SavedAdd your journal

Journals / Türk Psikoloji Dergisi / 2007 / Cilt: 22 - Sayı: 59

Anlaşmazlıklarımızı Çözebiliriz: İlköğretim Öğrencilerine Yönelik Bir Çatışma Çözümü Eğitimi ve Psiko-Sosyal Etkileri

Serap AKGÜN
Arzu ARAZ
Sevinç KARADAĞ
Pages
43–67
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ancak bazı sınıflardaki öğrencilerin saldırganlık eğilimleri ve davranım sorunları eğitim sonrasında azalırken, bazı sınıflarda değişim gözlenmemiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Kişiler arası çatışma ile nasıl baş edeceklerini bilmedikleri ve onlara doğru çatışma çözümü yolları öğretilmediği için çocuklar, yaşadıkları çatışmaları ya şiddet kullanarak ya da boyun eğerek çözmeye çalışmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmanın amacı, araştırmacılar tarafından geliştirilen “Anlaşmazlıklarımızı Çözebiliriz Eğitim Programı”nı kullanarak ilköğretim öğrencilerine çatışmalarını yapıcı yollarla çözmeyi öğretmek ve bu eğitimin öğrencilerin çatışma çözme becerileri, saldırganlık eğilimleri, davranım sorunları ve akran istismarı üzerindeki etkilerini incelemektir.
💡
Conclusion & Impact:Ancak bazı sınıflardaki öğrencilerin saldırganlık eğilimleri ve davranım sorunları eğitim sonrasında azalırken, bazı sınıflarda değişim gözlenmemiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Kişiler arası çatışma ile nasıl baş edeceklerini bilmedikleri ve onlara doğru çatışma çözümü yolları öğretilmediği için çocuklar, yaşadıkları çatışmaları ya şiddet kullanarak ya da boyun eğerek çözmeye çalışmaktadır. Bu çalışmanın amacı, araştırmacılar tarafından geliştirilen “Anlaşmazlıklarımızı Çözebiliriz Eğitim Programı”nı kullanarak ilköğretim öğrencilerine çatışmalarını yapıcı yollarla çözmeyi öğretmek ve bu eğitimin öğrencilerin çatışma çözme becerileri, saldırganlık eğilimleri, davranım sorunları ve akran istismarı üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırma, 166 ilköğretim öğrencisi ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada ön-test son-test kontrol gruplu araştırma deseni kullanılmıştır. Uygulama grubundaki öğrencilere öfke kontrolü, empati ve yapıcı çatışma çözümü eğitimi verilmiştir. Bu eğitim kapsamında öyküler, fotoğraflar, karikatürler, posterler, çizgi filmler kullanılmış ayrıca, kalem kağıt aktiviteleri, sınıf tartışmaları, oyun, rol oynama, drama gibi farklı tekniklerden de yararlanılmıştır. Kontrol grubuna ise böyle bir eğitim verilmemiştir. Eğitimin öncesinde ve sonrasında hem uygulama hem de kontrol grubundaki öğrencilerin çatışma çözme becerileri, saldırganlık eğilimleri, davranım sorunları ve akran istismarına maruz kalma düzeyleri ölçülmüştür. Bulgular, çatışma çözümü eğitiminin öğrencilerin yapıcı çatışma çözme becerilerini artırdığını göstermiştir. Ancak bazı sınıflardaki öğrencilerin saldırganlık eğilimleri ve davranım sorunları eğitim sonrasında azalırken, bazı sınıflarda değişim gözlenmemiştir.

🔖

Cite This Article

AKGÜN, S., ARAZ, A., KARADAĞ, S. (2007). Anlaşmazlıklarımızı Çözebiliriz: İlköğretim Öğrencilerine Yönelik Bir Çatışma Çözümü Eğitimi ve Psiko-Sosyal Etkileri. Türk Psikoloji Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 59, 43–67. https://ajindex.com/articles/357864

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Akgün, S., Araz, A. ve Karadağ, S. (2006). Anlaşmazlıklarımızı çözebiliriz. Yayınlanmamış Eğitim Programı. Arcaro-McPhee, R., Dopler, E. E. ve Harkins, D, A. (2002). Conflict resolution in a preschool constructivist classroom: A case study in negotiation. Journal of Research in Childhood Education, 17, 19-25.
  2. Beland, K. R. (1996). A school wide approach to violence prevention. R. L. Hampton, P. Jenkins ve T. P. Gullotta (Ed.), Preventing violence in America içinde (209-231).
  3. Thousand Oaks, CA: Sage. Bodine, R. J. ve Crawford, D. K, (1998). The handbook of conflict resolution education. San Francisco: Jossey Bass Publishers.
  4. Bretherton, D. (1996). Nonviolent conflict resolution in children. Peabody Journal of Education, 71, 111-127.
  5. Clayton, C. J., Ballif-Spanvill, B. ve Hunsaker, M. D. (2001). Preventing violence and teaching peace: A review of promising and effective antiviolence, conflict resolution, and peace programs or elementary school children. Applied and Preventive Psychology, 10,1-35,
  6. Coleman, P.T. ve Fisher-Yoshida, B. (2004). Conflict resolution across the lifespan: The work of the ICCCR. Theory into Practice, 43, 31-38.
  7. Collins, K., McAlleavy, G. ve Adamson, G. (2004). Bullying in schools: A Northern Ireland study. Educational Research, 46, 55-71.
  8. Çoban, R. (2002). The effect of conflict resolution training program on elementary school students' conflict resolution strategies. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi,
  9. Ankara.
  10. Davidson, J. ve Wood, C. (2004). A conflict resolution model. Theory into Practice, 43, 6-13.
  11. Dereboy, Ç., Şener, Ş,, Dereboy, F. ve Sertcan, Y. (1997). Conners öğretmen derecelendirme ölçeği Türkçe uyarlaması-2. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 4, 10-18.
  12. Dereboy, Ç., Şenol, S., Şener, Ş. ve Dereboy, F. (2006). Conners kısa form öğretmen ve anababa ölçeklerinin geçerliği. Türk Psikiyatri Dergisi, 17, 1-12.
  13. Deutsch, M. (1973). The resolution of conflict. New Haven, CT: Yale University Press.
  14. Deutsch, M. (1994). Constructive conflict resolution: Principles, training, and research. Journal of Social Issues, 50,13-32.
  15. Deutsch, M. (2000). Cooperation and competition. M. Deutsch ve P. T. Coleman (Ed.), The handbook of conflict resolution: Theory and practice içinde (21-40). San Francisco: Jossey Bass. Deutsch, M. (2001). Cooperation and conflict resolution: Implications for consulting Psychology. Consulting Psychology Journal: Practice and Research, 53, 76-81,
  16. Deveci, S. E. ve Açık, Y. (2002). İlköğr