AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWe conclude that the violation of linguistic boundaries in Yahya Kemal’s poems suggest that language carries itself into a dialogue that can take place between thought (theoros) and poetry.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Yahya Kemal establishes a connection between the finite and the infinite in his poetics in general and in his poems about the sea in particular. This connection is important in terms of the question of whether the expression of infinity in language is a category beyond time and language that begins where the finite ends, or whether it makes itself visible in language because finitude itself cannot be transcended. What does the temporal relationship mean in the context of finite-infinite produced by the original relationship that modern literary language tries to establish with the sea? This article examines the experience of a finite and infinite encounter as a border violation in language in Yahya Kemal’s poems titled “Deniz,” “Açık Deniz,” “Deniz Türküsü,” and “Sessiz Gemi.” We argue that an autonomous theoretical consciousness that does not suppress the semantic ambiguity of the literary text carries different dimensions to the visible shore in these poems. In order to clarify this claim, we first examine the words in which the finite-infinite relationship reveals itself in Yahya Kemal’s poetry from a phenomenological perspective, and then, from a historical perspective, we demonstrate that there is no priority-post relationship between theory and poetry. We conclude that the violation of linguistic boundaries in Yahya Kemal’s poems suggest that language carries itself into a dialogue that can take place between thought (theoros) and poetry.
Özet
Yahya Kemal, genel olarak poetik düşünme çabasında, özelde ise deniz konulu şiirlerinde sonlu ile sonsuz olan arasında bir bağ kurmaya çalışır. Bu bağın tartışılmaya açılması sonsuzluğun dilde ifadesinin sonlunun bittiği yerde başlayan zaman ve dil ötesi bir kategori mi olduğu yoksa sonluluğun aşılamaması nedeniyle mi kendisini dilde görünür kıldığı sorunu açısından önemlidir. Modern edebî dilin denizle kurmaya çalıştığı özgün ilişkinin ürettiği sonlu-sonsuz bağlamındaki zamansal ilişki ne anlama gelmektedir? Bu yazıda Yahya Kemal’in bilhassa “Deniz”, “Açık Deniz”, “Deniz Türküsü” ve “Sessiz Gemi” isimli şiirlerinde, dilde sınır ihlali olarak sonlu ile sonsuz arasında bir karşılaşma tecrübesinin, edebî metnin semantik muğlaklığını baskılamayan özerk bir teorik bilincin farklı boyutlarını görünür bir kıyıya taşıdığı ileri sürüldü. Bu iddiayı belirginleştirebilmek adına öncelikle Yahya Kemal’in şiirinde sonlu-sonsuz ilişkisinin kendisini hangi kelimeler etrafında açığa vurduğu fenomenolojik bir perspektiften ele alınmaktadır. Daha sonra ise teori ve şiir arasında bir öncelik-sonralık ilişkisinin olmadığı tarihsel bir perspektiften ortaya koyulur. Kanaatimizce Yahya Kemal’in şiirlerinde görülen dilsel sınır ihlali, dilin kendisini düşünce (theoros) ile şiir arasında vuku bulabilecek bir diyaloga taşıması anlamına gelir.