AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAlthough a cumulative effect was reported, we have observed a minimal decrease in frequency after the 3rd month
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: Vagal nerve stimulation (VNS) is an appropriate treatment option for refractory patients who are not eligible for resective epilepsy surgery. In this study, the clinical and demographic characteristics of VNS patients were documented and it was aimed to determine the effect of VNS on seizure control. Methods: A retrospective survey was performed for patients who were diagnosed as drug resistant epilepsy and underwent VNS implantation, with at least 1 year of follow-up. Nine patients (eight males and one female) with an average age of 30.11 (18–42), were included. Reduction in seizure frequency prior and in the 3rd, 6th, and 12th months after VNS implantation was compared. Patients were considered responders when a reduction of seizures of more than 50% was reported. Results: The mean time from the onset of the disease to VNS implantation was 17.33±9.75 years and the mean age when VNS was implanted was 24.53 (9–39). Decrease in frequency of seizures from VNS implantation to 3 months and 6 months was statistically significant (p=0.003 and p=0.012, respectively). No statistical significance was found between the frequency of seizures before treatment and at the 12th month (p=0.153). Conclusion: In our study, we observed a decrease in seizure frequency in patients with drug resistant epilepsy with a variety of etiologies, which was similar with the literature data. Although a cumulative effect was reported, we have observed a minimal decrease in frequency after the 3rd month
Özet
Amaç: Epilepsi hastaların 1/3’ünün politerapiye rağmen ilaca dirençli olduğu bilinmektedir. Vagal sinir stimulasyonu (VNS) rezektif epilepsi cerrahisine uygun olmayan dirençli hastalarda uygun bir tedavi seçeneğidir. Bu çalışmada, VNS hastalarının klinik ve demografik özellikleri dökümente edilmiş ve VNS’in nöbet kontrolündeki etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Hastanemiz epilepsi polikliniğinden VNS implantasyonu sonrası en az 1 yıldır takip edilen, dirençli epilepsi hastalarının verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Çalışmaya ortalama yaşı 27.50 (11–42) olan 14 hasta (11 erkek, 3 kadın) dahil edildi.Hastaların demografik dataları, epilepsi etyolojileri, nöbet sıklıkları, nöbet tipleri, kullandıkları ilaçlar dökümente edildi. VNS öncesi ile 3, 6 ve 12. aylardaki nöbet sıkları kıyaslandı. Nöbet sıklığındaki ≥%50 azalma anlamlı kabul edildi. Bulgular: Hastalığın başlangıcından VNS implantasyonuna kadar geçen süre ortalama 17.33±9.75 yıl, VNS takıldığındaki yaş ortalaması 24.53 (9–39) idi. VNS implantasyonundan sonra geçen süre ise ortalama 4.69±3.72 yıl olarak tespit edildi. VNS implantasyonu öncesi hastaların ortalama nöbet sıklıkları 92.8±97.33/ay olarak gözlendi. Tedavi sonrası 3. ay takiplerinde 9 hastanın, 6. ayda 7 hastanın, 12 ayda ise 7 hastanın nöbet sıklığında tedavi öncesine göre %50 ve üzeri azalma tespit edildi. Hastaların 0 ile 3. ay nöbet sıklıkları ve 0 ile 6. ay nöbet sıklıkları değerlendirildiğinde nöbet sıklığındaki azalma, istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (sırasıyla; p=0.003, p=0.012). Tedavi öncesi ile 12. ay bakıldığında ise nöbet sıklıkları arasında istatistiksel anlamlılık bulunamamıştır (p=0.153). Sonuç: Çalışmamızda literatür ile uyumlu olarak VNS dirençli hastalarda nöbet sıklığını azalttığı gözlenmiştir. Kümülatif bir etkisi olduğu bazı çalışmalarda gösterilmişse de bizim çalışmamızda 6. aydan itibaren bir değişiklik saptanmıştır.