Journals / Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2010 / Cilt: 6 - Sayı: 12

Decentralization and school autonomy practices in countries experiencing neo-liberal transformation

Neo-liberal dönüşümün yaşandığı ülkelerde yerelleşme ve okul özerkliği uygulamaları

Pages
253–273
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Along with this fact, studies conducted put forth that school autonomy is a process producing complexity and inequality beyond the limits of expectations.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:One of the arguments that neo-liberal policies discuss within the context of re-structuring the state and eliminating its public side is decentralization policy.
📊
Key Findings & Data:Although decentralization in education seems to have lots of outer appearances, “school autonomy” appears as one of the strongest structures of decentralization in education administration.
💡
Conclusion & Impact:Along with this fact, studies conducted put forth that school autonomy is a process producing complexity and inequality beyond the limits of expectations.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

One of the arguments that neo-liberal policies discuss within the context of re-structuring the state and eliminating its public side is decentralization policy. Decentralization occupies an important area in re-structuring the education, a public service, besides covering a broad list of concepts, each of which has differed features, political applications and conditions of success. Although decentralization in education seems to have lots of outer appearances, “school autonomy” appears as one of the strongest structures of decentralization in education administration. School autonomy is practiced by various programs in countries experiencing neoliberal transformation. Along with this fact, studies conducted put forth that school autonomy is a process producing complexity and inequality beyond the limits of expectations.

Özet

Neo-liberal politikaların devletin yeniden yapılandırılması ve onun kamusal yönünün tasfiye edilmesi bağlamında ele aldıkları argümanlardan biri de yerelleşme politikasıdır. Yerelleşme her biri farklı özelliklere ve politika uygulamalarına ve başarı koşullarına sahip geniş bir kavramlar dizinini kapsamakla birlikte, bir kamu hizmeti olan eğitimin yeniden yapılandırılmasında da önemli bir yer tutmaktadır. Eğitimde yerelleşme birçok dış görünüşe sahip olmasına karşın, “okul özerkliği” eğitim yönetiminde yerelleşmenin en güçlü yapılarından biri olarak ortaya çıkmaktadır. Okul özerkliğinin, neo-liberal dönüşümün yaşandığı ülkelerde çeşitli programlar yoluyla uygulamaya konulduğu görülmektedir. Bununla birlikte, yapılan araştırmalar okul özerliğinin beklenilenden öte, karışık ve eşitsizlik üreten bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

YOLCU, H. (2010). Decentralization and school autonomy practices in countries experiencing neo-liberal transformation. Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 12, 253–273. https://ajindex.com/articles/335992

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Akça, Şafak (2002), Ailelerin İlköğretim Kademesine Yaptıkları Eğitim Harcamaları (Ankara İli Örneği). Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  2. Anderson, Gary, L. ve A. Dixon (1983), “Paradigm Shifts and Site-based Managements in the United States: Toward a Pradigm of Social Empowerment”, A Socially Critical View of the Self-Management School, Falmer Press,
  3. London. Atasayar, H. Hüseyin (2005), Milli Eğitim Bakanlığı Taşra Örgütü Yöneticilerinin Yerelleşme Konusundaki Görüşleri. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Kırıkkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırıkkale. Aytaç, Tufan (2000), “Eğitim Yönetiminde Yeni Bir Paradigma Okul Merkezli Yönetim”, Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, Cilt 6, Sayı 21, ss. 55-81
  4. Behreman, R. Jere, Anil B. Deolalikar ve Ying L. Soon, (2002), Conceptual Issues in the Role of Education Decentralization in Promoting Efecctive Schooling in Asian Developing Countries, Asian Develpment Bank: Economıcs and Research Depepartmant Workink Paper Series No:22. Caldwell, Brian J. (2005), School-Based Managemen UNESCO: International Education Polies, Printed by: Stedi Média, Belgium. Cranston, C., Neil (2007), “Collaborative Decision-Making and School-Based Management: Challenges, Rhetroric and Reality”, Journal of education Enquiry, Vol. 2, No. 2, pp. 1-24.
  5. Çamurcu, Kenan (2005), “AKP’nin Eğitimle İmtihanı: Milli Eğitimde “İyi Yönetişim” Dönemi (Dosya: Çocuk(luk)la Yüzleşmek)”, Birikim Aylık Sosyalist Kültür Dergisi, Sayı 192, ss. 164-170.
  6. De Grauwe, Anton (2005), “Improving the Quality of Education Through School- Based Management: Learning From International Experiences”, Riview of Education, Vol. 51, No. 4, pp. 269-287.
  7. Demirtaş, Hasan ve Güneş, Hasan (2002),
  8. Eğitim Yönetimi ve Denetimi Sözlüğü, Anı Yayıncılık, Ankara.
  9. Derqui, Jorge M. Grostiaga (2001), “Educational Decentiralization Policies in Argentina and Brazil: Exploring the New Trends”, Journal of Educational Policy, Vol. 16, No. 6, pp. 561-583.
  10. Di Gropello, Emanuela (2006), A Compartive Analysis of Schoobased Management in Central America, World Bank Working Paper, No:72, Washington. Eğitim Sen (1998), Demokratik Eğitim Kurultayı (2-6 Şubat 1998). Ankara:
  11. Eğitim Sen Yayınları.
  12. Eurydice (2007), School Autonomy in Europe policies and Measures, Printed in Belgium. Gershberg, Alec Ian ve Donalt R. Winkler, (2003), Education Decentralization ın Africa: A Review of Recent Policy and Practice, http://www.equip123.net/archive/e2-00