AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAddressing these gaps requires structured educational interventions, increased exposure to pathology workflows, and improved integration of preanalytical principles into clinical training.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background Preanalytical processes in pathology play a critical role in ensuring diagnostic accuracy and patient safety. Errors in specimen handling, fixation, and transport may compromise histopathological evaluation and the reliability of molecular tests. Despite their importance, preanalytical practices are often insufficiently addressed in undergraduate and postgraduate medical education. This study aimed to assess the level of knowledge of interns and residents in Turkey regarding proper specimen handling and to identify gaps in both theoretical knowledge and routine practice. Methods This descriptive cross-sectional study included 827 participants, consisting of interns and residents from various medical and surgical specialties in Turkey. Data were collected between May and June 2025 using an online questionnaire developed based on the literature and validated by pathology faculty members. The questionnaire included three sections: demographic characteristics, theoretical knowledge (13 items), and practice-based assessments (19 Likert-scale items, applied only to residents). Statistical analyses were performed using SPSS version 25.0. Comparisons between groups were conducted using Mann–Whitney U, Kruskal–Wallis, and chi-square tests, with a significance level of p<0.05. Results A total of 827 participants were included, comprising 138 interns (16.7%) and 689 residents (83.3%). The mean age was 28.56 ± 4.07 years, and 50.2% of participants were female. Among residents, 48.9% were from surgical specialties, 35.7% from internal medicine, and 16.2% from pathology. Additionally, 66.7% of participants reported no prior pathology rotation. Pathology residents demonstrated significantly higher knowledge scores compared to interns and non-pathology residents (p<0.001). Correct response rates for key preanalytical principles, including immediate fixation in 10% formalin and the recommended fixative ratio, were highest among pathology residents but remained suboptimal in other groups. Notably, 32.9% of participants selected inadequate tissue-to-fixative ratios. Knowledge regarding frozen section procedures also varied across specialties, with inappropriate practices such as formalin fixation or delayed transport frequently reported. In practice-based assessments, discrepancies were observed between self-reported practices of non-pathology residents and the observations of pathology residents regarding these practices. Based on pathology residents’ evaluations, lower adherence to recommended practices and higher error rates were observed, particularly in specimen labeling, fixation adequacy, and timely transport. Conclusions This study reveals significant gaps in preanalytical knowledge and practice among interns and non-pathology residents. While pathology residents achieved higher accuracy, inconsistencies between reported and observed practices suggest ongoing challenges in real-world implementation. Addressing these gaps requires structured educational interventions, increased exposure to pathology workflows, and improved integration of preanalytical principles into clinical training.
Özet
Amaç Patolojide preanalitik süreçler, tanısal doğruluğun ve hasta güvenliğinin sağlanmasında kritik öneme sahiptir. Örneklerin alınması, fiksasyonu ve taşınması sırasında ortaya çıkan hatalar, histopatolojik değerlendirmeyi ve moleküler testlerin güvenilirliğini olumsuz etkileyebilir. Bu önemine rağmen, preanalitik uygulamalar lisans ve lisansüstü tıp eğitiminde çoğu zaman yeterince ele alınmamaktadır. Bu çalışmada, Türkiye’de intern ve asistan hekimlerin örneklerin uygun şekilde gönderimine ilişkin bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi ve hem teorik bilgi hem de rutin uygulamadaki eksikliklerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem Bu tanımlayıcı kesitsel çalışmaya Türkiye’den intern hekimler ile farklı dahili ve cerrahi branşlardan asistan hekimler olmak üzere toplam 827 katılımcı dahil edilmiştir. Veriler, Mayıs–Haziran 2025 tarihleri arasında literatür temel alınarak geliştirilen ve patoloji öğretim üyeleri tarafından içerik geçerliliği sağlanan çevrimiçi bir anket aracılığıyla toplanmıştır. Anket üç bölümden oluşmaktadır: demografik özellikler, teorik bilgi (13 soru) ve yalnızca asistanlara uygulanan uygulamaya yönelik değerlendirme (19 Likert ölçekli soru). İstatistiksel analizler SPSS 25.0 kullanılarak yapılmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalarda Mann–Whitney U, Kruskal–Wallis ve ki-kare testleri kullanılmış, anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular Çalışmaya 138’i intern (%16,7) ve 689’u asistan (%83,3) olmak üzere toplam 827 kişi katılmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 28.56 ± 4.07 olup, %50,2’si kadındır. Asistanların %48,9’u cerrahi branşlardan, %35,7’si dahili branşlardan ve %16,2’si patoloji alanındandır. Katılımcıların %66,7’si daha önce patoloji rotasyonu yapmadığını bildirmiştir. Patoloji asistanlarının bilgi puanları, internler ve diğer branşlardaki asistanlara kıyasla anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur (p<0.001). %10 formalin içinde derhal fiksasyon ve önerilen fiksatif oranı gibi temel preanalitik ilkelerde doğru yanıt oranları patoloji asistanlarında daha yüksek olmakla birlikte, diğer gruplarda yetersiz kalmıştır. Katılımcıların %32,9’unun yetersiz doku/fiksatif oranı seçtiği görülmüştür. Frozen inceleme uygulamalarına ilişkin bilgi düzeyi branşlar arasında farklılık göstermiş, formalin kullanımı veya gecikmeli gönderim gibi uygunsuz yaklaşımlar sık bildirilmiştir. Uygulamaya yönelik değerlendirmelerde, patoloji dışı asistanların öz bildirimleri ile patoloji asistanlarının bu uygulamalara ilişkin gözlemleri arasında belirgin farklılıklar saptanmıştır. Patoloji asistanlarının değerlendirmelerine göre, örnek etiketleme, fiksasyon yeterliliği ve zamanında gönderim gibi alanlarda daha düşük uyum ve daha yüksek hata oranları gözlenmiştir. Sonuç Bu çalışma, internler ve patoloji dışı asistanlar arasında preanalitik bilgi ve uygulama açısından önemli eksiklikler olduğunu göstermektedir. Patoloji asistanlarında daha yüksek doğruluk oranları saptanmış olsa da, bildirilen uygulamalar ile gerçek değerlendirmeler arasındaki uyumsuzluklar, günlük pratikte sorunların devam ettiğini düşündürmektedir. Bu eksikliklerin giderilmesi için yapılandırılmış eğitim programları, patoloji süreçlerine daha fazla maruziyet ve preanalitik ilkelerin klinik eğitime daha etkin şekilde entegre edilmesi gerekmektedir.