SavedAdd your journal

Journals / Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi / 2009 / Cilt: 10 - Sayı: 01

Aileler, Öğretmenler ve Dil ve Konuşma Terapistlerinin Çocuklardaki Dil ve Konuşma Bozukluklarına Yönelik Tutum ve Bilgilerinin Değerlendirilmesi

Bülent TOĞRAM
İlknur MAVİŞ
Pages
71–85
Publication Date
2009-02-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Dil ve konuşma bozukluğu olan çocukların akademik/sosyal başarılarına yönelik tutumlarında diğer katılımcı gruplara göre öğretmenlerin, çocukların terapi gereksinimlerine yönelik tutumlarında ise ailelerin daha kararsız tutumlar geliştirdikleri dikkat çekmektedir.Dil ve konuşma bozukluklarının nedenleri ve terapi eksikliklerine yönelik bilgilerinde grupların öncelikli sıralamalarının farklılaştığı görülmüştür

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Çocuklardaki iletişim sorunları aile bildirimleri, öğretmen raporları ve dil ve konuşma terapistleri (DKT) tarafından yapılan değerlendirmeler ile saptanmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Çalışmaya 37 aile bireyi, 46 öğretmen ve 35 DKT katılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Dil ve konuşma bozukluğu olan çocukların akademik/sosyal başarılarına yönelik tutumlarında diğer katılımcı gruplara göre öğretmenlerin, çocukların terapi gereksinimlerine yönelik tutumlarında ise ailelerin daha kararsız tutumlar geliştirdikleri dikkat çekmektedir.Dil ve konuşma bozukluklarının nedenleri ve terapi eksikliklerine yönelik bilgilerinde grupların öncelikli sıralamalarının farklılaştığı görülmüştür
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler dil ve konuşma bozuklukları · bilgi ve tutum · aile

Özet

Çocuklardaki iletişim sorunları aile bildirimleri, öğretmen raporları ve dil ve konuşma terapistleri (DKT) tarafından yapılan değerlendirmeler ile saptanmaktadır. Dil ve konuşma bozukluklarının önlenmesi ve terapisinde işbirliği içinde bulunmaları gereken bu üçlü grubun konuya ilişkin görüş ve tutumları alanyazında önemli bulunmaktadır. Bu çalışmanın amacı, ebeveynlerin, öğretmenlerin ve DKT’lerin dil ve konuşma bozuklukları alanındaki sorumluluk ve rollerini nasıl algıladıklarını, dil ve konuşma bozukluğu olan çocuğun akademik ve sosyal başarısına yönelik tutumlarını, dil ve konuşma bozukluklarının nedenleri ve terapisine yönelik düşüncelerini betimlemektir. Çalışmaya 37 aile bireyi, 46 öğretmen ve 35 DKT katılmıştır. Anket yoluyla elde edilen veriler her grubun konuya ilişkin bilgisini ortaya koymak için karşılaştırılmıştır. Dil ve konuşma bozukluğu olan çocukların akademik/sosyal başarılarına yönelik tutumlarında diğer katılımcı gruplara göre öğretmenlerin, çocukların terapi gereksinimlerine yönelik tutumlarında ise ailelerin daha kararsız tutumlar geliştirdikleri dikkat çekmektedir.Dil ve konuşma bozukluklarının nedenleri ve terapi eksikliklerine yönelik bilgilerinde grupların öncelikli sıralamalarının farklılaştığı görülmüştür

🔖

Cite This Article

TOĞRAM, B., MAVİŞ, İ. (2009). Aileler, Öğretmenler ve Dil ve Konuşma Terapistlerinin Çocuklardaki Dil ve Konuşma Bozukluklarına Yönelik Tutum ve Bilgilerinin Değerlendirilmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 01, 71–85. https://ajindex.com/articles/53251

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Butler, K. G. (1999). From oracy to literacy: changing clinical perceptions. Topics in Language Disorders, 20, 14–32.
  2. Carroll, C. (2009). “It's not everyday that parents get a chance to talk like this”: Exploring parents' perceptions and expectations of speech-language pathology services for children with intellectual disability. International Journal of Speech- Language Pathology, Early Online, 1–10. retrieved April 27, 2010, from http://informahealthcare.com/doi/full/10.3109/ 17549500903312107. Catts, H., Fey, M., Zhang, X., & Tomblin, J. B. (1999). Language basis of reading and reading disabilities: Evidence from a longitudinal investigation. Scientific Studies of Reading, 3, 331–361.
  3. Catts, H., Fey, M., Zhang, X., & Tomblin, J. B. (2001). Estimating the risk of future reading disabilities in kindergarten children: A research-based model and its clinical implementation. Language, Speech and Hearing Services in Schools, 32, 38–49.
  4. Çelebi, F. (2005). Dil ve konuşma hizmetlerine yönelik ebeveyn tutumlarının belirlenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Anadolu Üniversitesi,
  5. Eskişehir. Ebert, K. A., & Prelock, P. A. (1994). Teachers' perceptions of their students with communication disorders. Language, Speech and Hearing Services in Schools, 25, 211– 214. Gertner, B. L., Rice, M. L., & Hadley, P. A. (1994). Influence of communicative competence on peer preferences in a preschool classroom, Journal of Speech and Hearing Research 37, 913–923. Glascoe F.P., & Sturner, R. (2000). Surveillance and screening. In J. Law, A. Parkinson, & R. Tamhne (Eds.), Communication difficulties in children. (47–67). Abingdon: Radcliffe Medical Press.
  6. Glogowska, M., & Campbell, R. (2000). Investigating parental views of involvement in pre-school speech and language therapy. International Journal of Language and Communication Disorders, 35 (3), 391–405.
  7. Glogowska, M., Campbell, R., Roulstone, S., & Enderby, P. (2001). Developing a scale to measure parental attidudes towards preschool speech and language therapy services. International Journal of Language and Communication Disorders, 36 (4), 503–513.
  8. Hall, D. M. B., & Elliman, D. (2003). Health for all children (4th ed.). Oxford: Oxford University Press.
  9. Hartas, D. (2004). Teacher and speech-language therapist collaboration: being equal and achieving a common goal? Child Language Teaching and Therapy, 20 (1), 33–54.
  10. Jenkins, H. (2010). Attitudes of teachers towards dysfluency training and resources. International Journal of Spee