AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurther randomized, controlled investigations are needed to assess long-term safety and efficacy of intravitreal anti VEGF agents in the treatment of RVO
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Retinal vein occlusion (RVO) is the second most common retinal vascular disorder after diabetic retinopathy and is a significant cause of visual lost. Decreased visual acuity can be secondary to macular capillary nonperfusion, macular edema, retinal hemorrhage, retinal detachment, vitreous hemorrhage, or neovascular glaucoma. Until recently primary concern after RVO was prevention of neovascular glaucoma by early detection of the development of iris neovascularization and its prompt treatment with retinal laser photocoagulation. New therapeutic approaches predominately aim at visual recovery by reduction of macular edema but currently there is no proven gold standard therapy for treatment of RVO. Vascular endothelial growth factor (VEGF) is a stimulus for persistent capillary leakage and neovascularization in retinal vascular diseases. Increased VEGF concentrations have been found in intraocular fluid samples from patients with central retinal vein occlusion and branch retinal vein occlusion. The pharmacologic inhibition of VEGF appears to be a promising treatment in RVO. Currently intravitreal anti VEGF agents, bevacizumab, ranibizumab, pegaptanib sodium were used in the treatment of RVO. The main drawback of this new treatment modality is the short durability of the therapeutic effect with the need for frequent retreatments. Most of the studies with anti VEGF agents in RVO are noncontrolled and have short-moderate follow-up, which limit generalizability of their results. Further randomized, controlled investigations are needed to assess long-term safety and efficacy of intravitreal anti VEGF agents in the treatment of RVO
Özet
Retina ven tıkanıklığı (RVT) diyabetik retinopatiden sonra en sık görülen retinanın vasküler hastalığı olup, önemli bir görme kaybı nedenidir. Görme keskinliğinde azalma maküler kapilllerlerde perfüzyon kaybı, maküler ödem, retinal hemoraji, retina dekolmanı, vitreus hemorajisi veya neovasküler glokom nedeniyle olabilir. Günümüze kadar RVT' den sonraki en önemli amaç iris neovaskülarizasyonunun erken tespiti ve bunun retinal lazer fotokoagülasyon ile ivedi tedavisi olmuştur. Yeni tedavi yaklaşımları öncelikle maküler ödemi azaltmak ile görme keskinliğini iyileştirmeyi amaçlasa da RVT' nin tedavisi için henüz kanıtlanmış bir altın standart tedavi bulunmamaktadır. Vasküler endotelyal growth faktör (VEGF) retinanın vasküler hastalıklarında sürekli kapiller sızıntı ve neovaskülarizasyon için bir uyarıcıdır. Santral retinal ven tıkanıklığı ve retinal ven dal tıkanıklığı olan hastaların intraoküler sıvı örneklerinde VEGF konsantrasyonlarında artış bulunmuştur. Vasküler endotelyal growth faktörün farmakolojik blokajı RVT'nin tedavisinde ümit verici bir tedavi olarak görünmektedir. Günümüzde RVT'nin tedavisinde intravitreal anti VEGF ajanlarından bevacizumab, ranibizumab, pegaptanib sodyum kullanılmaktadır. Bu yeni tedavi yönteminin esas dezavantajı tedavi etkinliğinin kısa sürmesi ve tedavinin sık tekrarlanma ihtiyacıdır. Retina ven tıkanıklığında anti VEGF ajanları ile yapılan çalışmaların birçoğu genel kanaat oluşumunu sınırlandıracak biçimde kısa-orta takip sürelidirler ve kontrollü değildirler. Retina ven tıkanıklığının tedavisinde intravitreal anti VEGF ajanlarının uzun dönem etkinlik ve güvenilirliklerini değerlendirmek için ileri randomize, kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır