Journals / İlahiyat Akademi / 2018 / Sayı: 7-8

Sahabah, Qur'an and Tafsir

Sahabe, Kur’an ve Tefsir

Pages
133–162
Publication Date
2018-12-20
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

They become subjective when the issue is Qur’an interpretation and overstate themselves which makes their interpretation arbitrary.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Sahabah is the first generation who witnessed and supported revelation of the Quran.
📊
Key Findings & Data:On the contrary, many contemporary interpreters exaggerate sahabah on the topics outside the Qur’an.
💡
Conclusion & Impact:They become subjective when the issue is Qur’an interpretation and overstate themselves which makes their interpretation arbitrary.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sahabe · Kur’an · sünnet

Abstract

Sahabah is the first generation who witnessed and supported revelation of the Quran. For that reason, they are both privileged and have excellence on tafsir. Because tafsir is a scientific discipline which aims to portray what Quran said to the society in which it revealed for the first time. On the other hand, ta’vil is the practice of generating ideas and opinions for later generations and humanity on what Quran said by referencing its original meaning. While tafsir is static, ta’vil is dynamic. Any Muslim, who is sensitive to follow original meaning of the Quran, is not certified to interpret the Qur’an outside of the sahabah’ approach even in today’s world. However, the issue of what Sahaba understood from the Quran is disregarded for both not revealing that the Qur'an is the universal message of the God and to prevent its prevalence widely. On the contrary, many contemporary interpreters exaggerate sahabah on the topics outside the Qur’an. They become subjective when the issue is Qur’an interpretation and overstate themselves which makes their interpretation arbitrary.

Özet

Sahabe, Kur’an vahyinin nüzulüne hem ş ehadet hem refakat eden ilk Müslüman nesildir. Bu yüzden de tefsir konusunda hem imtiyaz hem faikıyet sahibidir. Çünkü tefsir Kur’an’ın nazil oldu ğ u tarihsel ve toplumsal vasatta ilk muhatap kitleye ne s ö yledi ğ ini ortaya çı karmay ı hedefleyen bir ilm î disiplindir. Te’vil ise bu ilk ve özgün anlamdan hareketle Kur’an’ın daha sonraki tüm zamanlar ve ça ğ larda insanlı ğ a ne s ö ylemek istedi ğ i hakk ı nda fikir ve görü ş ü retme faaliyetidir. Tefsir sabit, te’vil de ğ i ş kendir. Kur’an’ın ilk defa ne söyledi ğ ine sadakat kayg ı s ı ta ş ı yan her Müslüman, bugünkü sosyolojik zeminde dahi sahabenin genel anlay ı ş ve idrak ufkundan ba ğ ı ms ı z yorum yapmaya mezun de ğ ildir. Oysa bug ü n gerek Kur’an’ın evrensel mesajlar ta ş ı yan bir il â h î kelam oldu ğ unu izhar etmek, gerek Kur’an’ı ça ğ ı n idrakine söyletmek adına sahabenin Kur’an’dan ne anladı ğ ı meselesi bilin ç li olarak g ö z ard ı edilmektedir. Buna kar ş ı l ı k birçok ça ğ da ş Müslüman yorumcu, Kur’an tefsirinden ba ğ ımsız konularda sahabeyi yere gö ğ e sı ğ dıramama retori ğ i yapmaktadır. Kur’an’ı anlama ve yorumlama söz konusu oldu ğ unda ise sahabenin tasfiyesiyle olu ş an otorite bo ş lu ğ u modern yorumcunun kendi öznelli ğ iyle doldurulup Kur’an ço ğ u zaman keyfi ş ekilde konu ş turulmaktadır.

