Journals / Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 6 - Sayı: 10

Hanbalism and Hanbalities in the Viewpoint of Asharite Scholars (Disagreements and Accusations)

EŞ‘ARÎ ÂLİMLERİN NAZARINDA HANBELÎLİK VE HANBELÎLER (İHTİLAFLAR VE İTHAMLAR)

Pages
101–144
Publication Date
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Finally, the reaction of the Hanbalities to the rise of the Asharism, this reaction sometimes caused social violence, is reflected in their wordings too.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Relations between sects are built on discourses first.
📊
Key Findings & Data:Beside of this, they were accused of some extreme accusations such as Hashviyya, Mucessima, Mushabbiha, idler and ignorant.
💡
Conclusion & Impact:Finally, the reaction of the Hanbalities to the rise of the Asharism, this reaction sometimes caused social violence, is reflected in their wordings too.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Relations between sects are built on discourses first. Nicknames and negative qualifications often lead to negative associations. When viewed from this angle the bad accusations that the Ash'arite scholars use about the Hanbalities are really striking. So, both are included in the Ahl al-Sunnah. In terms of Ash'arî scholars, Hanbalism is a branch within the Ahl al-Sunnah and represents a true understanding of religion. However, the Hanbalites were subjected to very serious criticisms about the comment of Allah’s qualities, nature of the Holy Qur'an’s letters. Beside of this, they were accused of some extreme accusations such as Hashviyya, Mucessima, Mushabbiha, idler and ignorant. These negative qualifications concern with ensuring the legitimacy of the religious thought they represent, as well as religious sensitivities. On the other side, being supported politically after Nizam al-Mulk became vizier, to gain an advantageous position to spread their ideas and to get all the necessary opportunities for it influenced their language. Finally, the reaction of the Hanbalities to the rise of the Asharism, this reaction sometimes caused social violence, is reflected in their wordings too.

Özet

Mezhepler arası ilişkiler, öncelikle söylemler üzerine bina edilir. Yaftalayıcıisimler ve olumsuz nitelemeler, çoğu defa olumsuz ilişkileri de beraberindegetirir. Her ikisi de Ehl-i Sünnet’in bir kolu olmasına rağmen Eş‘arî âlimlerinHanbelîlere yönelik olumsuz dil ve üsluplarının incelenmesi, bu açıdan önemteşkil etmektedir. Eş‘arî âlimler açısından Hanbelîlik, kurumsal kimliğibakımından Ehl-i Sünnet sınırları içerisinde yer alan ve sahih bir din anlayışınıtemsil eden fırka konumundadır. Ne var ki kelamî meselelere yaklaşımda aklınyeri, Allah’a ait sıfatların tevili ve mushaftaki lafızların mahluk olup olmadığıkonularında Hanbelîlere çok ciddi eleştiriler yöneltilmiş, ayrıca Haşviyye,Mücessime, ayak takımı, câhil gibi aşırı birtakım ithamlarda bulunulmuştur. Buolumsuz nitelemelerin arkasında dinsel hassasiyetlerin yanı sıra temsil ettikleridin anlayışının meşruiyetini sağlamaya yönelik kaygılar yer almaktadır. Diğertaraftan Nizâmülmülk’ün vezir olmasıyla birlikte siyasal bakımdandesteklenmeye başlanmaları, fikirlerini yaymak için avantajlı bir konumayükselmeleri ve bu uğurda gerekli tüm imkanlara kavuşmaları, çoğu defaHanbelîlerin aleyhine bir gelişme kaydetmeleri de bunda etkili olmuştur. ZiraEş‘arîliğin yükselmesine karşı Hanbelilerin zaman zaman sosyal şiddete varantepkisi, onların üslubuna yansımıştır.

