Thereafter the rules that testimony tied to have been considered.Lastly the place of testimony within evidences has been scrutinized.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Evidence of witness is at the beginning of the proofs most frequently appliedin law judgment by the parties.
📊
Key Findings & Data:Despite the fact that evidence of witness is adiscretionary proof it is indisputable proof in terms of law judgment.
💡
Conclusion & Impact:Thereafter the rules that testimony tied to have been considered.Lastly the place of testimony within evidences has been scrutinized.
Evidence of witness is at the beginning of the proofs most frequently appliedin law judgment by the parties. Despite the fact that evidence of witness is adiscretionary proof it is indisputable proof in terms of law judgment. In orderto explanation of the subject the relation of testimony with other concepts hasbeen examined. Thereafter the rules that testimony tied to have been considered.Lastly the place of testimony within evidences has been scrutinized.
Özet
Hukuk yargılamasında taraflarca en çok başvurulan delillerin başında tanık
KARAMERCAN, F. (2018). WITNESS AND TESTIMONY IN CIVIL PROCEDURAL LAW. Ankara Barosu Dergisi, Cilt: 76 - Sayı: 3, 151–191. https://ajindex.com/articles/46913
AKİL, Cenk, Medeni Yargılama Hukukunda Mahkeme Tarafından Atanan Bilirkişi–Uzman Tanık Ayrımı, ABD, Y: 69, S: 2011/2. ARSLAN, Aziz Serkan, Medeni Usul Hukukunda Delillerin Toplanması ve Doğrudanlık İlkesi, Ankara, 2012.
ATALAY, Oğuz, Pekcanıtez Usûl Medenî Usûl Hukuku, 15. Bası, İstanbul, 2017. (Pekcanıtez Usûl) BOLAYIR, Nur, Hukuk Yargılamasında Delillerin Toplanmasında Tarafların ve Hâkimin Rolü, İstanbul, 2014.
BOLAYIR, Nur, Medenî Usûl Hukukunda İspat Hakkı ve İspat Hakkının Sınırları, Prof. Dr. Ejder YILMAZ’a Armağan, C: 1, Ankara, 2014.
BUDAK, Ali Cem; KARAASLAN, Varol, Medenî Usul Hukuku, Ankara, 2017.
ERDÖNMEZ, Güray, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na Göre Delillerin Gösterilmesi ve İbrazı, İBD, C: 87, Y: 2013, S: 5. ERTANHAN, Mesut, Medeni Yargılama Hukukunda Tanık ve Tanıklık, Ankara, 2005.
GÖRGÜN, L. Şanal; BÖRÜ, Levent; TORAMAN, Barış; KODAKOĞLU, Mehmet, Medenî Usul Hukuku, 6. Baskı, Ankara, 2017.
HANAĞASI, Emel, Medenî Yargılama Hukukunda Silahların Eşitliği İlkesi, Ankara, 2016.
KARAKOÇ, Yusuf, Vergi Yargılaması Hukukunda Tanık Beyanının Delil Olması, Prof. Şükrü POSTACIOĞLU’na Armağan, İzmir, 1997.
KARAMERCAN, Fatih, Aynı Tanığın/Tanıkların Yeniden Dinlenilmesinin Yargılamaya Hâkim Olan İlkeler Çerçevesinde Değerlendirilmesi, İzBD, Y: 79, S: 2014/1. (Yeniden Dinlenilmesi). KARAMERCAN, Fatih, Basit Yargılama Usulünde Tanık Deliline Başvurulması, THD, C: 10, Y: 2015, S: 102. KIZIL, Muhammet, Tanık İfadesi ve İnandırıcılık, ABD, Y: 72, S: 2014/2. KURU, Baki, İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medenî Usul Hukuku, İstanbul, 2016.
KURU, Baki; ARSLAN, Ramazan; YILMAZ, Ejder, Medenî Usul Hukuku, 22. Baskı, Ankara, 2011.
MERİÇ, Nedim, Türk ve Alman Hukukunda Tanık İfadesinin Değerlendirilmesi, MİHDER, Y: 2005, S: 1. NAMLI, Mert, Türk ve Fransız Hukuku’nda Yargılamanın Yenilenmesi, İstanbul, 2014.
PEKCANITEZ, Hakan, Özel Uzman (Bilirkişi) Görüşü ve Değerlendirilmesi, Makaleler, C: II, İstanbul, 2016.
PEKCANITEZ, Hakan, Pekcanıtez Usûl Medenî Usûl Hukuku, 15. Bası, İstanbul, 2017. (Pekcanıtez Usûl) SARISÖZEN, M. Serhat, Medeni Usul Hukukunda Soru Yöneltme ve Çapraz Sorgu, Ankara, 2016.
TANRIVER, Süha, Medenî Usûl Hukuku, C: I, Ankara, 2016.
TANRIVER, Süha, Medenî Yargıda Bilirkişilik, Ankara, 2016.
TEOMETE YALABIK, Fulya, Bilirkişi Görüşünün/Tanıklığının Delil Olarak Kabul Edilebilirliği, Prof. Dr. Ejder YILMAZ’a Armağan, C: 2, Ankara, 2014.