Journals / Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 58 - Sayı: 1

From Consultation to Solidarity: Shūrā as an Activation Code of Individual and Social Potentials

‘Danışma’dan Dayanışma’ya: Bireysel ve Sosyal Potansiyellerin Aktivasyon Kodu Olarak Şûrâ

Pages
109–146
Publication Date
2017-04-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Here I attempt to show the key role that shūrā, when realized, can assume in finding out and resolving the problems of humanity in general and those of the Muslim part of the world in particular

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Potentials Shūrā amounts to consulting someone else’s knowledge and experience in situations where it becomes challenging to find a solution to problems.
📊
Key Findings & Data:It appears to be an active power in achieving “the right knowledge leading to the right act,” which is in a dormant state in both the individual and the society.
💡
Conclusion & Impact:Here I attempt to show the key role that shūrā, when realized, can assume in finding out and resolving the problems of humanity in general and those of the Muslim part of the world in particular
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Şûrâ · halife · dayanışma

Abstract

Potentials Shūrā amounts to consulting someone else’s knowledge and experience in situations where it becomes challenging to find a solution to problems. It appears to be an active power in achieving “the right knowledge leading to the right act,” which is in a dormant state in both the individual and the society. Such a multifaceted concept of shūrā must be considered in connection with certain fundamental principles in the Qur’an such as tawhid, justice, trustworthiness, freedom and responsibility. The indispensability of shūrā can be based on the strong Qur’anic urge to implement it, the nature of man, and the social needs. Taken as such, it is not only a concept that works in the political arena, but it proves to be effective in almost every aspect of life. Here I attempt to show the key role that shūrā, when realized, can assume in finding out and resolving the problems of humanity in general and those of the Muslim part of the world in particular

Özet

Karşılaşılan sorunların çözümünün zorlaştığı durumlarda bir başkasının bilgi ve tecrübesine danışmayı ifade eden şûrâ, İslam siyaset düşüncesi bağlamında sıklıkla referansta bulunulan bir kavram olagelmiştir. Bununla birlikte anlam çerçevesi sosyo-politik bir bağlama hapsedilemeyecek ölçüde geniştir. Kur’an’daki kullanımı iyice tetkik edildiğinde, şûrânın hem birey hem de toplumda gizil ve sönük bir durumda bulunan “doğru amele yönlendirecek doğru bilgiyi” elde etmede son derece önemli aktif bir güç olarak konumlandırıldığı görülmektedir. Bu haliyle şûrâ, tevhid, adalet, emanet, hürriyet ve sorumluluk gibi temel Kur’anî ilkelerle birlikte düşünülmesi gereken çok yönlü bir olgudur. Bu makalede şûrâ kavramı, bütün bu delalet çerçevesi dikkate alınarak temellendirilmesinden pratik uygulamalara kadar çok yönlü olarak tetkik edilmekte; fiiliyata geçirildiği takdirde şûrânın genel anlamda insanlığın özelde de İslam coğrafyasının karşılaştığı sorunların çözümünde üstlenebileceği kilit rolün mahiyetine dikkat çekilmektedir

🔖

Cite This Article

ŞAHİNALP, H. (2017). From Consultation to Solidarity: Shūrā as an Activation Code of Individual and Social Potentials. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 58 - Sayı: 1, 109–146. https://ajindex.com/articles/490842

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Acar, Mustafa, Ömer Demir. Sosyal Bilimler Sözlüğü. İstanbul:
  2. Ağaç Yayınları,
  3. Ağaoğulları, Mehmet Ali. Kent Devletinden İmparatorluğa. Ankara: İmge Kitabevi, 1994. iyiliğini göz önünde tutar, halkın mutluluğunu sağlarsa, o vakit, monarşi de ideal bir devlet şekli olur… Demokrasinin iyi bir devlet şekli olabilmesi için, halk meclisini meydana getiren şahısların, sağlam ve üstün bir siyasi terbiyeye sahip olmaları gerekir. Demokratik bir devletin halk meclisi, gerekli olan olgunluk ve ahlak seviyesinden yoksun olursa, böyle bir devlet, er geç çökmeye mahkum olur. Bundan dolayı, her hangi bir devletin, iyi bir devlet şekli olabilmesi için, anayasanın şekli değil, bu anayasanın ne şekilde uygulanmış olacağı önemlidir. Bkz. Kâmıran Birand, İlk Çağ Felsefesi Tarihi (Ankara: AÜİF Yayınları, 1987), ss.89-90.
  4. Akçam, Taner. İşkenceyi Durdurun İnsan Hakları ve Marksizm. İstanbul: Ayrıntı Yayınları, 1991.
  5. Aksu, Ali. “Asr-ı Saadet, Hulefâ-i Râşidîn ve Emevîler Döneminde Fikir Hürriyeti Üzerine Bazı Mülâhazalar (İstişare, Emri bi’l-Ma’ruf Nehyi ani’l-Münker ve Muhalefet Kavramları Bağlamında),” Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 5:2 (2001), ss.203-228.
  6. Akyüz, İsmail. “İslam’da Dinî Pratiklerin Toplumsal Dayanışmaya Etkisi,” JASS International Journal of Social Science 25-1 (2014), ss.461-482.
  7. Akyüz, Vecdi. Kur’an’da Siyasî Kavramlar. İstanbul: Kitabevi, 1998.
  8. Altıntaş, Ramazan. “İmam-ı Mâturîdî’de Din-Siyaset İlişkileri,” Milel ve Nihal 7:2 (2010), ss.53-66. Ammāra, Muḥammed. İslâm ve İnsan Hakları. Terc. Asım Kanar. İstanbul: Denge Yayınları, 1992. ---------. el-İslām ve Ḥuḳūḳu’l-İnsān: Ḍarūrāt. Lā Ḥuḳūḳ. El-Kuveyt: el-Meclisu’- l-Vaṭan li-s̠ -S̠ekāfeti ve’l-Funūn ve’l-Ādāb, 1405/1985.
  9. Anay, Harun. “Celâleddin Devvânî Hayatı, Eserleri, Ahlâk ve Siyaset Düşüncesi,” Yayınlanmamış doktora tezi, İstanbul Üniversitesi, İstanbul, 1994.
  10. Ardoğan, Recep. “İnsan Haklarına Saygının Yükseltilmesinde İslâmî Teolojinin Rolü,” Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 45:2 (2004), ss.83- 111. ---------. “Şûrâ İlkesi ve Demokrasiyle İlişkisi,” Köprü Üç Aylık Fikir Dergisi 103 (Yaz 2008), ss.143-158. ---------. “Teorik Temeller ve Tarihsel Gerilimler Arasında İslâm Kültüründe Siyasal Muhalefet,” Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 8:2 (2004), ss.171-189.
  11. Arı, M. Salih. “Hilfu’l-Fudûl Cemiyetinin Sosyal Dayanışmadaki Rolü,” Yüzüncü Yıl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 2:2 (1998), ss.375-384.
  12. Arslan, Ahmet. İlkçağ Felsefe Tarihi: Aristoteles.