🔖

Cite This Article

TORU, Ü. (2022). Hanbalism and Hanbalities in the Viewpoint of Asharite Scholars (Disagreements and Accusations). Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 10, 101–144. https://ajindex.com/articles/435312

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Abdülhamid, İrfan. ‚Eş‘arî‛. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Ankara: TDV Yayınları, 1995, 11: 441-447. Ahmed b. Hanbel (ö. 241/856). er-Red ale’l-Cehmiyye ve’z-Zenâdıka. thk. Sabri b. Sellâme Şâhîn. Riyad: Dâru’s-sübât, 2003.
  2. Ahmed, Hasan Hudayrî. Kıyâmu’d-devleti’z-Zeydiyye fi’l-Yemen. Kahire: Mektebetü’l-medbûlî, 1996.
  3. Akoğlu, Muharrem. ‚Mihne Hadiseleri ve Mu’tezile’nin Tarihi Seyrine Etkisi‛. Doktora tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2001. Allâl, Hâlid Kebîr. Safahâtun min târîhi Ehli’s-Sünne ve’l-Cemâa bi-Bağdâd (ö. 200/815-500/1106). Cezair: Matbaatu hûme, ty. Avcu, Ali. Horasan-Maverâünnehir’de İsmâilîlik. Ankara: Asitan Yayınları, 2014.
  4. Avcu, Ali. Karmatîliğin Doğuşu ve Gelişim Süreci. Sivas: Cumhuriyet Üniversitesi Yayınları, 2011.
  5. Aybakan, Bilal. ‚Şâfiî Mezhebi‛. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Ankara: TDV Yayınları, 2010, 38: 233-247. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdu’l-Kahir b. Tâhir b. Muhammed (ö. 429/1038). el-Fark beyne’l-fırak. Mısır: Dâru’l-maarif, ty. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdu’l-Kahir b. Tâhir b. Muhammed. Kitâbu’l-milel ve’n-nihal. thk. Nasrî Nâdir. Beyrut: Dâru’l-maşrik, 1986. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdu’l-Kahir b. Tâhir b. Muhammed. Usûlü’d-dîn. thk. Muhammed Şemsüddîn. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 2002. Bakıllânî, Kâdî Ebû Bekr Muhammed b. Tayyib (ö. 403/1013). Kitâbu temhîdi’l-evâil ve telhîsi’d-delâil. thk. İmâduddîn Ahmed Haydar. Beyrut: Müessesetü’l-kütübi’s-sekâfiyye, 1987. Bakıllânî, Kâdî Ebû Bekr Muhammed b. Tayyib. el-İnsâf (fî mâ yecibu i‘tikâduhu ve lâ yecûzü’l-cehlü bihi). thk. Muhammed Zâhid Hasan elKevserî. byy.: el-Mektebetü’l-ezheriyye, 2000. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. Hüseyn b. Ali b. Musa (ö. 458/1066). elİ‘tikâd ve’l-hidâye ilâ sebîli’r-reşâd. thk. Ebû Abdullah Ahmed b. İbrahim Ebu’l-Ayneyn. Riyad: Dâru’l-fazîle, 1999.
  6. Bıyıkoğlu, Yakup. ‚İlk Dönem Eş‘arî Kelamında Müteşâbih Âyetlerin Te’vili Sorunu‛. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 20/1 (2016): 365-408. Cüveynî, Ebu’l-Meâli (ö. 478/1085). eş-Şâmil fî usûli’d-dîn. thk. Ali Sâmî en-Neşşâr, Faysal Bedir Avn ve Süheyr Muhammed Muhtâr. İskenderiye: Menşeetü’l-meârif, 1969. Cüveynî, Ebu’l-Meâli. Kitâbu’l-irşâd ilâ kavâtii’l-edille fî usûli’l-i‘tikâd. thk. Muhammed Yusuf Musa ve Ali Abdülmunim Abdülhamîd. Mısır: Mektebetü’l-hancî, 1950. Cüveynî, Ebu’l-Meâli. el-Akîdetü’n-nizâmiyye fi’l-erkâni’l-İslâmiyye. thk. Muhammed Zâhid el-Kevserî. İskenderiye: el-Mektebetü’lezheriyye li’t-türâs, 1996.
  7. Çelebi, İlyas. ‚Sıfat‛. Türkiy