AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this article, we aim to provide an extensive review on the pathophysiology, diagnosis, management of DCP. (Anadolu Kardiyol Derg 2011; 11: 732-7)
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Diabetic individuals are at significantly greater risk of developing heart failure (HF) independent from other risk factors such as coronary artery disease (CAD) and hypertension. Diabetic cardiomyopathy (DCP) is defined as ventricular dysfunction in the absence of hypertension, coronary artery and valvular heart disease, which increases the risk of HF. Due to better understanding of its pathophysiology and clinical importance, DCP is more frequently recognized in daily practice. The most important mechanisms of DCP are hyperglycemia, insulin resistance/hyperinsulinemia, abnormal fatty acid metabolism, increased apoptosis, cardiac autonomic neuropathy and local renin-angiotensin-aldosterone system (RAAS) overactivation. Echocardiography is the most frequently used diagnostic method for the detection of this pathology. Currently, although there is no specific treatment for DCP, strict glycemic and concomitant risk factor controls seems to be the most important target strategy for prevention of the progression and treatment of DCP. In this article, we aim to provide an extensive review on the pathophysiology, diagnosis, management of DCP. (Anadolu Kardiyol Derg 2011; 11: 732-7)
Özet
Diyabetik bireyler koroner arter hastalığı, hipertansiyon gibi diğer faktörlerinden bağımsız olarak kalp yetersizliği gelişimi açısından artmış risk altındadırlar. Diyabetik kardiyomiyopati (DKP) hipertansiyon, koroner arter hastalığı ve kalp kapak hastalığı olmaksızın miyokart işlevinde bozulma şeklinde tanımlanmaktadır. Altta yatan patofizyolojik sürecin ve klinik öneminin daha iyi anlaşılmasıyla DKP günlük pratikte giderek daha fazla fark edilmektedir. Hiperglisemi, insülin direnci/hiperinsülinemi, bozulmuş yağ asidi metabolizması, artmış apoptozis, kardiyak otonomik nöropati ve lokal miyokardiyal renin-anjiyotensin sisteminin aşırı aktivasyonu altta yatan en önemli mekanizmalardır. DKP tanısında ekokardiyografi en sık kullanılan tanı metodudur. Günümüzde DKP’nin spesifik tedavisi olmasa da sıkı glisemik ve eşlik eden risk faktörleri kontrolü DKP’nin ilerlemesinin önlenmesinde ve tedavisinde en önemli hedef strateji gibi görünmektedir. Bu makalede DKP patofizyolojisi, tanısı ve tedavisi hakkında geniş bir derleme sunacağız. (Anadolu Kardiyol Derg 2011; 11: 732-7)