SavedAdd your journal

Journals / Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi / 2020 / Sayı: 16

TRAFİK KAZASI SONRASI YETİYİTİMİ YAŞAYAN BİREYLERDE TRAVMA SONRASI GELİŞİM ÜZERİNE BİR GRUP ÇALIŞMASI

Demet AKARÇAY ULUTAŞ
Tarık TUNCAY
Pages
1–22
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışma için oluşturulan yapılandırılmış izlencenin trafik kazası sonrası yetiyitimi yaşayan bireyler üzerindeki etkilerinin yarı deneysel bir tasarımla ölçümlenmesi, gelecek çalışmalar için önerilmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, trafik kazası sonrası yetiyitimi yaşayan bireylerle yürütülen yapılandırılmış grupla sosyal hizmet çalışmasının bireylerin gösterdikleri travma sonrası gelişim ve sosyal işlevselliğe olan etkilerini keşfetmektir.
📊
Key Findings & Data:Yöntem: Nitel araştırma desenine uygun olarak tasarlanan çalışmada, gönüllü olan 4 bireyle bilişsel davranışçı yaklaşımın ilke ve tekniklerine dayalı bir grup süreci yürütülmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Çalışma için oluşturulan yapılandırılmış izlencenin trafik kazası sonrası yetiyitimi yaşayan bireyler üzerindeki etkilerinin yarı deneysel bir tasarımla ölçümlenmesi, gelecek çalışmalar için önerilmektedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:4 birey
⚙️Variables:Travma sonrası gelişim · sosyal işlevsellik · trafik kazası

Özet

Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, trafik kazası sonrası yetiyitimi yaşayan bireylerle yürütülen yapılandırılmış grupla sosyal hizmet çalışmasının bireylerin gösterdikleri travma sonrası gelişim ve sosyal işlevselliğe olan etkilerini keşfetmektir. Yöntem: Nitel araştırma desenine uygun olarak tasarlanan çalışmada, gönüllü olan 4 bireyle bilişsel davranışçı yaklaşımın ilke ve tekniklerine dayalı bir grup süreci yürütülmüştür. Grup üyelerinin belirlenmesinde geçirdikleri trafik kazasının üzerinden en az bir yıl geçmiş olması, herhangi bir psikiyatrik tanı almamış ve oral medikasyonla tedavi almıyor olması, kaza nedeniyle görme, işitme kaybı ve zihinsel engelinin bulunmaması, en az 18 yaşında olması, en az ilköğretim mezuniyet derecesine sahip olması şeklinde dahil edilme kriterleri kullanılmıştır. Bulgular: Trafik kazası nedeniyle omurilik yaralanmasına bağlı olarak yetiyitimi yaşayan grup üyelerinin yetiyitimi ile geçirdikleri sürenin 8-20 yıl arasında değiştiği görülmektedir. Grup üyelerinin üçü evli, biri boşanmış ve ikisi ilköğretim, ikisi ise önlisans mezunudur. Üyelerin ifadelerinden aile desteğinin, maneviyatın ve kendilerine sunulan kamusal sosyal destek hizmetlerinin sağ kalımın değerini anlamada yardımcı ve travma sonrası gelişimi artırıcı etkisi olduğu anlaşılmıştır. Sonuç: Çalışılan grup üyelerinde; olumluya odaklanma, sağ kurtulmuş olma fikri, empati örüntüsü, maneviyat, aile desteği ve sosyal çevre olarak görülen gelişim sağlayıcılarının travma sonrası gelişime katkıda bulunduğu söylenebilmektedir. Çalışma için oluşturulan yapılandırılmış izlencenin trafik kazası sonrası yetiyitimi yaşayan bireyler üzerindeki etkilerinin yarı deneysel bir tasarımla ölçümlenmesi, gelecek çalışmalar için önerilmektedir.

🔖

Cite This Article

ULUTAŞ, D. A., TUNCAY, T. (2020). TRAFİK KAZASI SONRASI YETİYİTİMİ YAŞAYAN BİREYLERDE TRAVMA SONRASI GELİŞİM ÜZERİNE BİR GRUP ÇALIŞMASI. Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi, Sayı: 16, 1–22. https://ajindex.com/articles/362044

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Alpaslan, A. H., & Erol, Y. (2016). Çocuk ve ergenlerde depresif bozukluk non-farmakolojik tedavisi. Türkiye Klinikleri, 2(1), 62-67.
  2. Barrington, A., & Shakespeare-Finch, J. (2013). Posttraumatic growth and posttraumatic depreciation as predictors of psychological adjustment. Journal of Loss and Trauma, 18(5), 429-443.
  3. Bisson, J. I., Ehlers, A., Matthews, R., Pilling, S., Richards, D., & Turner, S. (2007). Psychological Treatments for chronic post-traumatic stress disorder: systematic review and meta-analysis British Journal of Psychiatry, 190, 97-104.
  4. Blanchard, E. B., Hickling, E. J., Devineni, T., Veazey, C. H., Galovski, T. E., Mundy, E.,. Buckley, T. C. (2003). A controlled evaluation of cognitive behaviorial therapy for posttraumatic stress in motor vehicle accident survivors. Behaviour Research and Therapy, 41, 79-96.
  5. Bozkurt, N. (2003). Depresyonda bilişsel davranışçı yaklaşımlar: beck’in bilişsel kuramı. Ege Eğitim Dergisi, 3(2), 59-64.
  6. Calhoun, L. G., Cann, A., & Tedeschi, R. G. (2010). The posttraumatic growth model: sociocultural considerations. içinde: T. Weiss & R. Berger (Eds.), Posttraumatic growth and culturally competent practice: Lessons learned from around the globe (pp. 1-14).
  7. Hoboken, NJ, US: ohn Wiley & Sons Inc. Calhoun, L. G., Cann, A., Tedeschi, R. G., & McMillan, J. (2000). A Correlational test of the relationship between posttraumatic growth, religion, and cognitive processing. Journal of Traumatic Stress, 13(3), 521-527.
  8. Calhoun, L. G., & Tedeschi, R. G. (1999). Facilitating posstraumatic growth: a clinician's guide. New York: Routledge. Canda, E. R., & Furman, L. D. (2010). Spiritual diversity in social work practice. New York: Oxford University Press.
  9. Chun, S., & Lee, Y. (2008). The experience of posttraumatic growth for people with spinal cord ınjury. Qualitative Health Research, 18(7), 877-890.
  10. Day, M. C. (2013). The Role of ınitial physical activity experiences in promoting posttraumatic growth in paralympic athletes with an acquired disability. Disability and Rehabilitation, 35(24), 2064-2072.
  11. Dobson, D., & Dobson, K. S. (2009). Evidence- based practice of cognitive- behavioral therapy. New York: The Guilford Press.
  12. Ehlers, A., Clark, D. M., Hackmann, A., McManus, F., Fennell, M., Herbert, C., & Mayou, R. (2003). A randomized controlled trial of cognitive therapy, a self-help booklet, and repeated assessments as early ınterventions for posttraumatic stress disorder. Arch Gen Psychiatry, 60(10), 1024-1032.
  13. Ehlers, A.,