🔖

Cite This Article

Öztürk, M. (2018). Sahabah, Qur'an and Tafsir. İlahiyat Akademi, Sayı: 7-8, 133–162. https://ajindex.com/articles/414451

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (44)

  1. Âmidî, Ebü’l-Hasen Seyfüddîn Ali b. Muhammed, el-İhkâm fî Usûli’l-Ahkâm, Beyrut, 1999.
  2. Apaydın, H. Yunus, “İctihad”, DİA, İstanbul, 2000.
  3. Apaydın, H. Yunus, “Re’y”, DİA, İstanbul, 2008.
  4. Bardakoğlu, Ali, “Fıkıh Çözüm mü, Sorun mu Üretir?”, Eskiyeni Anadolu İlahiyat Akademisi Araştırma Dergisi, sayı: 29 (2014).
  5. Başer, Vehbi, “Kur’an’da İnsanın Dünyası: Bir Giriş Denemesi”, II. Kur’an Haftası Kur’an Sempozyumu, Ankara, 1996.
  6. Bebel, August, Hz. Muhammed ve Arap İslam Kültürü, çev. Sıddık Çelik-Hasan Erdem, İstanbul, 2011.
  7. Bigiyef, Musa Cârullah, Kitâbu’s-Sünne, çev. Mehmet Görmez, Ankara, 2000.
  8. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, el-Câmiu’s-Sahîh, İstanbul, 1981.
  9. Cüveynî, Ebü’l-Meâlî Rüknüddîn, el-Burhân fî Usûli’l-Fıkh, nşr. Salâh b. Muhammed b. Avîza, Beyrut, 1997.
  10. Cüveynî, Ebü’l-Meâlî Rüknüddîn, et-Telhîs (Telhîsü’t-Takrîb), nşr. A. Cevlem en-Nîbâlî-Ş. Ahmed el-Ömerî, Beyrut, 1996.
  11. Dârimî, Ebû Muhammed Abdillah b. Abdirrahmân, Sünenü’d-Dârimî, nşr. Fevvâz Ahmed Zemerli-Hâlid es-Sebi’ A’lemî, Beyrut, 1987.
  12. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş’as es-Sicistânî, es-Sünen, İstanbul, 1981.
  13. Ebû Hayyân el-Endelüsî, Muhammed b. Yûsuf, el-Bahru’l-Muhît, Beyrut, 2005.
  14. Ebû Ubeyde Ma’mer b. el-Müsennâ,, Mecâzü’l-Kur’ân, nşr. Fuat Sezgin, Kahire, trs.
  15. Erul, Bünyamin, Sahabenin Sünnet Anlayışı, Ankara, 2007.
  16. Gazâlî, Ebû Hâmid Muhammed, el-Mustasfâ min İlmi’l-Usûl, nşr. Abdullah Mahmûd Muhammed Ömer, Beyrut, 2010.
  17. Görmez, Mehmet, “Musa Carullah’ın Sünnet Anlayışı”, Ölümünün 50. Yıldönümünde Musa Carullah Bigiyef, Ankara, 2002.
  18. İbn Ebî Hâtim, Ebû Muhammed Abdurrahmân b. Muhammed, Tefsîru’l-Kur’âni’l-Azîm, Beyrut, 2003.
  19. İbn Haldûn, Ebû Zeyd Veliyyüddîn Abdurrahmân, Kitâbü’l-İber, Beyrut, 1992.
  20. İbn Kayyim el-Cevziyye, Ebû Abdillah Şemsüddîn Muhammed b. Ebî Bekr, İ’lâmü’l-Muvakkıîn, Riyad, 1423.
  21. İbn Kudâme, Ebû Muhammed Muvaffakuddîn, el-Muğnî, nşr. Abdullah b. Abdilmuhsin et-Türkî-Abdülfettâh Muhammed el-Hulv, Riyad, 1997.
