AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe most anxiety-provoking triggers for the intern physicians in the pre-internship period are as follows: “Possibility of suffering from physical violence while providing the service”, “Possibility of suffering from verbal violence while providing the service”, “Lack of staff”, “Unethical behaviors that can be encountered while providing the service” and “Patients’ and patient relatives’ prejudice against us.” It is remarkable that these anxieties did not show a downward trend even in the post-internship period.Conclusion: The study concluded that the internship program for emergency medical service attended by the intern physicians did not lead to any change in their anxieties.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: The purpose of this present study is to compare the professional anxieties of the intern physicians who attend the internship program for emergency medical service in the pre- and post-internship period and to explore whether the internship experience for emergency medical service leads to a change in their professional anxieties.Materials and Method: Based on observation, this study was performed with 83 intern physicians at a single medical school in Turkey. The professional anxieties of interns in this study were determined based on the Occupational Anxiety Scale of Emergency Health Professionals. Data were analyzed through the paired samples t-test. Findings: The least anxiety-provoking triggers for the intern physicians in the pre-internship period are as follows: “Not being able to do my profession efficiently as I get older due to the fact that it requires physical activity”, “Risk of being disabled while providing the service”, “Decreased income in case of disability”, “Lack of knowledge and skills among my colleagues”, “Obstacles for transferring patients (narrow aisle, etc.)”, “Unergonomic intervention and transfer equipment.” These triggers were also the least anxiety-provoking triggers in the post-internship period. The most anxiety-provoking triggers for the intern physicians in the pre-internship period are as follows: “Possibility of suffering from physical violence while providing the service”, “Possibility of suffering from verbal violence while providing the service”, “Lack of staff”, “Unethical behaviors that can be encountered while providing the service” and “Patients’ and patient relatives’ prejudice against us.” It is remarkable that these anxieties did not show a downward trend even in the post-internship period.Conclusion: The study concluded that the internship program for emergency medical service attended by the intern physicians did not lead to any change in their anxieties. Further studies may compare the internship program for emergency medical service that intern physicians in other universities take part in and the program in this study in terms of its effect on the concerns of the students. Moreover, it is necessary to review the internship program for emergency medical service for intern physicians and examine its effectiveness. Lastly, the concerns of intern physicians about emergency response can be explored through qualitative research.
Özet
Amaç: Bu araştırmanın amacı acil tıp stajını alan önhekimlerin, bu stajı almadan ve aldıktan sonraki mesleki kaygılarını karşılaştırarak, acil tıp staj eğitiminin önhekimlerin mesleki kaygılarında değişiklik yaratıp yaratmadığına dair fikir edinmektir.Gereç ve Yöntem: Araştırma izlem temelli bir araştırmadır. Araştırma, Türkiye’deki bir tıp fakültesinde öğrenim gören 83 önhekim ile yürütülmüştür. Önhekimlerin mesleki kaygıları “Acil Müdahale Hizmeti Sunan Personel Mesleki Kaygı Ölçeği” ile elde edilmiştir. Veriler, ilişkili örneklemler için t-test ile analiz edilmiştir.Bulgular: Önhekimlerin acil tıp stajını almadan önce en az kaygı yaşadıkları durumlar; “yaşım ilerledikçe fiziksel aktivitelerden dolayı mesleğimi verimli biçimde yapamamak”, “hizmet sunarken sakat kalma riski”, “sakat kalıp gelirimin düşmesi”, “çalışma arkadaşımın bilgi ve beceri yetersizliği”, “hasta nakil sırasında yaşanacak engeller (dar koridor vb.)” ve “müdahale ve nakil ekipmanlarının ergonomik olmaması”dır. Bu kaygılar staj sonunda da yaşanan en düşük kaygılar olarak belirlenmiştir. Önhekimlerin acil tıp stajını almadan önce en fazla kaygı yaşadıkları durumlar; “hizmet sunarken fiziksel şiddet görme olasılığı”, “hizmet sunarken sözel şiddet görme olasılığı”, “personel yetersizliği”, “hizmet sırasında karşılaştığım etik dışı davranışlar” ve “hasta ve hasta yakınlarının bize karşı önyargısı”dır. Araştırmanın sunduğu kayda değer bir bulgu, bu kaygıların acil tıp stajı alındıktan sonra da düşme eğilimi göstermemiş olmasıdır. Sonuç: Araştırmada önhekimlerin aldıkları acil tıp stajının onların yaşadıkları kaygılarda herhangi bir değişiklik yaratmadığı belirlenmiştir. Başka üniversitelerde önhekimlere uygulanan acil tıp stajı ile araştırmada geçen üniversitenin acil tıp stajının öğrencilerin yaşadığı kaygılara etkisi karşılaştırmalı olarak incelenmesi, uygulanan acil tıp staj programının gözden geçirilip, etkililiğinin incelenmesi, önhekimlerin acil vakalara müdahale konusunda yaşadıkları kaygıların nitel araştırmalar ile derinlemesine araştırılması önerilir.