SavedAdd your journal

Journals / Journal of Analytic Divinity / 2019 / Cilt: 3 - Sayı: 1

An Analysis on Muqatil B. Sulayman and His Narrations in His Tafsir Al-Khams Mi’at Aya

Mukatil B. Süleyman ve Tefsîru’l-Hamsi Mieti Âyetin Adlı Eserindeki Rivâyetleri Üzerine İnceleme

Hamdi TÜRKOĞLU
Pages
71–93
Publication Date
2019-06-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Additionally the distribution of the narroters who agree on the narrations in the basic hadith sources are been investigated and it is been identified that most of this narrations are also mentioned in the hadith sources.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Süleyman who is known more as a exegete lived in the second century of the Hegira is one of the most important scholars of the period.
📊
Key Findings & Data:In this context the reliability of the narrators in this work has been demonstrated.
💡
Conclusion & Impact:Additionally the distribution of the narroters who agree on the narrations in the basic hadith sources are been investigated and it is been identified that most of this narrations are also mentioned in the hadith sources.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Mukâtil b. Süleyman · Hadîs · İsnâd

Abstract

Mukâtil b. Süleyman who is known more as a exegete lived in the second century of the Hegira is one of the most important scholars of the period. For several reasons Mukâtil travelled to many science centers and during his trips he learned hadiths from narrators who lived in the same period. Mukâtil b. Süleyman is mentioned by sources as a authority in exegetics rather than hadith. Also he is been considered inadequate in hadith and is been criticized by hadith critics in many aspects. In this study the live of Mukâtil b. Süleyman, his scientific personality and his reliability in the hadith sciences is discussed. Then, in order to evaluate the narrations and mainstay, we emphasized on the book of Mukâtil b. Süleyman Tefsiru’l-Hamsi Mieti Âyetin Mine’l-Kur’ân. In this context the reliability of the narrators in this work has been demonstrated. Additionally the distribution of the narroters who agree on the narrations in the basic hadith sources are been investigated and it is been identified that most of this narrations are also mentioned in the hadith sources.

Özet

Hicrî ikinci asırda yaşayan ve daha çok müfessir kimliği ile tanınan Mukâtil b. Süleyman dönemin önemli âlimlerinden biridir. Muhtelif sebeplerden dolayı pek çok ilim beldesine seyahat eden Mukâtil, bu seyahatler sırasında döneminde yaşamış muhaddislerden hadîs tahammül etmiştir. Kaynakların daha ziyade tefsir ilmindeki otoritesinden bahsettiği Mukâtil b. Süleyman, hadîs münekkidlerine göre zayıf görülmüş ve birçok hususta da tenkit edilmiştir. Bu çalışmada, Mukâtil b. Süleyman’ın hayatı, ilmi kişiliği ve cerh-ta’dil durumu öncelikle ele alınmıştır. Daha sonra da Tefsiru’l-Hamsi Mieti Âyetin Mine’l-Kur’ân adlı eserindeki rivâyetlerinin değerlendirilmesi ve isnâd kullanımı üzerinde durulmuş; bu bağlamda eserde geçen râvîlerin güvenilir olup olmadıkları ortaya konulmuştur. Ayrıca adı geçen eserdeki rivâyetlerin mütâbilerinin temel hadîs kaynaklarındaki dağılımları araştırılmış ve bu rivâyetlerin büyük çoğunluğunun kaynaklarda geçtiği tespit edilmiştir.

