö. 681 h.(, Vefeyâtu’l-a’yân ve enbâu ebnâi’z-zamân, Kahire, 1948.
  2. İbn Hanbel, Ahmed (ö. 241 h.(, el-Müsned, Beyrut, 1420/1999. İbn Kesîr (ö. 774 h.(, el-Bâisu’l-hasîs, Riyad, 1417/1996. İbn Said, el-ugrib fî hule’l-mağrib, Mısır, t.y. İbn Salah, Ma’rifetu envâ’i ilmi’l-hadîs, Beyrut, 2002. el-Idlibî, Salahuddin Ahmed, Menhecu nakdi’l-metn inde ulemâi’l-hadîsi’n-nebevî, Beyrut, 1403/1983.
  3. Itr, Nureddin, Menhecu’n-nakd fî ulûmi’l-hadîs, Dımaşk, 1403/1983. ________, et-Tefsîr ve’l-müfessirûn, Kahire, 1426/2005. el-Askalânî, İbn Hacer (ö. 852 h.(, el-İsâbe fî ma’rifeti’s-sahâbe, Beyrut: Dâru’lkütübi’l- arabî, t.y. ________, Lîsânu’l-mîzân, Beyrut, 1423/2002. ________, Takrîbu’t-tehzîb, Dâru’l-âsime li’n-neşr ve’t-tevzî‘, t.y. el-A’zamî, Muhammed Mustafa, Menhecü’n-nakd inde’l-muhaddisîn, Mektebetü’lkevser, 1410/1990. el-Bağdâdî, İsmâil Paşa, Hediyyetü’l-ârifîn esmâi’l-müellifîn ve âsâru’l-musannifîn, Beyrut, t.y. el-Beyhakî (ö. 458 h.(, es-Sünenü’l-kübrâ, Beyrut, 1413/1992. el-Büstî, ibn Hibbân (ö. 354 h.(, es-Sıkât, Haydarabad, t.y. el-Cevzî, el-Mevdûât, Riyad, 1418/1997. el-Cürcânî (ö. 816 h.(, et-Ta’rîfât, Beyrut, 1997. ed-Dârekutnî (ö. 385 h.(, es-Sünen, Beyrut, 1386/1966. ed-Dâvûdî, Tabakâtu’l-müfessirîn, Beyrut, 1403/1983. el-Elbânî, Sahîhu süneni’t-tirmizî, Riyad, 2000. el-Hamevî, Yâkût, Mu’cemu’l-buldân, Beyrut, 1979. el-Mezzî, Hafız, Tehzîbu’l-kemâl fî esmâi’r-ricâl, Beyrut, 1414/1994. el-Kurtubî (ö. 671 h.(, el-Câmi li ahkâmi’l-kur’ân, Beyrut, t.y. el-Mâlikî, ibn Ferhûn, ed-Dîbâcu’l-müzehheb, Kahire, 1972. Mevsûatu’l-hadîsi’ş-şerîf, Riyad: Dâru’s-selâm li’n-neşr ve’t-tevzî, 2000. en-Nevevî (ö. 676 h.(, Şerhu’n-nevevî alâ sahihi müslim, Riyad, 1425/2004. en-Nisâbûrî, el-Hâkim (ö. 405 h.(, el-Müstedrek ale’s-sahîhayn, Kahire, 1417/1997. er-Râzî, Abdurrahman b. Ebi Hâtim (ö. 327 h.(, el-Cerh ve’t-ta’dîl, Beyrut, 1422/2002. es-Safdî, Salahuddin, el-Vâf3i bi’l-vefeyât, Dâru ihyâi’t-türâsi’l-arabî, 2000. es-Sehâvî (ö. 902 h.(, Fethu’l-mugîs şerhu’l-fiyeti’l-hadîs, Beyrut, 1403 h. es-Suyûtî (ö. 911 h.(, Tedrîbu’r-râvî fî şerhi takrîbi’n-nevevî, Beyrut,