Journals / Business and Management Studies: An International Journal / 2017 / Cilt: 5 - Sayı: 3

EVALUATION OF POLICIES FOR ORGAN TRANSPLANTATION IN TURKEY

TÜRKİYE’DE ORGAN NAKLİNE YÖNELİK POLİTİKALARIN DEĞERLENDİRİLMESİ

Pages
570–585
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, sample country policies related to the subject are examined and organ transplantation policies are evaluated in Turk ey and recommendations are given

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Organ transplantation has become one of the fastest growing branches of medicine in recent years.
📊
Key Findings & Data:However, there is an imbalance between organ demand and supply throughout the world.
💡
Conclusion & Impact:In this study, sample country policies related to the subject are examined and organ transplantation policies are evaluated in Turk ey and recommendations are given
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Organ transplantation has become one of the fastest growing branches of medicine in recent years. However, there is an imbalance between organ demand and supply throughout the world. Turk ey is among the countries that have difficulty in providing the organ necessary for organ transplantation. There are various legal, religious, educational, administrative and psychological problems in front of organ procurement. In addition, the quality of life, life expectancy and treatment costs of the patients r eveals the necessity of policy development and implementation in organ transplantation and donation. In this study, sample country policies related to the subject are examined and organ transplantation policies are evaluated in Turk ey and recommendations are given

Özet

Organ nakli son yıllarda tıbbın en hızlı ilerleyen güncel dallarından bir tanesi olmuştur. An ca k d ü n ya genelinde organ talebi ve arzı arasında dengesizlik bulunmaktadır. Türkiye'de organ nakli için gerekli organ teminini sağlamakta güçlük çeken ülkeler arasındadır. Organ naklinin gerçekleşmesinin önünde yasal, dinsel, eğitimsel, yönetsel ve psik olojik olmak üzere çeşitli sorunlar bulunmaktadır. Ayrıca hastaların yaşam kalitesi, yaşam süresi ve tedavi maliyetleri organ nakli ve bağışı konusunda politika geliştirme ve uygulama zorunluluğunu ortaya koymaktadır. Bu çalışmada, konu ile ilgili örnek ül ke politikaları incelenmekte ve Türkiye'de organ nakli politikaları değerlendirilmekte, önerilere yer verilmektedir

🔖

Cite This Article

AKBULUT, Y., DURUR, F. (2017). EVALUATION OF POLICIES FOR ORGAN TRANSPLANTATION IN TURKEY. Business and Management Studies: An International Journal, Cilt: 5 - Sayı: 3, 570–585. https://ajindex.com/articles/351997

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Altınanahtar, A. (2016). Dünya’da ve Türkiye’de Organ Tedariki ve Nakli: İktisadi Perspektifler, Sorunlar ve Çözüm Önerileri. Sosyoekonomi, 24 (28): 11-30.
  2. Cillimoğlu. A. Ö., Yılmaz, S. ve Oğurlu, M. (2016). Adnan Menderes Üniversitesi Hastanesi Personelinin Organ-Doku Bağışı ve Nakli Hakkındaki Bilgi ve Düşünceleri. Türk Nefroloji Diyaliz ve Transplantasyon Dergisi, 25 (3): 254-262.
  3. Dalen, H. P. ve Henkens, K. (2014). Comparing the effects of defaults in organ donation systems. Social Science&Medicine, 106 (2014): 137-142
  4. Dontlu, A. Ç. (2004).
  5. Organ Bağışı ve Naklinde Etik, Dinsel ve Yasal Yaklaşımlar. Diyaliz Transplantasyon ve Yanık, 15(2): 69-76.
  6. Edirne, T. (2004). Türkiye’de Organ ve Doku Nakil Uygulamaları: Sonuçları ve Strateji Önerileri. T Klin J Med Sci, 24: 261-266.
  7. Ersöz, S. (2011). İnce Bağırsak Transplantasyonu. Cerrahi Dergisi, 6 (1): 27-29.
  8. European Commission (2014). Journalist Workshop on Organ Donation and Transplantation 2014; http://ec.europa.eu/health//sites/health/files/blood_tissues_organs/docs/ev_20141126_factsfigures_en.pd f (Erişim: 02.02.2017).
  9. Eyting, M., Hosemann, A. ve Johanesson, M. (2016). Can monetary incentives increase organ donation? Economics Letters, 142 (2016): 56-58.
  10. Gavriluta, C. (2013). The organ transplant from human solidarity to informed behaviour. Social and Behavioural Science, 92 (2013): 354-357.
  11. Genç, R. (2009). Türkiye’de ve dünyada transplantasyon cerrahisi: Transplantasyon lojistiğinin yönetimi. Ulusal Cerrahi Dergisi, 25 (1): 40-44.
  12. Hippen, B. (2015). Debating organ procurement policy without illusions. Am J Kidney Dis.,66 (4): 577-582.
  13. IRODAT (2016). Preliminary Numbers 2015 http://www.irodat.org/img/database/pdf/NEWSLETTER2016_SecondEdition.pdf Erişim: (02.02.2017).
  14. Kahveci, E., Bozoklar C. A. Ve Topçuoğlu M. A. (2015). Beyin Ölümünden Organ Nakline Temel İlkeler ve Pratik Uygulamalar. Ankara:Özyurt Matbaacılık. Kara, S., Salman, Z. ve Öngel, K. (2012). Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Personelinin Organ Bağışına Bakışı. Ankara Sağlık Hizmetleri Dergisi, 11 (1): 33-40.
  15. Kaserman D. L. (2005). Should we sell human organs? International Journal of Social Economics, 32 (10): 893- 898. Kaya, A. ve Taşdelen, B. (2013). Basında Organ Nakli Haberlerinin Sunumu. Ufuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3 (2): 65-83.
  16. Keçecioğlu, N. B. (2003). Organ Bağışı Sayısını Artırmak İçin Uzun Vadeli Yatırım: Toplum Eğitimi. Diyaliz Transplantasyon ve Yanık, 14 (3): 163-166.
  17. Kılıç, S., Koçak,