  22. İbn Teymiyye, Ebü’l-Abbas Takiyyüddîn Ahmed, Mecmûu’l-Fetâvâ, nşr. Mustafa Abdülkâdir Atâ, Beyrut, 2000.
  23. İbnü’l-Hümâm, Kemâlüddîn Muhammed, Fethü’l-Kadîr, Bulak, 1319.
  24. Karaman, Hayreddin, İslam Hukukunda İctihad, Ankara, 1975.
  25. Kâsânî, Alâuddîn Ebû Bekr b. Mes’ûd, Bedâiu’s-Sanâi’ fî Tertîbi’ş-Şerâi’, Beyrut, 1974.
  26. Köse, Saffet, “Hz. Ömer’in Bazı Uygulamaları Ahkâmın Değişmesi Tartışmalarına Bir Bakış”, İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi, sayı: 7 (2006).
  27. Kurtubî, Ebû Abdillah Muhammed b. Ahmed, el-Câmi’ li Ahkâmi’l-Kur’ân, Beyrut, 1988.
  28. Mâtüridî, Ebû Mansûr Muhammed b. Muhammed, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, nşr. Ahmed Vanlıoğlu, İstanbul, 2005.
  29. Müslim, Ebü’l-Hüseyn Müslim b. el-Haccâc, el-Câmiu’s-Sahîh, nşr. M. Fuad Abdülbâkî, İstanbul, 1981.
  30. Öztürk, Mustafa - Ünsal, Hadiye, Kur’an Tarihi, Ankara, 2017.
  31. Polat, Selahattin, “Din, Vahiy, Peygamberlik Işığında Hadis ve Sünnetin Mahiyeti”, İslam’ın Anlaşılmasında Sünnetin Yeri ve Değeri, Kutlu Doğum Sempozyumu, Ankara, 2003.
  32. Serahsî, Ebû Bekr Muhammed b. Ahmed, Kitâbu’l-Mebsût, Beyrut 1989.
  33. Serahsî, Ebû Bekr Muhammed b. Ahmed, Usûlü’s-Serahsî, nşr. Ebü’l-Vefâ el-Efgânî, Dâru Kahramân, İstanbul, 1984.
  34. Suyûtî, Ebü’l-Fazl Celâlüddîn Abdurrahmân, el-İtkân fî Ulûmi’l-Kur’ân, nşr. Mustafa Dîb el-Buğâ, Beyrut, 2002.
  35. Şâtıbî, Ebû İshâk İbrâhim b. Mûsâ, el-İ’tisâm, Riyad, trs.
  36. Şehristânî, Ebü’l-Feth Muhammed b. Abdilkerîm, el-Milel ve’n-Nihal, nşr. Ahmed Fehmî Muhammed, Beyrut, trs.
  37. Şerîf er-Radî, Ebü’l-Hasen Muhammed b. el-Hüseyn, Nehcü’l-Belâğa, Beyrut, 1996.
  38. Taberî, Ebû Ca’fer Muhammed b. Cerîr, et-Tefsîru’t-Taberî (Câmiu’l-Beyân an Te’vîli Âyi’l-Kur’ân), nşr. Abdullah b. Abdilmuhsin et-Türkî, Kahire, 2001.
  39. Tatar, Burhanettin, Din, İlim ve Sanatta Hermenötik, İstanbul, 2014.
  40. Tirmizî, Ebû İsa Muhammed b. İsa, es-Sünen, İstanbul, 1981.
  41. Tûfî, Ebü’r-Rebî’ Necmüddîn Süleymân, el-İksîr fî İlmi’t-Tefsîr, nşr. Abdülkâdir Hüseyn, Kahire, trs.
  42. Zerkeşî, Ebû Abdillah Bedrüddîn, el-Burhân fî Ulûmi’l-Kur’ân, nşr. Muhammed Ebü’l-Fazl İbrahim, Beyrut, 1972.
  43. Zehebî, Muhammed Hüseyin, et-Tefsîr ve’l-Müfessirûn, Beyrut, trs.
  44. Ebû Ubeyde Ma’mer b. el-Müsennâ,, Mecâzü’l-Kur’ân, nşr. Fuat Sezgin, Kahire, trs.