🔖

Cite This Article

TÜRKOĞLU, H. (2019). An Analysis on Muqatil B. Sulayman and His Narrations in His Tafsir Al-Khams Mi’at Aya. Journal of Analytic Divinity, Cilt: 3 - Sayı: 1, 71–93. https://ajindex.com/articles/421358

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (2)

  1. A’zami, Muhammed Mustafa. (1993). İlk Devir Hadîs Edebiyâtı. Çev. Hulusi Yavuz. İstanbul: İz Yayınları. Ahmed b. Hanbel. (1408/1988). İlel ve Mâ’rifetü’r-Ricâl, Thk. Vasiyyüllah b. Muhammed. Riyâd: Dâru’l-Hânî. Ahmed Muhammed Şâkir. (1996). el-Bâisü’l-Hasîs Şerhu İhtisâri Ulûmi’l-Hadîs. Tlk. Nâsiruddin el-Elbânî. Riyâd. Aşıkkutlu, Emin. (1993). “Cerh ve Taʻdîl”, TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 8, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yay., s. 394-401. —. (1997). Hadîste Ricâl Tenkidi. İstanbul: M.Ü. İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları.
  2. Aydınlı, Abdullah. (2011). Hadîs Istılahları Sözlüğü, İstanbul: M.Ü. İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları. Bâcî, Ebü'l-Velîd Süleyman b. Halef b. Sa’d b. Eyyub. (1986). et- Ta’dil ve’t-Tecrih, Thk. Ebu Lübâbe Hüseyin. Riyâd: Dâru’l-Livâ Buhârî, Muhammed b. İsmail. (1422). Sahih.Thk. Muhammed Züheyr b. Nasır, Beyrut: Dâru Tavki’n-Necât. —. (Tsz.). et-Târîhu’l-Kebîr. Haydarâbâd: Dâiratü’l-Meârifi’l-Usmâniyye. Cerrahoğlu, İsmail. (1973) “Tefsirde Mukâtil b. Süleyman ve Eserleri”, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 21. —. (2009). Tefsir Usulü. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. Cüzcânî, İbrahim b. Ya’kub, Ahvâlü’r-Ricâl. (1405). Thk. Subhî el-Bedrî es-Samarrâî. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle. Coşkun, Selçuk. (2014). Hadîse Bütüncül Bakış. İstanbul: M.Ü. İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları. Dârekutnî, Ebu’l-Hasan Ali b. Ömer b. Ahmed. (1404). Kitâbu’d-Duafâ ve’l-Metrûkin. Thk. Abdurrahim Muhammed. Medine: Mecelletü’l-Câmiati’l-İslamiyye. Eş’arî, Ali b. İsmail, Makâlâtü’l İslâmiyyin ve’htilafü’l Musallîn. (1400/1980). Beyrut: Dâru İhyâi’d Türâsi’l Arabî. Hâkim en-Neysâbûrî, Ebu Abdullah Muhammed b. Abdullah. (1977). Mâ’rifetü Ulûmi’l-Hadîs, Thk. Seyyid Muazzam Hüseyin. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. Hamurcu, Fevzi. (2009). Mukâtil b. Süleyman ve İlk Fıkhî Tefsir. Ankara: Fecr Yayınları. Hatîb el-Bağdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Ali. (2002). Târîhu’l-Bağdâd. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslamî.Irâkî, Ebû Zür’a Ahmed b. Abdirrahim b. el-Hüseyin. (1999). Tuhfetü’t-Tahsil fî Zikri Ruvâti’l-Merâsîl. Thk. Abdullah Nevvâre. Riyâd: Mektebetü’r-Rüşd. İbn Adî, Abdullah b. Adî b. Abdillah b. Muhammed. (1988). el- Kâmil fi’d-Duafâ. Thk. Yahyâ Muhtâr Gazevî. Beyrut: Dâru’l-Fikr. İbn Asâkir, Ebu’l-Kasım Ali b. Hasan b. Hibetillah b. Abdillah. (1415/1995). Târîhu Medineti Dımeşk. Thk. Muhibbuddin Ebû Said. Dımeşk: Dâru’l-Fikr. İbn Ebî Hâtim er-Râzî, Ebû Muhammed Abdurrahman b. Muhammed b. İdris. (1952). el-Cerh ve't-Ta'dil. Beyrut: İhyâu’d-Türâsi’l-Arabî