Journals / Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2015 / Cilt: 0 - Sayı: 46

NEOCLASSICAL REALISM: PROGRESSIVE OR DEGENERATIVE? A LAKATOSIAN EVALUATION

NEOKLASİK REALİZM: İLERLETİCİ Mİ? YOZLAŞTIRICI MI? LAKATOSYAN BİR DEĞERLENDİRME

Pages
1–18
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The problematic whether neoclassical realism is scientifically progressive or degenerative within realism will be handled in the perspective of Lakatos

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The dominant version in realist international theory in post-1980 period was structural realism, and discussions about theory revolved around it.
📊
Key Findings & Data:In this term, realism was encountered new problematics from inside realism and critics from other theoretical approaches.
💡
Conclusion & Impact:The problematic whether neoclassical realism is scientifically progressive or degenerative within realism will be handled in the perspective of Lakatos
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Neoklasik Realizm · Bilimsel İlerleme · Imre Lakatos

Abstract

The dominant version in realist international theory in post-1980 period was structural realism, and discussions about theory revolved around it. In this term, realism was encountered new problematics from inside realism and critics from other theoretical approaches. In this framework, new problematics were addressed in realist international theory, and new case studies were made out of the dominant structural realism. These case studies were aimed to clarify foreign policy actions of states, and to show effect of domestic politics on these foreign policy actions. Eventually, neoclassical realism including these case studies has been positioned in international relations theories. In this paper, neoclassical realism emerged from realism, or positioned itself within realism will be analysed in terms of its propositions in realist international realist theory. To do this, it will be benefited from Scientific Research Program of Imre Lakatos. The problematic whether neoclassical realism is scientifically progressive or degenerative within realism will be handled in the perspective of Lakatos

Özet

1980 sonrası dönemde realist uluslararası ilişkiler teorisi içerisinde realizmin yapısalcı yorumu hakim konumda olmuş ve teoriye yönelik tartışmalar yapısalcı realizm etrafında gerçekleşmiştir. Bu dönemde realizm hem kendi içerisinde yeni sorunsallarla hem de diğer teorilerden gelen eleştirilerle karşı karşıya kalmıştır. Bu çerçevede realist uluslararası ilişkiler teorisi içerisinde bu sorunsallar ele alınmış ve hakim yapısalcı realizm dışında çeşitli vaka çalışmaları yapılmıştır. Bu vaka çalışmaları, devletlerin belli dış politika eylemlerini ve ulusal politikanın bu eylemler üzerindeki etkisini açıklamaya yönelik tekil çalışmalar olarak yapılmıştır. Neticede bu vaka çalışmalarını kendi bünyesinde toplayan neoklasik realizm yeni bir model olarak uluslararası ilişkiler teorileri içerisinde konumlanmıştır. Bu çalışmada realizm içerisinde ortaya çıkan ya da kendisini realizm içerisinde konumlandıran neoklasik realizmin realist uluslararası ilişkiler teorisi içerisindeki konumu ve öne sürdüğü varsayımların getirdiği yenilikler analiz edilecektir. Bu yapılırken Imre Lakatos’un “Bilimsel Araştırma Programı” yaklaşımından yararlanılacaktır. Lakatos’un yaklaşımı çerçevesinde teorinin realizm içerisinde ilerletici mi yoksa yozlaştırıcı mı olduğu sorunsalına cevap aranacaktır.

🔖

Cite This Article

YILMAZ, S. (2022). NEOCLASSICAL REALISM: PROGRESSIVE OR DEGENERATIVE? A LAKATOSIAN EVALUATION. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 46, 1–18. https://ajindex.com/articles/492842

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Ağcan, M. A. (2014). “Sosyal Bilimler Felsefesi ve Uluslararası İlişkiler Teorisi”, Evren Balta (der.), Küresel Siyasete Giriş Uluslararası İlişkilerde Kavramlar, Teoriler ve Süreçler (ss. 77-110), İstanbul:
  2. İletişim Yayınları.
  3. Arı T. (2014). “Uluslararası İlişkilerde Büyük Tartışmalar ve Post-Modern Teoriler”, Tayyar Arı (der.), Postmodern Uluslararası İlişkiler Teorileri 2 Uluslararası İlişkilerde Eleştirel Yaklaşımlar (ss. 1-49), Bursa: Dora Yayınları.
  4. Arı, T. (2013). Uluslararası İlişkiler Teorileri Çatışma, Hegemonya ve İşbirliği, 8. b., Bursa: MKM Yayıncılık. Ashley R. (1986). “The Poverty Of Neorealism”, Robert O. Keohane (der.), Neorealism and its Critics (pp. 255-301), New York: Columbia University Press.
  5. Babbie, E. (2008). The Basics Of Social Research, 4th ed., Belmont Ca.: Wadsworth Publishing Company. Berg B.L. (2001). Qualitative Research Methods For The Social Sciences, 4th ed., Boston: Allyn & Bacon Press.
  6. Buzan B. (2008). “The Timeless wisdom of realism?”, Steve Smith, Ken Booth, Marysia Zalevski (der.), International theory: positivism and beyond (pp. 47-66), Cambridge UK: Cambridge University Press.
  7. Cevizci, A. (2012). Bilgi Felsefesi, 2.b., İstanbul:
  8. Say Yayınları.
  9. Chalmers, A. F., (1999). What is this thing called Science?, 3rd ed., Indianapolis: Hackett Publishing Company. Christensen, T. J. (1996). Useful Adversaries: Grand Strategy, Domestic Mobilization, And Sino-American Conflict 1947–1958, New Jersey: Princeton University Press.
  10. Christensen, T. J. ve Snyder, J. (1990). “Chain Gangs and Passed Bucks Predicting Alliance Patterns in Multipolarity”, International Organization, 44(2), 137-168.
  11. Cox R. (1986). “Social Forces, States and World Orders: Beyond International Relations Theory”, Robert O. Keohane (der.), Neorealism and its Critics (pp. 204-255), New York: Columbia University Press.
  12. Çüçen, A. K. (2012). Bilgi Felsefesi, 4. b., Bursa: Sentez Yayıncılık. Dahl R. A. (1957). “The Concept of Power”, Behavioral Science, 2(3), 201-215.
  13. Donnelly, J. (2000). Realism and International Relations Themes in International Relations, New York: Cambridge University Press.
  14. Donnelly, J. (2005). “Realism”, Scot Burchill, Andrew Linklater (der.), Theories of International Relations (pp. 29-55), New York: Palgrave Macmmillan Press.
  15. Dryzek, J. S. (1986). “The Progress of Political Science”, The Journal of Politics, 48(2), 301-320.
  16. Elman C. (1996). “Horses for courses Why nor neorealist theories of foreign policy”, Security Studies, 6(1), 7-53. Elma