AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThere was no correlation between BCVA and the cyst size (r=0.138, p=0.196) and CMT (r=0.102, p=0.115).Conclusion: It was found that the cyst size is not the only prognostic factor in the response to ranibizumab treatment with respect to visual acuity and macular thickness in DME.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: To evaluate the effect of intraretinal foveal cyst size prior to the treatment on the response of treatment and visual prognosis in patients treated with intravitreal ranibizumab for diabetic macular edema (DME).Materials and Methods: One hundred seventy-five eyes of 115 patients diagnosed as DME in our retina clinic between April 2009-June 2014 were included. Best-corrected visual acuity (BCVA) and central macular thickness (CMT) of the patients were recorded before and after the treatment of intravitreal ranibizumab. The patients were classified into 3 groups according to the foveal cyst sizes on the baseline spectral-domain optical coherence tomography (SD-OCT) findings (Group 1; <=300 mm, Group 2; 300-600 mm, Group 3; >=600 mm).Results: The mean age of the patients was 60.24±8.49 years and the mean of follow-up time was 22.64±12.03 months. The number of enjections administered to the groups was similar (p>0.05). A significant improvement in visual acuity was provided in all 3 groups treated with ranibizumab. There wasn't any significant difference in BCVA between the groups in both baseline and final examinations. A significant reduction in CMT with ranibizumab treatment was found in all 3 groups. There was significant difference between the groups before the treatment, but there wasn't after ranibizumab treatment. There was no correlation between BCVA and the cyst size (r=0.138, p=0.196) and CMT (r=0.102, p=0.115).Conclusion: It was found that the cyst size is not the only prognostic factor in the response to ranibizumab treatment with respect to visual acuity and macular thickness in DME.
Özet
Amaç: Diyabetik maküla ödemi (DMÖ) nedeniyle intravitreal ranibizumab tedavisi uygulanan hastalarda, tedavi öncesi intraretinal foveal kist büyüklüğünün tedavi yanıtına ve görsel prognoza etkisinin değerlendirilmesi.Gereç ve Yöntem: Nisan 2009-Haziran 2014 tarihleri arasında kliniğimiz retina biriminde DMÖ tanısı alan 115 hastanın 175 gözü çalışmaya alındı. İntravitreal ranibizumab tedavi öncesi ve sonrası hastaların en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri (EİDGK) ve santral maküla kalınlıkları (SMK) kaydedildi. Hastalar spectral domain optik kohorens tomografi (SD-OKT) bulguları temelinde foveal kist büyüklüğüne göre 3 grup olarak sınıflandırıldı (Grup 1; =600 mm).Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 60.24±8.49 yıl ve ortalama takip süreleri 22.64±12.03 aydı. Gruplara uygulanan ortalama enjeksiyon sayıları benzerdi (p>0.05). Görme keskinliğinde ranibizumab tedavisi ile her 3 grupta da anlamlı artış sağlandı. Gruplar arasında ise hem tedavi öncesi hem de son muayenede EİDGK açısından anlamlı fark gözlenmedi. Olguların SMK'ları incelendiğinde, ranibizumab tedavisi ile 3 grupta da anlamlı incelme olduğu tespit edildi. Gruplar arasında tedavi öncesi anlamlı fark gözlenirken, ranibizumab tedavi sonrası ise istatistiksel anlamlı fark gözlenmedi. Görme keskinliği ile kist büyüklüğü ve SMK arasında korelasyon saptanmadı (sırasıyla; r=0.138, p=0.196 ve r=0.102, p=0.115).Sonuç: DMÖ'de ranibizumab tedavisine alınan yanıt bakımından görme keskinliği ve maküla kalınlığı açısından kist büyüklüğünün tek başına prognostik bir faktör olmadığı saptanmıştır.