AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWe believe these findings could suggest that the grafts in the control group were prone to more extensive long term changes.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study was to investigate the effect of prolonged local insulin injections on the viability of cartilage grafts. For this purpose 20 New Zelland rabbits were used. Cartilage grafts of 10x20 mm harvested the rabbits' ears were inserted subdermally to the interscapular region. The rabbits were divided into two groups of 10. The first group received local 1 IU Humulin-N insulin injection pe-roperatively followed by 0.3 IU/kg/day Humulin-N insulin injections subdermally to interscapular region for duration of four months. The second group constituted the control group. After four months, cartilage grafts removed from both groups were examined macroscopically and histopathologically. The grafts from insulin receiving' group were found to have preserved the size and histopathological structure closer to their originals than the control group. Increase in cartilage thickness, increased pericartilagenous fibrosis and microscopically new bone and cartilage formation were detected in the control group. We believe these findings could suggest that the grafts in the control group were prone to more extensive long term changes.
Özet
Kıkırdak greftleri ile lokal ve uzun dönem insulin uygulaması arasındaki ilişkinin araştırıldığı bu çalışma için ağırlıkları ortalama 3 kg olan 20 adet Yeni Zelanda tavşanı üzerinde deneyler yapılmıştır. 10 tavşandan oluşan 2 adet grup oluşturulmuş; tavşan kulağından elde edilen 10x20 mm boyutlarında kıkırdak greftleri aynı tavşanların sırt interskapuler bölgelerine subdermal olarak yerleştirilmiştir. 10 hayvandan oluşan ilk gruba peroperatif 1 İÜ, 4 ay boyunca da interskapuler bölgeye subdermal olarak 0,3 İÜ/kg/gün Humulin-N insulin enjeksiyonu yapılmıştır. 2. grup kontrol grubu olarak çalışmaya alınmış ve greft herhangi başka bir uygulamaya 4. ayın sonunda her 2 gruptan elde edilen kıkırdak greftleri makroskopik ve histopatolojik değerlendirmeye alınmıştır, insulin grubundaki kıkırdak bloklarının, greft olarak yerleştirilmelerinden önceki boyutlarını belirgin olarak korudukları, mikroskopik olarak da orijinal histolojik yapılarına oldukça benzedikleri saptanmıştır. Kontrol grubunda ise kıkırdak kalınlığındaki artışın yanında mikroskopik olarak da yeni kemik ve kıkırdak oluşumu ile perikıkırdakinöz fibrosiste artış saptanmıştır. Bu veriler ışığında kontrol grubunun daha fazla değişikliğe uğradığı tespit edilmiş ve uzun dönemde insülinli gruba göre orijinal şekillerini daha az muhafaza edebildikleri sonucuna varılmıştır.