Elmalı evleri, sokakları, camileri, türbeleri ile sosyo- kültürel bağlamdaki mimari örnekleriyle Osmanlı döneminin geleneksel yaşam tarzının bir yansıması olarak kendisini göstermektedir
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Elmalı, Batı Akdeniz bölgesinde, Antalya iline bağlı geleneksel yapısını koruyan ender yerleşim merkezlerindendir.
📊
Key Findings & Data:Elmalı ve çevresinin yerleşim tarihi ilkçağlara kadar uzanmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Elmalı evleri, sokakları, camileri, türbeleri ile sosyo- kültürel bağlamdaki mimari örnekleriyle Osmanlı döneminin geleneksel yaşam tarzının bir yansıması olarak kendisini göstermektedir
🔬Design:Makale
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Elmalı · Türk Mimarisi · Osmanlı Kenti
Özet
Elmalı, Batı Akdeniz bölgesinde, Antalya iline bağlı geleneksel yapısını koruyan ender yerleşim merkezlerindendir. Elmalı ve çevresinin yerleşim tarihi ilkçağlara kadar uzanmaktadır. Anadolu’nun Türkleşmesiyle Tekeli Türk boylarının buraya yerleşmesi sonrası kent oluşumu XVI. yüzyıl Osmanlı idaresinde gelişim gösterir. Elmalı, eski bir Osmanlı kenti olarak günümüzde mimari örnekleriyle yaşatılmaya çalışılan önemli bir yerleşim merkezidir. Elmalı evleri, sokakları, camileri, türbeleri ile sosyo- kültürel bağlamdaki mimari örnekleriyle Osmanlı döneminin geleneksel yaşam tarzının bir yansıması olarak kendisini göstermektedir
Duymaz, A. Ş. (2008). A Work on City Development and Architectural Buildings A Case of Elmali. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 2008 Sayı: 18, 205–220. https://ajindex.com/articles/1336938
ÇİFTÇİ, Aynur, “İlçenin Coğrafi, İdari, Ekonomik ve Sosyal Yapısı”, Elmalı ve Yöresel Mimarlığı, (Ed.: Reha Günay), Ege Yayınları, İstanbul, 2008, s. 19–21.
DARKOT, Besim “Elmalı”, İslam Ansiklopedisi,4, İstanbul, 1988, s.238.
DÖNMEZ-Naza, E. Emine “Osmanlı Dönemi Türk Çini Sanatı”, Türkler, C.12, Ankara, 2002, s.366–374.
EKİZ, Abdullah Elmalı, Antalya, 2001.
ERTEN, S. Fikri, Antalya Livası Tarihi, İstanbul, 1338–1340.
EVLİYA ÇELEBİ, Evliya Çelebi Seyahatnamesi, 9–10, (Düzenleme: Mümin Çevik), İstanbul, 1985.
FLEMMİNG, Barbara, Landschaftsgeschicte Von Pamphylien, Psidien Und Lykien im Spatmittelalter, Wiesbaden, 1964.
GÜNAY, Reha, “Konutlar”, Elmalı ve Yöresel Mimarlığı, (Ed.: Reha Günay), Ege Yayınları, İstanbul, 2008, s. 73–88, 97–272.
KARACA, Behset, XV. ve XVI. Yüzyıllarda Teke Sancağı, Isparta, 2002.
KOMİSYON,Türkiye’de Vakıf Abideler ve Eski Eserler, I, Ankara, 1983.
ÖZGEN, İlknur, “Elmalı ve Çevresinin Kültürel Tarihi”, Elmalı ve Yöresel Mimarlığı, (Ed.: Reha Günay), Ege Yayınları, İstanbul, 2008, s. 1-18.
SARAÇOĞLU, Hüseyin, Akdeniz Bölgesi, III, İstanbul, 1968.
TEKİNDAĞ, Şehabettin, “Teke-Eli ve Teke-Oğulları”, Tarih Enstitü Dergisi, VII-VIII, İstanbul, 1977.
TUĞLACI, Pars, Osmanlı Şehirleri, Milliyet Yayınları, İstanbul, 1985.
ÜNAL, Zeynep Gül,“Elmalı Yerleşiminin Fiziksel Oluşumu, Gelişimi ve Yerleşim Özellikleri”, Elmalı ve Yöresel Mimarlığı, (Ed.: Reha Günay), EgeYayınları, İstanbul, 2008, s. 31–42.
Yurt Ansiklopedisi,“Elmalı”, C. II, İstanbul, 1981.
ÇİFTÇİ, Aynur, “İlçenin Coğrafi, İdari, Ekonomik ve Sosyal Yapısı”, Elmalı ve Yöresel Mimarlığı, (Ed.: Reha Günay), Ege Yayınları, İstanbul, 2008, s. 19–21.
KARACA, Behset, XV. ve XVI. Yüzyıllarda Teke Sancağı, Isparta, 2002.
KOMİSYON,Türkiye’de Vakıf Abideler ve Eski Eserler, I, Ankara, 1983.
Yurt Ansiklopedisi,“Elmalı”, C. II, İstanbul, 1981.