AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusions: Both intravitreal and posterior subtenon injections of TA were found successful in the treatment of diabetic macular edema, while no statistically significant difference was noted between the efficacy of those two routes of injections.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: To evaluate the efficacy of intravitreal and posterior subtenon injection of triamcinolone acetonide (TA) for diffuse diabetic macular edema. Materials and Methods: Sixteen eyes of 16 patients with diffuse diabetic macular edema were included in this study. Eight of the eyes received 4mg intravitreal injections of TA (group 1 ), while the remaining eight received 40mg posterior subtenon injections of TA (group 2). Visual acuity and intraocular pressure measurements, biomicroscopic anterior segment and fundus examinations were performed during each follow-up visit. The central macular thickness was measured by optical cohorence tomography.before and 1 month after each injection. Results: The mean age of patients was 56.9±6.9 years (range, 48 to 67 years). The mean duration of diabetes was 15 years. There were no statistically significant difference of central macular thickness between the two groups prior to injections (group 1: 530±105 μm, group 2: 455±98.4 μm, p<0.01). One month after the injections, central macular thickness significantly decreased in both groups (group 1: 334±91.9 μm, group 2: 263±57 μm). Although the decrease was numerically more pronounced in group 2, the difference between the two groups was found statistically insignificant. The visual acuity increase was observed in 50%of the patients and no complications were noted in both groups. Conclusions: Both intravitreal and posterior subtenon injections of TA were found successful in the treatment of diabetic macular edema, while no statistically significant difference was noted between the efficacy of those two routes of injections.
Özet
Amaç: Diffüz diabetik maküla ödeminin tedavisinde intravitreal ve posterior subtenon triamsinolon asetonid (TA) enjeksiyonu uygulamasının erken dönemde etkinliğini değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Diffüz diyabetik maküla ödemi bulunan 16 hastanın 16 gözü çalışma kapsamına alındı. 8 göze intravitreal olarak 4 mgr TA enjeksiyonu uygulanırken (grup 1), 8 göze de 40 mgr posterior subtenon TA enjeksiyonu (grup 2) gerçekleştirildi. Takip süresi esnasında görme seviyesi, göz içi basıncı ölçümü, biyomikroskobik ön segment ve fundus muayeneleri gerçekleştirildi. Enjeksiyon öncesinde ve enjeksiyon sonrası 1. ayda optik kohorens tomografi aracılığı ile santral maküla kalınlıkları ölçüldü. Sonuç: Hastaların yaş ortalaması 56.9±6.9 idi (48-67 yaş). Bilinen diyabet hastalığının süresi ortalama 15 yıldı. Her iki grupta da enjeksiyon öncesinde maküla kalınlıkları arasında istatistiki olarak anlamlı bir fark görülmedi (grup 1: 530±105 μm, grup 2: 455±98.4 μm, p<0.01). Enjeksiyondan 1 ay sonra, her iki grupta da istatistiki olarak anlamlı şekilde maküla kalınlıklarında azalma tespit edildi (grup 1: 334±91.9 μm, grup 2: 263±57 μm). Grup 2’deki numerik değerlerde azalma grup 1’e göre daha belirgin olarak görülmesine rağmen her iki grup arasında istatistiki olarak anlamlı bir fark görülmedi. Görme aktivitesinde her iki grupta da hastaların %50’sinde artma görülürken, %50’sinde değişiklik tespit edilmedi. Her iki grupta da herhangi bir komplikasyon yada yan etki ile karşılaşılmadı. Tartışma: Diffüz diyabetik maküla ödeminin tedavisinde gerek intravitreal gerekse posterior subtenon TA enjeksiyonu ile kısa dönemde başarılı sonuçlar elde edilmiştir. Bu iki prosedürün etkinlikleri arasında erken dönemde anlamlı bir fark tespit edilmemiştir.