AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: It has been determined that organ dysfunction parameters were found to be effective in showing mortality, mortality rates were higher among patients in whom ECMO was placed postoperatively.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: TThe application of mechanical support devices such as extracorporeal membrane oxygenatior (ECMO) has increased with the increase in complex cardiac surgery operations in congenital heart diseases. Despite significant advances in ECMO techniques and methods, the prognosis is still poor. The aim of this study is to show the relationship between organ dysfunction and mortality in patients with veno-arterial (VA) ECMO after pediatric cardiac surgery. Method: Sixty-three patients in the pediatric cardiac ICU who had VA-ECMO and followed up up to 48 hours in our clinic, were retrospectively included in the study and two groups were formed as follows: Group 1: Patients exited within 30 days (n: 47), Group 2: Survived patients (n: 16). Along with the demographic data of the patients, ECMO placement time, creatinine, BUN (blood urea nitrogen), ALT (alanine aminotransferase), AST (aspartate aminotransferase), bilirubin, albumin and platelet counts were recorded. Results: While 36 patients (57.1%) left ECMO in our study group, 16 of these patients (16/63,25.4%) were discharged. A total of 47 patients (47/63, 74.6%) died. Although the number of patients who underwent univentricular repair (26/47,55.31%) in Group 1 was higher (n=5:31.25%) than Group 2, this difference was not significant (p>0.05). Postoperative ECMO was implanted in 27 patients (57.44%) in Group 1 and 4 patients (31.25%) in Group 2, and this difference was statistically significant (p<0.02). While levels of creatinine, BUN, ALT, AST were higher in Group 1 patients who had higher mortality rates, albumin and platelet values were lower than Group 2 (p<0.05). Conclusion: It has been determined that organ dysfunction parameters were found to be effective in showing mortality, mortality rates were higher among patients in whom ECMO was placed postoperatively.
Özet
Amaç: Konjenital kalp hastalıklarında kompleks kardiyak cerrahi ameliyatlarının artışıyla birlikte, ekstrakorporeal membran oksijenasyonu (ECMO) gibi mekanik destek cihazlarının uygulaması artmıştır. ECMO teknikleri ve yöntemlerindeki önemli gelişmelere rağmen, prognoz hâlâ kötüdür. Bu çalışmanın amacı, pediyatrik kalp cerrahisi sonrası venö-arteriyel (VA) ECMO takılan hastaları değerlendirmek ve bu hastalarda organ disfonksiyonu ile mortalite arasındaki ilişkiyi göstermektir. Yöntem: Kliniğimizde VA-ECMO takılan ve 48 saatten daha uzun süre takip edilen 63 hasta retrospektif olarak çalışmaya alındı ve iki grup oluşturuldu. Grup 1: 30 gün içinde mortal seyreden hastalar (n: 47), Grup 2: Yaşayan hastalar (n: 16). Hastaların demografik verileri ile birlikte, ECMO yerleştirme zamanı, kreatinin, BUN (kan üre nitrojen), ALT (alanin aminotransferaz), AST (aspartat aminotransferaz), bilirubin, albumin ve platelet düzeyleri kaydedildi. Bulgular: Çalışma grubumuzda 36 hasta (%57.1) ECMO’dan ayrılırken, bu hastalardan 16’sı (16/63, %25.4) taburcu oldu. Toplamda 47 hasta (47/63, %74.6) eksitus oldu. Grup 1’de univentriküler tamir yapılan (26/47, %55.31) hasta sayısı Grup 2’ye göre daha yüksek 5 (%31.25) olmakla birlikte, bu fark anlamlı bulunmadı (p>0.05). Grup 1’de 27 hastaya (%57.44%), Grup 2’de ise 4 hastaya (%31.25) postoperatif ECMO yerleştirilmiş olup, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0.02). Mortal seyreden Grup 1 hastalarında kreatinin, BUN, ALT, AST yüksek iken, albümin ve platelet değerleri Grup 2’ye göre düşük bulundu (p<0.05). Sonuç: Organ disfonksiyon parametrelerinin mortaliteyi göstermede etkili olduğu ve ECMO’nun postoperatif olarak yerleştirildiği hastalarda mortalitenin yüksek bulunduğu belirlenmiştir.