Journals / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 16 - Sayı: 31

Ibn Taymiyya's Traditionalist Kalam: A Historical and Structural Analysis

İBN TEYMİYYE'NİN SELEFÎ KELÂMI: TARİHSEL VE YAPISAL BİR ANALİZ

Pages
81–108
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Arguing that Ibn Taymiyya can be considered a Sunni scholar of kalam or a Salafi mutakallim, this paper examines the structure of his theological enterprise and investigates its historical roots as well as its fate.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Although rejection of dialectical theology is generally claimed to be essential to the salafi tradition, theology or kalam in the sense of discussing creedal matters was practiced to some extent in the same tradition from the very beginning and finally fully adopted by Ibn Taymiyya, the founder of the so-called late Salafiyya.
📊
Key Findings & Data:His traditionalist kalam resembles the Ash'arite theology in that both welcome elaborate analysis and disputation, but the former lacks systematic structure as it emulates the disorganized topical fashion of the early Salafi literature.
💡
Conclusion & Impact:Arguing that Ibn Taymiyya can be considered a Sunni scholar of kalam or a Salafi mutakallim, this paper examines the structure of his theological enterprise and investigates its historical roots as well as its fate.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Although rejection of dialectical theology is generally claimed to be essential to the salafi tradition, theology or kalam in the sense of discussing creedal matters was practiced to some extent in the same tradition from the very beginning and finally fully adopted by Ibn Taymiyya, the founder of the so-called late Salafiyya. His traditionalist kalam resembles the Ash'arite theology in that both welcome elaborate analysis and disputation, but the former lacks systematic structure as it emulates the disorganized topical fashion of the early Salafi literature. Arguing that Ibn Taymiyya can be considered a Sunni scholar of kalam or a Salafi mutakallim, this paper examines the structure of his theological enterprise and investigates its historical roots as well as its fate.

Özet

Kelamın, hususen cedelci yapıda icra edilen kelamın reddedilmesi, selefî geleneğin aslî bir unsuru olarak bilinir. Mezhepler tarihinin modern literatüründe sıkça rastladığımız bu genel kabul kimi zaman bir indirgeme hatası, kimi zaman da bir kavram kargaşası olmalıdır. Çünkü itikad sahasında konuşmak, tartışmak, yorum yapmak anlamında kelam söz konusu gelenek içinde baştan beri nisbeten uygulanmış, nihayet İbn Teymiyye'nin şahsında tamamen benimsenmiştir. İbn Teymiyye'nin selefî kelamı, mufassal tahlil ve münakaşa üzere icra edilmesi bakımından Eş'arî kelamına benzer, ne var ki ilk dönem selefî literatürü gibi meseleci yapıda olduğundan sistematik değildir. İbn Teymiyye'nin sünnî-selefî bir kelamcı sayılabileceğini savunan bu makale, onun geliştirdiği kelamın temel yapısını irdelemekte, tarihî kökenini ve âkıbetini sorgulamaktadır.

🔖

Cite This Article

KURT, E. (2022). Ibn Taymiyya's Traditionalist Kalam: A Historical and Structural Analysis. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 31, 81–108. https://ajindex.com/articles/537609

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. Âcurrî, Muhammed b. Hüseyn, Kitâbü'ş-şerî'a, neşr.: Muhammed b. Hasan İsmail, Dârü'lKütübi'l-İlmiyye, Beyrut 1995. Âmidî, Seyfüddîn, Ğâyetü'l-merâm fî 'ilmi'l-kelâm, neşr.: Hasan Mahmud Abdüllatif, Kahire, 1971.
  2. Bazzano, Elliott A., "Ibn Taymiyya, Radical Polymath, Part 2: Intellectual Contributions", Religion Compass, c. 9, sayı 4, 2015. Buhârî, Muhammed b. İsmâil, Halku ef'âli'l-'ibâd (Akaidü's-selef içinde), neşr.: Alî Sâmî Neşşâr, Ammâr Talibî, Münşeatü'l-Maârif, İskenderiye 1971. Dârimî, Osman b. Saîd, er-Red ale'l-Cehmiyye (Akaidü's-selef içinde), neşr.: Alî Sâmî Neşşâr, Ammâr Talibî, Münşeatü'l-Maârif, İskenderiye 1971. ------ er-Red ale'l-Merîsî (Akaidü's-selef içinde), neşr.: Alî Sâmî en-Neşşâr, Ammâr et-Talibî, Münşeatü'l-Maârif, İskenderiye 1971. Ebû Nuaym el-İsfehânî, Ahmed b. Abdullah, Hilyetü'l-evliyâ' ve tabakatü'l-asfiyâ', Matbaatü'sSaâde, Kahire 1974. Ebû Ubeyd, Kasım b. Sellâm, Kitâbü'l-îmân, neşr.: Muhammed Nâsırüddîn Elbânî, el-Mektebü'l- İslâmî, Beyrut 1983. Ebû Ya'lâ el-Ferrâ, Kitâbü'l-Mu'temed fî usûli'd-dîn, neşr.: Vedî' Zeydân Haddâd, Dârü'l-Maşrık, Beyrut 1974. Gazzâlî, Ebû Hâmid Muhammed b. Muhammed, el-Münkız mine'd-dalâl, Matbûatü Mektebeti'nNeşri'l-Arabî, Dımaşk 1939.
  3. Hakim, Ajhar A., "The Forgotten Rational Thinking in the Hanbalite Thought with Special Reference to Ibn Taymiyya", Journal of Arabic and Islamic Studies, 2014, c. 14. Herevî, Hâce Abdullah, Zemmü'l-kelâmi ve ehlihi, neşr.: Semîh Dugaym, Dârü'l-fikri'l-Lübnanî, Beyrut 1994.
  4. Hoover, Jon, Ibn Taymiyya's Theodicy of Perpetual Optimism, Brill, Leiden ve Boston 2007.
  5. İbn Batta, Ubeydullah b. Muhammed, el-İbâne an şerî'ati'l-firkati'n-nâciye ve mücânebeti'l-firaki'lmezmûme, neşr.: Rıza b. Na'sân Mu'tî, Dârü'r-Râye, Riyad 1988.
  6. İbn Hazm, Ebû Muhammed Alî b. Ahmed, el-Usûl ve'l-fürû', Dârü'l-Kütübi'l-İlmiyye, Beyrut 1984.
  7. İbn Huzeyme, Muhammed b. İshak, Kitâbü't-tevhîd, neşr.: Muhammed Halîl Herrâs, Dârü'lKütübi'l-İlmiyye, Beyrut 1983.
  8. İbn Kayyim el-Cevziyye, Ebû Abdillâh Muhammed b. Ebî Bekr, Hâdî'l-ervâh ilâ bilâdi'l-efrâh, Mektebetü'n-Nehdati'l-Mısriyye, Kahire 1971. ------ İctimâ'u'l-cüyûşi'l-İslâmiyye alâ ğazvi'l-Mu'attıla ve'l-Cehmiyye, neşr.: Fevvâz Ahmed Zemerlî, Dârü'l-Kitâbi'l-Arabî, Beyrut 1988. ------ Kitâbü's-Savâ'iku'l-mürsele ale'l-Cehmiyye ve'l-Mu'attıla, neşr.: Ali b. Muhammed, Dârü'l- Âsıme, Riyad 1412. ------ er-Rûh, neşr.: Muhammed Enis Ubade, Mektebetü'n-Nasır, Kahire, ts. ------ Şifâ'u'l-'alîl fî mesâili'l-kazâ' ve'l-kader ve'l-hikme ve't-ta'lîl, ne