Sandıklılı Süleyman Sallı da yaşayan son Alem ustalarımızdandır
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Uygarlıkların kendini farklı bir biçimde ifadesi şeklinde yer alan Alemler aynı zamanda toplulukların sembolü de olmuştur.
📊
Key Findings & Data:Türk-İslam Sanatında geleneksel uygulamalar içerisinde yer alan Alemler, Orta-Asya Türk Tarihinden günümüze kadar kullanılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Sandıklılı Süleyman Sallı da yaşayan son Alem ustalarımızdandır
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Alem · Sancak · Bayrak
Özet
Uygarlıkların kendini farklı bir biçimde ifadesi şeklinde yer alan Alemler aynı zamanda toplulukların sembolü de olmuştur. Türk-İslam Sanatında geleneksel uygulamalar içerisinde yer alan Alemler, Orta-Asya Türk Tarihinden günümüze kadar kullanılmıştır. Geleneksel, dini ve sosyal bir anlayışa yönelik olarak yapılan Alemler, kültürümüzün ayrılmaz bir parçasıdır. Kültür zenginliğimizin önemli bir öğesi olan bu unsurları sanatkârane bir anlayışla yapan ustalarımızın da tükenmek üzere olduğu bilinen bir gerçektir. Sandıklılı Süleyman Sallı da yaşayan son Alem ustalarımızdandır
DUYMAZ, A. Ş., AYDOĞDU, G. (2008). One of the Last Masters of Alem of Tarditional Turkish Hand Arts: Hacı Süleyman Sallı from Sandıklı. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 18, 247–256. https://ajindex.com/articles/358128
KAFESOĞLU, İbrahim. Türk Milli Kültürü, İstanbul,1988.
KOCA, Salim. “İlk Müslüman Türk Devletlerinde Teşkilat”, Türkler, C.5, Ankara, 2002, s.147– 16 ÖDEKAN, A.“Alem”, Eczacıbaşı Sanat Ansiklopedisi, C.1, Y.E.M. Yay., İstanbul,1997, s.60. ÖGEL, Bahaeddin. Türklerde Devlet Anlayışı (13.Yüzyıl Sonlarına Kadar), Ankara, 1982.
ÖNGE, Yılmaz.“Anadolu’nun Bazı İslami Yapılarındaki Alemler Hakkında’, l. Milletlerarası Türkoloji Kongresi, C.3, İstanbul, 1973, s.814–838.
PAKALIN, Mehmet Zeki. “Alem”, Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, İstanbul, 1993, s.47–49.
ŞAPOLYO, Enver Behnan.“Alemler”, Ön Asya Mecmuası, C.5, Sayı 54, İstanbul, 1969–1970, s.30–31.
ŞEMSEDDİN SAMİ, Kamus-ı Turki, İstanbul, 2007.
TEZCAN, H.- T. Tezcan, Türk Sancak Alemleri, Ankara, 1992.
ULUENGİN, F.- B. Uluengin, Osmanlı Anıt Mimarisinde Klasik Yapı Detayları, İstanbul, 2001. WEİL, “Alem”, İslam Ansiklopedisi, C.1, İstanbul, 1993, s.297–298.