SavedAdd your journal

Journals / Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi / 2009 / Cilt: 10 - Sayı: 01

Otistik Çocuklar İçin Davranışsal Eğitim Programı (OÇİDEP) Ev Uygulamasının Bir Çocukla İncelenmesi

Yeşim GÜLEÇ-ASLAN
Gönül KIRCAALİ-İFTAR
Yıldız UZUNER
Pages
1–25
Publication Date
2009-02-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bulgular; (a) OÇİDEP ev uygulamasının planlama aşamasında belirlenen genel ilkelerde değişiklikler ya da uyarlamalar yapılarak yürütülebildiğini, (b) uygulama boyunca çeşitli davranış ve öğretim sorunları yaşandığını ve bu sorunlara yönelik uygun önlemler alınarak yürütmenin sürdürüldüğünü, (c) uygulama süresince OÇİDEP ekip üyelerinin bilgi ve becerilerinde artışlar olduğunu, (d) OÇİDEP ev uygulaması katılımcısında program içinde ve dışında çeşitli gelişmeler görüldüğünü, (e) ekip üyelerinin ve ailenin OÇİDEP’in çocukların gelişimine önemli katkılarda bulunan, ancak, belirli unsurlara dikkat edilerek uygulanması gereken bir program olduğu yönünde görüşleri olduğunu göstermiştir

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Yoğun davranışsal eğitim, otizm tanılı çocuklar üzerindeki etkileri bilimsel araştırma bulgularıyla desteklenmiş bir uygulamadır.
📊
Key Findings & Data:Otistik Çocuklar için Davranışsal Eğitim Programı (OÇİDEP) Türkiye’de bu tür eğitim sunmak üzere geliştirilen öncü programlar arasında yer almaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Bulgular; (a) OÇİDEP ev uygulamasının planlama aşamasında belirlenen genel ilkelerde değişiklikler ya da uyarlamalar yapılarak yürütülebildiğini, (b) uygulama boyunca çeşitli davranış ve öğretim sorunları yaşandığını ve bu sorunlara yönelik uygun önlemler alınarak yürütmenin sürdürüldüğünü, (c) uygulama süresince OÇİDEP ekip üyelerinin bilgi ve becerilerinde artışlar olduğunu, (d) OÇİDEP ev uygulaması katılımcısında program içinde ve dışında çeşitli gelişmeler görüldüğünü, (e) ekip üyelerinin ve ailenin OÇİDEP’in çocukların gelişimine önemli katkılarda bulunan, ancak, belirli unsurlara dikkat edilerek uygulanması gereken bir program olduğu yönünde görüşleri olduğunu göstermiştir
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Otizm · yoğun davranışsal eğitim · ev eğitimi

Özet

Yoğun davranışsal eğitim, otizm tanılı çocuklar üzerindeki etkileri bilimsel araştırma bulgularıyla desteklenmiş bir uygulamadır. Otistik Çocuklar için Davranışsal Eğitim Programı (OÇİDEP) Türkiye’de bu tür eğitim sunmak üzere geliştirilen öncü programlar arasında yer almaktadır. Bu araştırmada OÇİDEP ev uygulamasının bir çocukla yürütülme süreci incelenmiştir. Araştırma, program uygulama sürecinin incelenmesi amacıyla yürütülen, nicel veri toplama ve analiz tekniklerini de içeren bir nitel araştırmadır. Araştırmanın katılımcısı dokuz yaşında, otizm tanılı bir erkek çocuktur. Bulgular; (a) OÇİDEP ev uygulamasının planlama aşamasında belirlenen genel ilkelerde değişiklikler ya da uyarlamalar yapılarak yürütülebildiğini, (b) uygulama boyunca çeşitli davranış ve öğretim sorunları yaşandığını ve bu sorunlara yönelik uygun önlemler alınarak yürütmenin sürdürüldüğünü, (c) uygulama süresince OÇİDEP ekip üyelerinin bilgi ve becerilerinde artışlar olduğunu, (d) OÇİDEP ev uygulaması katılımcısında program içinde ve dışında çeşitli gelişmeler görüldüğünü, (e) ekip üyelerinin ve ailenin OÇİDEP’in çocukların gelişimine önemli katkılarda bulunan, ancak, belirli unsurlara dikkat edilerek uygulanması gereken bir program olduğu yönünde görüşleri olduğunu göstermiştir

🔖

Cite This Article

GÜLEÇ-ASLAN, Y., KIRCAALİ-İFTAR, G., UZUNER, Y. (2009). Otistik Çocuklar İçin Davranışsal Eğitim Programı (OÇİDEP) Ev Uygulamasının Bir Çocukla İncelenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 01, 1–25. https://ajindex.com/articles/52982

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Anderson, R. S. & Romanczyk, G. R. (1999). Early intervention for young children with autism: Continuum-based behavioral models. JASH, 24, 162-173.
  2. Bibby, P., Eikeseth, S., Martin, T. N., Mudford, O. C., & Reeves, D. (2002). Progress and outcomes for children with autism receiving parent-managed intensive interventions. Research in Developmental Disabilities, 23, 81-104.
  3. Birnbrauer, S. J. & Leach, J. D. (1993). The Murdoch Early Intervention Program after 2 years. Behaviour Change, 10, 63-74.
  4. Bogdan, C. R. & Biklen, K. S. (1998). Qualitative research for education. Boston: Jossey-Bass Publishers.
  5. Boyd, D. R. & Corley, J. M. (2001). Outcome survey of early intensive behavioral intervention for young children with autism in a community setting. Autism, 5, 430-441.
  6. Brantlinger, E., Jimenez, R., Klingner, J., Pugach, M., & Richardson, V. (2005). Qualitative studies in special education. Exceptional Children, 71, 195-207.
  7. Brooks-Gunn, J., Berlin, J. L., & Fuligni, S. A. (2000). Early childhood intervention programs: What about the family? P. J., Shonkoff ve J. S., Meisels (Ed.). Handbook of early childhood intervention (s. 549-589). İngiltere: Cambridge University Press.
  8. Butter, M. E., Mulick, A. J., & Metz, B. (2006). Eight case reports of learning recovery in children with pervasive developmental disorders after early intervention. Behavioral Interventions, 21, 227-243.
  9. Chasson, S. G., Harris, E. G., & Neely, J. W. (2007). Cost comparison of early intensive behavioral intervention and special education for children with autism. Journal of Child and Family Studies, 16, 401-413.
  10. Cohen, H., Amerine-Dickens, M., & Smith, T. (2006). Early intensive behavioral treatment: replication of the UCLA Model in a community setting. Developmental and Behavioral Pediatrics, 27, 145-155.
  11. Corsello, M. C. (2005). Early intervention in autism. Infants and Young Children, 18, 74- 85. Creswell, W. J. (2005). Educational research. Upper Saddle River, NJ: Pearson. Devlin, D. S. & Harber, M. M. (2004). Collaboration among parents and professionals with discrete trial training in the treatment for autism. Education and Training in Developmental Disabilities, 39, 291-300.
  12. Dib, N. & Sturmey, P. (2007). Reducing student stereotypy by improving teachers’ implementation of discrete-trial teaching. Journal of Applied Behavior Analysis, 40, 339-343.
  13. Eikeseth, S., Smith, T., Jahr, E., & Eldevik, S. (2002). Intensive behavioral treatment at school for 4- to 7-year-old children with autism. Beh