AI Summary & Key Takeaways
AI InsightEle aldığımız şairlerin hanedandan isimlerin yaşanantrajedilerine yönelik şiirleri ve telmihleri de aynı bağlamdadikkate sunulacaktır.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Mersiye, klasik Türk şiirinde ölenin ardından duyulan üzün-tünün dile getirildiği nazım türüdür. Bu nazım türü edebiyattarihimizde en çok sultanlara ve şehzadelere yazılmıştır. Buşiirlerde bir yandan ölümden kaynaklanan acılar dile getirilipfeleğe sitem edilir, diğer yandan ölenlerin olumlu vasıflarıanlatılırdı. Bu çalışmada biri -genelde devrik sultanlara ancakgöndermelerinden ötürü- II. Osman’a, dördü şehzade (ŞehzadeCem, Şehzade Mustafa, Şehzade Cihangir ve Şehzade Bayezid),hanedandan beş kişiye yazılan son çağın dört şairinin (MuhsinMacit, Ahmet Efe, Bülent Ecevit ve Ali Ural) modern mersi-yeleri, mersiye geleneğinin devamı açısından ele alınacaktır.Hanedandan dört isim de trajik şekilde can vermiş, ecelleriyleölmemişlerdir. Dördü de şair olan bu sultan ve şehzade şairlerintrajik ölümleriyle ilgili kısa tarihi bilgiler bağlamında hakla-rında yazılan diğer şiirlere, geleneksel mersiyelere ve kendişiirlerinden örneklere de yer verilecektir. Böylelikle hem klasikşiirin modern şiir üzerindeki etkisine kısaca değinilecek hem degelenekten yararlanan şairlerin şiirleri üzerinden mersiyetürünün gelenekten moderne evrilen özelliği üzerinde durula-caktır. Ele aldığımız şairlerin hanedandan isimlerin yaşanantrajedilerine yönelik şiirleri ve telmihleri de aynı bağlamdadikkate sunulacaktır.
Özet
Mersiye is the type of poem in which the sadness after the death of the classical Turkish poetry is expressed. This type of poetry is mostly written in sultans and princes in our literary history. In these poems, on the one hand, the anguish caused by death was expressed and explained to the forehead, while the positive qualities of the deceased were explained. In this study, one of the four princes of the last century (Muhsin Macit, Ahmet Efe, Bülent), who wrote to the overturned sultans (because of their sentences - Sultan II Osman), four princes (Prince Cem, Prince Mustafa, Prince Cihangir and Prince Bayezid) Ecevit and Ali Ural) will be discussed in terms of the continuation of the tradition of mersiye. The four names of the dynasty were tragically dead, and they did not die with their ego. Other poems written in their rights in the context of short historical information about the tragic deaths of these sultans and prince poets who are also poets will be given examples of traditional mercies and their own poems. Thus, both the influence of the tradition of classical poetry on modern poetry will be briefly mentioned, and the feature of the poetry of traditional poetry will evolve from the tradition to the moderne. The poems and tallies of the poets we dealt with will be given in the same context to the living tragedies of the dynastic names.