AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAlso In addition, mean levels of adiponectin, TNF- α, fibrinogen and hs- CRP change with 19 months sibutramine treatment.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The aims of present study were 1) to evaluate cardiac valve characteristics, 2) to determine the plasma concentrations of fibrinogen, high sensitivity C-reactive protein (hsCRP), adiponectin, and tumor necrosis factor-α (TNF-α) in the obese women before and after 19 months sibutramine treatment in the obese women. Methods: Sixty obese women were enrolled in this prospective, randomized study. Thirty women received 10 mg once daily dose of sibutramine for 19 months. The rest of the obese women received 15 mg once daily dose of sibutramine for 19 months. All patients were evaluated with echocardiography. Plasma levels of adiponectin and TNF-α were measured by enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) and hsCRP by immunoturbimetric assay. Student paired and unpaired t tests were used to compare the 10 mg or 15 mg dose sibutramine effects either in groups or between the groups. Results: There were no signs of significant regurgitation or thickening of the mitral and aortic valves on echocardiographic evaluation performed after 19 months of treatment. Parameters of systolic function after 10 or 15 mg treatment were not different from pretreatment characteristics. Minimal tricuspid regurgitation was found in one (1/27) patient treated with 10 mg sibutramine after 19 months. Among obese patients treated with 15 mg sibutramine one patient (1/28) had minimal mitral valve regurgitation and 2 patients (2/28) had minimal aortic insufficiency. Stage II diastolic dysfunction in the 15 obese treated with 15 mg regressed to stage I diastolic dysfunction (50%). Stage II diastolic dysfunction in the 10 obese treated with 10 mg regressed to stage I diastolic dysfunction (33.3%). Mean levels of TNF-α(p=0.04), fibrinogen (p=0.03) and hsCRP (p=0.04)i decreased and adiponectin (p=0.03) levels increased in the obese treated with 10 mg sibutramine. Likewise, in the patients treated with 15 mg sibutramine, mean levels of TNF-α(p=0.01), fibrinogen (p= 0.02), and hsCRP (p= 0.04) decreased and adiponectin (p= 0.02) levels increased. Conclusion: Nineteen months of sibutramine treatment does not affect heart valve and systolic functions, however, diastolic dysfunction severity reduced with sibutramine treatment. Also In addition, mean levels of adiponectin, TNF- α, fibrinogen and hs- CRP change with 19 months sibutramine treatment.
Özet
Amaç: Bu çalışmada; ilk olarak 19 ay süreyle 10 mg veya 15 mg sibutramin kullanımıyla kapak fonksiyonlarının değerlendirilmesi, ikinci olarak ta sibutramin tedavisi öncesi ve sonrasında fibrinojen, yüksek duyarlı C-reaktif protein (hsCRP), adiponektin ve tümör nekroz faktör-α (TNF-α) plazma düzeylerinin karşılaştırılması amaçlandı. Yöntemler: Bu prospektif randomize çalışmaya 60 obez kadın alındı. Otuz obez kadına, 10 mg sibutramin ve diğer 30 kadına 15 mg sibutramin 19 ay süreyle verildi. Tüm hastalar tedavi öncesi ve sonrasında Doppler ekokardiyografi ile değerlendirildi. Adiponektin ve TNF-α düzeyleri; enzyme-linked immunosorbent issay (ELISA) yöntemiyle ölçüldü. İmmunoturbimetrik yöntemle hsCRP düzeyi saptandı. On veya 15 mg dozunda sibutramin etkilerini, hem grup içi hem de gruplar arası değerlendirmek amacıyla eşleştirilmiş ve eşleştirilmemiş Student t testleri kullanıldı. Bulgular: Tüm olgular 19 ay sonrasında değerlendirildiğinde; regürjitasyon, aort veya mitral kapakta kalınlaşma saptanmadı. Ondokuz ay 10 mg sibutramin kullanan grupta, minimal triküspid regürjitasyonu 1 (1/27) hastada saptandı. Ondokuz ay süreyle 15 mg sibutramin kullanan grupta, minimal mitral kapak regürjitasyonu 1 (1/28) ve minimal aort yetmezliği 2 (2/28) hastada saptandı. Evre II diyastolik disfonksiyon, 15 mg sibutramin tedavisiyle evre I diyastolik disfonksiyona 15 (%50) hastada geriledi. Bu oran 10 mg sibutramin tedavisiyle daha düşük düzeydeydi (10/30) (%33.3). Ortalama TNF-α (p=0.04), fibrinojen (p=0.03) ve hsCRP (p=0.04) düzeyleri, 10 mg sibutramin tedavisiyle azalırken, adiponektin (p=0.03) seviyelerinde artış saptandı. Benzer olarak, 15 mg sibutramin tedavisiyle, TNF-α (p=0.01), fibrinojen (p=0.02) ve hsCRP (p=0.04) düzeylerinde azalma sağlanırken, adiponektin (p=0.02) seviyelerinde artış saptandı. Sonuç: Ondokuz ay sibutramin tedavisiyle kapak fonksiyonları etkilenmez, ancak diyastolik disfonksiyon şiddetinde azalma saptandı. Ayrıca, adiponektin, TNF-α, fibrinojen ve hsCRP düzeyleri 19 ay sibutramin tedavisiyle değişir.